ประกาศกร้าว: ขอแยกบ้าน!

เสียงกระแทกชามกระเบื้องเคลือบแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว เศษเสี้ยวของชามข้าวต้มก้นหม้อกระเด็นไปถูกข้อเท้าของหลินฟางจนเกิดรอยแดงเป็นปื้น แต่เจ้าตัวกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นยังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสคลั่งที่พร้อมจะซัดทุกสิ่งให้พังทลาย "หลินฟาง! นังสะใภ้ตัวดี แกกล้าดียังไงถึงกล้าตักข้าวต้มใส่ไข่ให้ลูกสาวไร้ค่าของแกกินก่อนพ่อแม่ผู้ชายในบ้าน! แกมันอกตัญญู เห็นแก่ตัว เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่สามีจางดังแผดลั่นจนบ้านไม้เก่าแก่แทบสะเทือน หญิงชราวัยหกสิบเศษยืนเท้าสะเอว หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการตะโกนด่าทอมาตั้งแต่ไก่โห่รอบบ้าน นางจ้องมองชามข้าวต้มผสมไข่ไก่ในมือของเป่าเป่าตัวน้อยด้วยความริษยาจนตาแทบถลน ไข่ไก่ยุคนี้ล้ำค่าปานทองคำ มีหรือที่เด็กผู้หญิงกะเปี๊ยกเดียวจะสมควรได้รับประทานก่อนบุรุษผู้เป็นเสาหลักของบ้านอย่างน้องชายสามีและตัวนางเอง หลินฟางค่อยๆ วางตะเกียบในมือลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบอย่างช้าๆ ท่าทีที่สุขุมเยือกเย็นผิดคาดทำให้แม่สามีจางถึงกับชะงักไปชั่วขณะ นางคาดหวังให้น้ำเสียงกรีดร้องและคราบน้ำตาของลูกสะใภ้ขี้ขลาดคนเดิมปรากฏขึ้นเหมือนทุกครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่เยียบเย็นจนน่าขนลุก "แม่พูดจบหรือยังคะ?" หลินฟางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แต่กลับทรงพลังพอดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องโถงให้หันมามองเป็นตาเดียว "นี่แก! นังตัวดี กล้าต่อปากต่อคำกับฉันเรอะ!" แม่สามีจางหน้าดำคล้ำกว่าเดิม นางเงื้อมือหมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอนลูกสะใภ้ผู้กำแหง "ถ้าแม่กล้าตบฉันลงมาแม้แต่น้ำหนักมือเดียว ฉันจะไปที่กองบัญชาการทหารเพื่อฟ้องผู้บังคับบัญชาของโจวหานทันที ว่าแม่และคนในครอบครัวรังแกภรรยาและบุตรของนายทหารผู้กำลังรับใช้ชาติจนแทบไม่มีข้าวกิน!" หลินฟางขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันอันน่าทึ่งแผ่ออกมาจากร่างระหง นางไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นเฉียบคมราคมมีดโกน "ลองคิดดูนะคะ ว่าข่าวฉาวเรื่องแม่สามีจอมขูดรีดรังแกครอบครัวทหาร จะส่งผลกระทบต่ออนาคตและความก้าวหน้าของน้องสามีที่กำลังจะสอบเข้าทำงานในตัวอำเภออย่างไรบ้าง?" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางศีรษะของแม่สามีจาง ร่างอ้วนท้วมชะงักกึก มือที่เงื้อค้างตกลงข้างลำตัวทันที สีหน้าแปรเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตื่นตระหนกปนหวาดกลัว นางรู้ดีว่าบุตรชายคนเล็กคือความหวังทั้งหมดของตระกูลจาง หากมีมลทินมัวหมอง อนาคตที่วาดฝันไว้คงพังทลายไม่เป็นท่า "แก... แกกล้าขู่ฉันเรอะ!" แม่สามีจางเสียงสั่น กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง "ฉันไม่ได้ขู่ค่ะ ฉันแค่พูดความจริง" หลินฟางกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยความอึดอัด นางเห็นสายตาเห็นแก่ตัวของพ่อสามี สายตาเจ้าเล่ห์ของน้องสะใภ้รอง และสายตาหวาดผวาของเป่าเป่าตัวน้อยที่ซุกซบอยู่ชายเสื้อของนาง ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านหลังนี้... ไม่มีค่าพอให้úsculaต้องทนอยู่อีกต่อไปแล้ว "และเพราะอยู่ร่วมกันแล้วมีแต่จะทำให้แม่หงุดหงิดใจ จนต้องมาคอยทุบหม้อข้าวทุบแกงลูกสาวฉัน..." หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงกังวานชัดถ้อยชัดคำ "วันนี้... ฉัน, หลินฟาง ขอประกาศแยกบ้านค่ะ!" *ตูม!* ราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ทุกคนในบ้านจางเบิกตากว้างอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าได้ การ "แยกบ้าน" ในชนบทจีนยุค 80 ขณะที่บุรุษผู้เป็นสามียังคงประจำการอยู่ในกองทัพและยังไม่ปลดประจำการ เป็นเรื่องที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน! "แยกบ้านบ้าบออะไร! แกฝันไปเถอะ!" พ่อสามีจางที่นั่งเงียบสูบไปป์อยู่มุมห้องมานาน ตบโต๊ะลุกขึ้นยืน ใบหน้าย่นยู่ฉายแววเหี้ยมเกรียม "ไม่มีทาง! สามีแกไม่อยู่ ใครอนุญาตให้แกแยก! สะใภ้ก็คือทรัพย์สินของตระกูลจาง แกไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ!" "ไม่มีสิทธิ์หรือคะ?" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันฉายชัดบนใบหน้าสวยคม "เงินเดือนที่โจวหานส่งกลับมาบ้านทุกเดือน ตลอดสามปีที่ผ่านมาอยู่ที่ไหนคะ? ค่าตั๋วอาหาร ค่าผ้าปันส่วน ที่ควรจะเป็นของฉันและลูก ทำไมถึงตกไปอยู่ในห้องนอนของน้องสามีจนหมด? ถ้าไม่ยอมให้แยกบ้าน วันนี้เราไปเคลียร์กันที่ทำการคอมมูน ให้ท่านหัวหน้าหมู่บ้านช่วยตรวจสอบบัญชีการเงินที่โจวหานส่งมาทั้งหมดดีไหมคะ ว่ามันหายไปไหนหมด!" คำว่า "ตรวจสอบบัญชี" และ "หัวหน้าหมู่บ้าน" เปรียบเสมือนจุดตายของคนตระกูลจาง เงินส่วนใหญ่ที่ทหารหนุ่มส่งมาถูกผลาญไปกับการกินอยู่ฟุ่มเฟือยของลูกชายคนโปรดและซื้อของแต่งงานให้ลูกสาวคนเล็กจนแทบไม่เหลือ หากเรื่องนี้ถึงหูเจ้าหน้าที่คอมมูน มีหวังตระกูลจางได้อับอายขายขี้หน้าไปทั่วทั้งตำบลแน่ แม่สามีจางหน้าซีดเผือด รีบเข้ามาคว้าแขนสามีไว้ สีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดลานระคนเกรี้ยวกราด "นัง... นังสารเลว แกกล้าหาญนักนะ! อยากแยกนักใช่ไหม? ได้! แต่อย่าหวังว่าจะได้ทรัพย์สินอะไรติดตัวไปแม้แต่แดงเดียว ออกไปจากบ้านฉันตัวเปล่าๆ เล่าเกาแบบนี้แหละ แล้วดูซิว่าลำพังตัวคนเดียวกับเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม จะอดตายข้างถนนยังไง!" ในสายตาของคนตระกูลจาง หลินฟางที่เป็นเพียงแม่บ้านอ่อนแอไม่มีทางหาเงินเลี้ยงตัวเองและลูกได้รอดแน่ การไล่ออกไปตัวเปล่าเท่ากับการบีบให้พวกนางต้องกลับมาคลานเข่าคุกเข่าขอความช่วยเหลือในภายหลัง หลินฟางกวาดตามองคนทั้งบ้านด้วยแววตาดูแคลนระคนสมเพช ทรัพย์สินงั้นหรือ? บ้านไม้ผุพังกับเครื่องเรือนผีสิงเหล่านี้ นางหาได้ใส่ใจแม้แต่น้อย มิติลับในห้วงสำนึกของนางที่มีทั้งสูตรอาหารระดับเชฟกระทะเหล็กและเมล็ดพันธุ์พืชพันธุ์ดีจากอนาคต คือขุมสมบัติที่ยิ่งใหญ่กว่าตระกูลจางร้อยเท่าพัน배! "ตกลงค่ะ แยกก็แยก ของที่ฉันต้องการมีเพียงแค่ทะเบียนบ้าน ทรัพย์สินอื่นๆ ฉันไม่ขอแม้แต่เศษกระดาษ!" หลินฟางตอบรับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางย่อตัวลงอุ้มเป่าเป่าขึ้นมาแนบอก มือเรียูลูบศีรษะลูกสาวด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะหันหลังเตรียมก้าวเดินออกไปจากประตูบ้านตระกูลจางอย่างเด็ดเดี่ยว ท่าทีที่องอาจและมั่นคงนั้นราวกับพญาหงส์ที่กำลังสะบัดปีกหนีจากโคลนตม โดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย บรรยากาศในห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงันช็อกระทึก ทุกคนต่างมองตามร่างระหงที่เดินจากไปอย่างไม่เชื่อสายตา ขณะที่แม่สามีจางและพ่อสามีทำได้เพียงยืนกัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจที่เอาชนะลูกสะใภ้คนนี้ไม่ได้ ทว่า... ในวินาทีที่หลินฟางก้าวเท้าพ้นธรณีประตูบ้าน และกำลังจะพาเป่าเป่าเดินเข้าสู่โลกกว้างเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ตามลำพอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าปากซอย พร้อมกับเสียงตะโกนทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ทำให้คนตระกูลจางถึงกับหน้าถอดสีสนิท "ใครบอกว่า... ภรรยาผมไม่มีสิทธิ์แยกบ้าน?" ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปื้อนฝุ่นจากการเดินทางไกล ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินฟาง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองคนในครอบครัวตระกูลจางด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนทุกคนต้องถอยหลังกรูด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!