การค้ารุ่งเรือง ความริษยาบังเกิด

เสียงฟาดไม้กวาดกระทบพื้นดินดัง *'เพียะ'* สนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงโหยหวนราวกับหมูถูกตอนของแม่สามีจาง ที่กำลังนั่งแปะก้นโวยวายอยู่หน้าลานบ้านจนชาวบ้านละแวกใกล้เคียงต้องชะเง้อคอมอง "อีนังลูกสะใภ้อกตัญญู! แกกล้าเอาไม้กวาดไล่ตีแม่สามีอย่างฉันเรอะ! ฟ้าผ่าตายโหงแน่ บ้านนี้ไม่มีวันเจริญหรอก!" หลินฟางตวัดสายตาคมกริบมองร่างท้วมที่นั่งโอ(ดครวญอยู่บนพื้น เธอไม่ได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย มือเรียวยังคงถือด้ามไม้กวาดมั่น รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าปากเน่าๆ ของคุณแม่ยังไม่หยุดพ่นคำสาปแช่งใส่ลูกของฉัน ไม้กวาดในมือฉันนี่แหละค่ะที่จะประทับรอยแผลเป็นบนหลังให้อีกสักสามที อยากลองดูไหมล่ะคะว่าฉันกล้าจริงหรือเปล่า!" น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนแม่สามีจางต้องสะดุ้งเฮือก กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ยอมหุบปากฉับทันทีเพราะแววตาเอาจริงของหลินฟางนั้นน่ากลัวราวกับปีศาจสาวกลับชาติมาเกิด ในยุค 80 ที่ผู้คนยังยึดติดกับความกตัญญูจอมปลอม การที่สะใภ้ลุกขึ้นมาฟาดหัวฟาดหางใส่แม่สามีถือเป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬาร แต่สำหรับหลินฟางแล้ว... ความอดทนของเธอมีขีดจำกัด ยิ่งในยามที่เธอกำลังกุมเส้นทางสร้างความมั่งคั่งไว้ในมือ ใครหน้าไหนก็มาขวางทางไม่ได้ทั้งนั้น! เมื่อจัดการขับไล่ตัวน่ารำคาญออกไปพ้นรัศมิ์สายตาได้แล้ว หลินฟางก็รีบสาวเท้าเข้ามาในครัวทันที กลิ่นหอมกรุ่นของ ‘หมูตุ๋นพะโล้สูตรโบราณ’ และ ‘ซาลาเปาไส้ทะลัก’ ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ นี่คือสินค้าตัวทำเงินที่จะนำพาครอบครัวของเธอหลุดพ้นจากความยากจนในเวลาอันAรวดเร็ว "แม่ครับ... กลิ่นหอมจังเลย ลูกชายตัวน้อยอย่างเจ้าเป่าเปาเดินจ้ำอ้าวเข้ามาเกาะชายเสื้อ พร้อมกับส่งสายตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความหิวโหย หลินฟางย่อตัวลงลูบผมนุ่มของลูกชายด้วยความรักใคร่ ดวงตาฉายแววอ่อนโยนต่างจากเวลาเผชิญหน้ากับคนตระกูลโจวลิบลับ "รออีกนิดนะคะคนดี เดี๋ยวแม่จะพาหนูไปส่งที่บ้านยายป้าข้างบ้านแป๊บเดียว แม่มีธุระด่วนต้องรีบไปจัดการที่ตลาดมืดค่ะ" ช่วงเวลากลางดึกภายใต้เงาจันทร์สลัว ณ ตลาดมืดแห่งอำเภอเฉิง, บรรยากาศเต็มไปด้วยความระแวงระวังและความเร่งรีบ ทว่าแผงลอยชั่วคราวของหลินฟางกลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนแทบไม่มีที่เดิน เสียงกระซิบกระซาบแย่งกันซื้อดังระงม "สหาย! ซาลาเปาไส้หมูสับลูกใหญ่นี่เหลืออีกกี่ลูก? ฉันเอาหมดนี่เลย!" "เฮ้ย อย่ามาแซงคิวสิ ฉันต่อแถวมาก่อนนะ! หมูตุ๋นพะโล้นั่นฉันจองไว้ครึ่งหม้อแล้ว!" ยอดขายพุ่งกระฉูดจนน่าเหลือเชื่อ ธนบัตรยับยู่ยี่ถูกยัดใส่มือหลินฟางจนแน่นขนัด ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง สินค้าทุกชิ้นที่เธอหอบหิ้วมาหมดเกลี้ยงราวกับแจกฟรี กำไรมหาศาลที่ซุกซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อทำให้หัวใจเต้นรัวระรัว นี่คือรสชาติของความสำเร็จและความอิสระที่เธอโหยหา ทว่า... ความสำเร็จมักมาพร้อมกับเงาสีดำแห่งความริษยา ในจังหวะที่หลินฟางกำลังจะเก็บแผงเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนกำลังยืนหลบมุมมองมาทางเธอด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย... โจวเฉียง น้องสามีตัวแสบที่แอบตามสะกดรอยเธอมาตลอดทาง! รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฟางค่อยๆ หุบลง เปลี่ยนเป็นความเย็นชาในพริบตา "ตามมาสืบเรื่องฉันถึงที่นี่เชรอะ... รนหาที่ตายจริงๆ นะคะ" หลินฟางพึมพำกับตัวเองเบาๆ ทว่า ก่อนที่เธอจะได้เดินเข้าไปจัดการสะสางบัญชีแค้นกับไอ้น้องสามีตัวดี เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังเสียก่อน พร้อมกับท่อนแขนแข็งแกร่งที่ตวัดโอบเอวเธอไว้แน่นอย่างคุ้นเคย "เหนื่อยไหมครับ... เมียจ๋า" เสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นของโจวหานดังขึ้นข้างใบหู สามีหนุ่มนายทหารที่ควรจะอยู่ค่ายพักแรม เหตุใดจึงมายืนอยู่ ณ ตลาดมืดแห่งนี้ได้? หลินฟางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับไปมองสามีที่ซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ใต้ใบหน้าเคร่งขรึม ขณะที่โจวหานก้มลงกระซิบประโยคถัดมาที่ทำให้เลือดในกายของเธอแทบหยุดไหล "คนที่คุณกำลังจะไปจัดการ... ผมจัดการให้เรียบร้อยแล้วครับ แต่ดูเหมือนว่า... เรากำลังจะมีปัญหาใหญ่กว่านั้นรออยู่ที่บ้าน เพราะตอนนี้ ผู้กองจากกองอำนวยการกำลังรอตรวจค้นบ้านของเราอยู่ครับ!" ไป๋เป่าเปาของแม่ขอตัวไปหยิบมีดอีโต้มารอรับแขกไม่ได้รับเชิญก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!