แม่สามีบุกรุก

“ถ้าวันนี้แกไม่ยอมเปิดประตู ฉันจะพังเข้ามาให้ดู! นังสะใภ้เนรคุณ เลี้ยงไม่เชื่อง กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!” เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน พร้อมกับเสียงแผดแหลมสูงของ ‘แม่สามีจาง’ ที่แผดเผาบรรยากาศยามบ่ายของบ้านพักข้าราชการทหารจนแทบไหม้เกรียม แรงกระแทกจากด้านนอกทำให้บานประตูไม้เก่าๆ สั่นสะเทือนจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมา หลินฟางยืนนิ่งสงบอยู่หลังบานประตู ในมือเรียวบางไม่ได้ถือเพียงมีดอีโต้วาววับที่เพิ่งลับจนคมกริบจากในมิติ แต่แววตาของเธอกลับเยียบเย็นยิ่งกว่าใบมีดเสียอีก *ปึง! ปึง! ปึง!* “หลินฟาง! นังตัวดี! แกคิดว่าซ่อนอยู่ในนั้นแล้วฉันจะทำอะไรแกไม่ได้รึไง? ของในบ้านหลังนี้เป็นของตระกูลโจว ลูกชายฉันส่งเงินมาสร้างมาซื้อ มันต้องเป็นของฉัน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เสียงโวยวายเริ่มดึงดูดสายตาของเพื่อนบ้าน ทว่าไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามาสอดมือยุ่ง เพราะกิตติศัพท์ความหน้าไม่อายและปากจัดของแม่สามีจางนั้นขึ้นชื่อลือชาไปทั่วทั้งค่ายทหาร หลินฟางมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ เธอหมุนตัวกลับ เดินไปที่โต๊ะไม้แล้ววางมีดอีโต้ลงเบาๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก1ครั้ง ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยรัศมีที่กดดันจนคนมองต้องผวา จากนั้นจึงเดินกลับไปปลดกลอนประตู แล้วกระชากเปิดออกอย่างแรง! *แอ๊ด—* แรงเหวี่ยงกะทันหันทำให้แม่สามีจางที่กำลังเงื้อมือเตรียมทุบซ้ำ เซถลาเกือบล้มคะเมนตีลังกาเข้ามาข้างใน หากไม่ได้มือเหี่ยวย่นคว้าวงกบประตูไว้ทัน นางคงได้จูบพื้นบ้านให้ขายหน้าชาวบ้านแถบนั้นแน่แล้ว “อุ๊ย! คุณแม่ ระวังหน่อยสคะ แก่คราวนี้แล้ว ถ้าล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมา ลูกชายใหญ่อย่างพี่โจวคงต้องอกตัญญูแบกหน้าไปโรงพยาบาลอีกรอบ” น้ำเสียงหวานใสที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยการประชดประชันอย่างเหนือชั้น หลินฟางกอดอกพิงกรอบประตู มองหญิงสูงวัยที่กำลังหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ “นัง... นังสะใภ้สารเลว! แกกล้าแกล้งฉันรึ!” แม่สามีจางชี้หน้าด่ากราด ตัวสั่นเทาด้วยความโมโห ดวงตาตี่เล็กกวาดมองสำรวจเข้าไปในบ้านทันที “หลีกไป! ฉันจะเข้าไปดูว่าแกซ่อนของดีอะไรไว้บ้าง วันนี้ฉันจะขนแป้งขาว น้ำมันหมู และเนื้อหมูสามชั้นพวกนั้นกลับบ้านฉันให้หมด!” พูดจบ นางก็ทำท่าจะพุ่งชนสะใภ้สาวเพื่อบุกเข้าไปข้างใน ทว่า หลินฟางกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ร่างเพรียวระหงก้าวขวางทางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก มือเรียวยกขึ้นกอดอก ปลายคเชนทร์เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี “ของดีอะไรคะ? ในบ้านฉันมีแต่ลมกับอากาศ ส่วนแป้งขาวกับน้ำมันหมูที่แม่พูดถึง... ขอโทษด้วยนะคะ มันถูกท้องของฉันกับลูกๆ ย่อยสลายกลายเป็นพลังงานชีวิตไปหมดแล้วค่ะ ไม่มีเหลือให้คนหน้าด้านมาขุดคุ้ยหรอกนะคะ” “แก!” แม่สามีจางหน้าเขียวคล้ำจนกลายเป็นสีม่วง ตาสองข้างถลونกว้าง “แกกล้าดียังไงมาว่าฉันหน้าด้าน! ของในบ้านหลังนี้ตระกูลโจวเป็นเจ้าของ แกเป็นแค่สะใภ้ที่แต่งเข้ามา กินข้าวแดดเดียวฟรีๆ แกไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน!” “สิทธิ์เหรอคะ?” หลินฟางหัวנסเสียงใสในลำคอ แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกน “ตอนที่พี่โจวส่งเงินเดือนมาให้ แม่เคยแบ่งมาให้ฉันกับลูกกินอิ่มนอนหลับบ้างไหมคะ? ตอนที่ลูกชายฉันป่วยปางตาย แม่เคยแม้แต่จะชายหางตามามอง หรือควักเงินสักแดงเดียวมารักษารึเปล่า? ตอนนี้พอด2คนแม่ลูกตั้งตัวได้ จะมาอ้างว่าเป็นของตระกูลโจว... ฝันไปเถอะค่ะ!” “นั่นมันเรื่องของพวกแก! ลูกชายฉันหาเงินมาได้ เงินนั้นต้องเป็นของฉันผู้เป็นแม่!” แม่สามีจางแผดเสียงลั่น ไม่สนสายตาใครทั้งสิ้น นางพยายามจะผลักหลินฟางให้พ้นทาง “หลีกไปนะ! ถ้าแกยังขวางฉันอีก ฉันจะให้ลูกชายมาหย่ากับแกแน่!” คำขู่เรื่อง ‘การหย่า’ นี้ หากเป็นหลินฟางคนเก่าผู้หวาดกลัวและอ่อนแอ คงคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนไปแล้ว แต่นี่คือ ‘หลินฟาง’ เชฟสาวมือหนึ่งจากยุคปัจจุบัน ผู้ผ่านการฟาดฟันกับลูกค้ามหาภัยและซัพพลายเออร์เขี้ยวลากมานับไม่ถ้วน! “หย่าเหรอคะ?” หลินฟางแค่นหัวเราะเบาๆ ดวงตาพินิจพิเคราะห์มองหญิงแก่ตรงหน้าด้วยความสมเพชเวทนา “พูดคำนี้ออกมาบ่อยๆ ระวังพี่โจวกลับมาแล้วเขาจะหย่าขาดจากแม่ลูกบ้านนี้จริงๆ นะคะ... อ้อ ลืมบอกไป ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านมา ทะเบียนสมบัติและรายได้ทุกบาททุกสตางค์ของพี่โจว อยู่ในการดูแลของฉันหมดแล้วค่ะ ถ้าแม่คิดจะมาหยิบฉวยอะไรออกจากบ้านหลังนี้แม้แต่เส้นด้ายเดียว... ลองก้าวขาข้ามศพฉันไปก่อนสคะ!” สิ้นคำพูดเฉียบขาดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็ราวกับลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา แม่สามีจางอ้าปากค้าง ตะลึงงันจนพูดไม่ออก นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าสะใภ้ที่เคยหัวอ่อนก้มหน้าให้ตลอด จะกลายร่างเป็นพยัคฆ์สาวเขี้ยวเล็บคมกริบได้รวดเร็วถึงเพียงนี้! “แก... แกมันนังตัวซวย นังปีศาจ!” แม่สามีจางกรีดร้องด้วยความคับแค้นใจ ยกมือขึ้นทำท่าจะตบหน้าสะใภ้สาว หลินฟางไม่หลบ ริมฝีปากบางยกยิ้มเย็นเยียบ มือเรียวเตรียมจะคว้าข้อมือนั้นแล้วบิดให้เข็ดหลาบเสียหน่อย เพื่อสั่งสอนให้รู้สำนึกว่าใครคือนายบ้านตัวจริง ทว่า— ก่อนที่ปลายนิ้วเหี่ยวย่นจะทันได้เฉียดผิวหน้าของหลินฟาง กลับมีมือหนาใหญ่คู่หนึ่งพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของแม่สามีจางไว้กลางอากาศได้อย่างมั่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดจนแม่สามีจางต้องร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ย! ใครวะ! กล้าดียังไงมาจับ... แกลs!” เมื่อแม่สามีจางหันขวับไปมองด้วยความโกรธเกรี้ยว คำด่าทอก็ต้องกลืนกลับลงคอไปในทันที เมื่อพบว่าเจ้าของมือคู่นั้นคือใคร ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความดุดันและน่าเกรงขามยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ดวงคมกริบสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองมารดาของตนด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่วับวาวไปด้วยความเย็นชาที่ทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับสะท้านเฮือก “แม่ครับ...” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนแทบหยุดหายใจ โจวหานกวาดตามองสภาพข้าวของหน้าบ้านที่กระจัดกระจาย ก่อนจะป้องภรรยาตัวน้อยไว้ข้างกายด้วยท่าทีปกป้องอย่างชัดเจน “แม่กำลังทำอะไรอยู่ที่บ้านผมครับ?” แม่สามีจางหน้าถอดสีทันที นางอ้าปากพะงาบๆ จะฟ้องร้อง แต่วินาทีนั้นเอง โจวหานกลับหันไปมองภรรยาด้วยสายตาอ่อนโยนลงทันทีราวกับคนละคน น้ำเสียงที่เอמהถามหลินฟางเต็มไปด้วยความห่วงใย “ฟางฟาง... เธอเจ็บตรงไหนไหมครับ? ใครทำอะไรรังแกอะไรเธอหรือเปล่า?” หลินฟางกะพริบตาปริบๆ หันไปสบตากับสามีหนุ่มผู้มาถูกเวลาพอดิบพอดี มุมปากอิ่มสวยคลี่ยิ้มหวานหยดย้อยที่แฝงความเจ้าเล่ห์นิดๆ ก่อนจะเอ่ยฟ้องด้วยน้ำเสียงออดอعนเล็กน้อยที่ทำเอาหัวใจนายทหารหนุ่มกระตุกวูบ “พี่โจวคะ... ในที่สุดคุณก็กลับมาสักที แม่บอกว่าจะมาขนข้าวของในบ้านเราไปจนหมดเกลี้ยงแถมยังจะตบหน้าฉันด้วยนะคะ... แบบนี้ฉันกับลูกๆ จะเอาอะไรกินล่ะคะเนี่ย?” โจวหานฟังจบ ใบหน้าคมเข้มก็มืดมนลงทันที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนแม่สามีจางถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว เขาก้าวเข้ามาบังภรรยาไว้มิดชิด แล้วเอמהกับมารดาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นจนน่ากลัว “ถ้าแม่ยังไม่เลิกวุ่นวายกับครอบครัวของผม... อย่าหาว่าลูกคนนี้ไม่เตือนสติเรื่องตัดขาดตัดญาติขาดมิตรก็แล้วกันครับ!” (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอมานะคะ!)