ปมดราม่าครอบครัวตัวร้าย

“พวกแกกล้าดียังไงถึงมาขนของในบ้านฉันออกไปหน้าตาเฉย!” เสียงตวาดกร้าวของหลินฟางดังก้องไปทั่วลานบ้าน ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านที่ยืนมุงดูเหตุการณ์อยู่รอบรั้ว วันนี้บ้านสกุลโจวไม่ได้สงบสุขเหมือนเคย เมื่อกลุ่มญาติฝ่ายสามีนำโดย ‘ป้าสะใภ้ใหญ่’ และ ‘อาสะใภ้รอง’ ถือวิสาสะบุกเข้ามาในบ้าน พร้อมกับรถเข็นไม้คันใหญ่ หวังจะขนย้ายถังแป้ง น้ำมันหมู และเครื่องปรุงรสราคาแพงที่หลินฟางเพิ่งซื้อตุนไว้สำหรับทำธุรกิจซาลาเปาอวดสายตาชาวบ้าน ป้าสะใภ้ใหญ่หัวเราะหึๆ ในลำคอ ใบหน้าอูมเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง นางเชิดคางขึ้นสูงพลางกอดอกมองหลินฟางด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ราวกับกำลังมองสิ่งปฏิกูล “ทำไมฉันจะเอาไปไม่ได้ ในเมื่อพวกแกเป็นแค่สะใภ้อกตัญญูที่แต่งเข้ามาแล้วคิดจะฮุบสมบัติของสกุลโจวไว้คนเดียว! พี่ใหญ่ของฉันส่งเงินกลับมาบ้านตั้งเท่าไหร่ แต่แกกลับเอาไปผลาญซื้อของพวกนี้กินกันเองตามลำพังกับลูกๆ แถมยังกล้าทำตัวเป็นนายทุนเปิดร้านค้าลับๆ หลังบ้านอีก แบบนี้มันผิดกฎหมายนะยะ! ฉันในฐานะญาติผู้ใหญ่ของตระกูล มีหน้าที่ต้องเข้ามา ‘จัดระเบียบ’ และดูแลทรัพย์สินเหล่านี้แทนโจวหานที่ไปปฏิบัติหน้าที่รับใช้ชาติ ไม่ให้แกเอาผลาญเล่นจนหมดตัวต่างหาก!” คำพูดเฉไฉและหน้าด้านหน้าทนของป้าสะใภ้ใหญ่เรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่มุงดูได้ทันที หลายคนขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าเงินทองและข้าวของเหล่านี้ล้วนมาจากหยาดเหงื่อแรงงานและการค้าขายที่สุจริตของหลินฟางกับโจวหานทั้งสิ้น ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับญาติจอมปลอมเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย หลินฟางแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธแต่นิ่งสงบ นางไม่ได้ตื่นตระหนกหรือร้องห่มร้องไห้อ่อนแอเหมือนเจ้าของร่างเดิมในอดีต ร่างระหงก้าวเท้าเข้าไปหาป้าสะใภ้ใหญ่อย่างช้าๆ แต่มั่นคง แรงกดดันจากท่าทีที่เด็ดเดี่ยวทำให้อีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “จัดระเบียบงั้นหรือคะ?” หลินฟางเอ่ยทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง “ช่างกล้าใช้คำนี้พูดออกมาได้นะคะ ป้าสะใภ้ใหญ่ บ้านหลังนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของฉันกับโจวหานตามกฎหมาย สามีของฉันยังไม่ตาย และเขาก็ไม่เคยแต่งตั้งให้ใครหน้าไหน ไม่ว่าจะเป็นป้าหรือใครในตระกูล มามีอำนาจเหนือทรัพย์สินของเราทั้งสิ้น อีกอย่าง... ของพวกนี้ซื้อมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของฉันเอง ไม่ได้เบียดเบียนข้าวสารสักเมล็ดในยุ้งฉางของบ้านใหญ่ แล้วมีสิทธิ์อะไรมาอ้างว่าเป็นสมบัติของสกุลโจวคะ?” “นัง... นังปากดี!” อาสะใภ้รองที่ยืนสมรู้ร่วมคิดอยู่ข้างๆ ทนไม่ได้ รีบปรี่เข้ามาหมายจะชี้หน้าด่าทอ “แกอย่ามาทำเป็นอวดดีนะหลินฟาง แกมันก็แค่ผู้หญิงสำส่อนที่โชคดีได้แต่งเข้าบ้านเรา ถ้าไม่มีตระกูลโจวค้ำหัว แกจะเอาปัญญาที่ไหนมาหาเงินได้มากมายขนาดนี้ วันนี้ถ้าพวกฉันไม่ได้ข้าวสารและน้ำมันพวกนี้กลับไป แกก็อย่าหวังว่าจะเปิดร้านทำมาหากินในหมู่บ้านนี้ได้อีกต่อไป!” บรรยากาศในลานบ้านตึงเครียดขึ้นจนแทบระเบิด เสียงซุบซิบของชาวบ้านดังระงมไปทั่ว บ้างก็เห็นใจหลินฟาง บ้างก็รอดูความฉิบหายของครอบครัวนี้ด้วยความสะใจ ทว่า ในจังหวะที่ป้าสะใภ้ใหญ่ทำท่าจะพุ่งเข้าไปคว้ากระสอบแป้งขาวบริสุทธิ์บนแคร่ไม้ไผ่ ดวงตาของหลินฟางก็ทอประกายความเหี้ยมเกรียมขึ้นวูบหนึ่ง *อยากเล่นเกมอำนาจใช่ไหม? งั้นฉันจะจัดให้สาสменเอง!* หลินฟางแอบดึงขวดน้ำยาลับเฉพาะจากมิติพิเศษในเสื้อคลุม มันคือน้ำส้มสายชูหมักเข้มข้นผสมกับพริกขี้หนูป่นละเอียดที่นางเตรียมไว้ทำความสะอาดคราบไขมัน ทว่า ในสถานการณ์คับขันนี้ นางแกล้งทำเป็นสะดุดล้มเล็กน้อยแล้วปัดขวดนั้นราดลงไปบนกระสอบแป้งและเสื้อผ้าแพรราคาแพงของป้าสะใภ้ใหญ่อย่างพอดิบพอดี! “อุ๊ย! ตายจริง มือฉันลื่นไปหน่อยค่ะ” หลินฟางอุทานด้วยน้ำเสียงตกใจแต่แววตากลับเยືือกเย็นสุดขีด กลิ่นฉุนรุนแรงของน้ำส้มสายชูและพริกพุ่งเข้าจมูกป้าสะใภ้ใหญ่อย่างจัง จนอีกฝ่ายสำลักไอโขลกออกมาหน้าดำหน้าแดง เสื้อผ้าแพรชั้นดีที่อุตส่าห์ใส่มาเพื่อข่มขวัญชาวบ้านเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีน้ำตาลด่างดวง น่าเกลียดน่าชังจนดูไม่ได้ “แก! นังสารเลว! แกจงใจใช่ไหม? เสื้อผ้าตัวนี้ฉันเพิ่งตัดมาใหม่นะ!” ป้าสะใภ้ใหญ่กรีดร้องเสียงแหลมสูงราวกับหมูถูกเชือด กระโดดโหยงเหง็งด้วยความโกรธเกรี้ยวจนสติหลุด ลืมภาพพจน์ผู้ใหญ่ใจบุญไปจนหมดสิ้น เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าหลินฟางให้หายแค้น หลินฟางไม่หลบ นางเตรียมรับมือด้วยการจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่นแรง ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือหยาบกร้านนั้นจะกระทบใบหน้าของนาง แรงลมวูบหนึ่งก็พัดผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมือหนาแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กที่เอื้อมมาคว้าข้อมือของป้าสะใภ้ใหญ่ไว้กลางอากาศอย่างแน่นหนาจนเกิดเสียงดัง ‘กรอบ’! “โอ๊ย! มือฉันจะหักแล้ว ใครวะ...!” ป้าสะใภ้ใหญ่หันไปเตรียมด่ากราด แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีที่เต็มไปด้วยจิตสังหารและรังสีอำมหิต คำด่าทอก็ติดอยู่ที่ลำคอทันที ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างฉับพลัน ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ร่างกายสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่เย็นชาไร้ความรู้สึก กลิ่นอายความดุดันจากการผ่านสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนรอบบริเวณเงียบกริบลงทันที โจวหานก้าวเท้ากลับมาจากการฝึกซ้อมเร็วกว่ากำหนด และเขาก็ได้ยินทุกคำพูด ทุกการกระทำที่ญาติจอมปลอมเหล่านี้มารังแกภรรยาและลูกของเขาจนหมดสิ้น! “ใครอนุญาตให้พวกท่านเข้ามาในบ้านของผม... และใครอนุญาตให้แตะต้องภรรยาผม?” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมานั้นราวกับเสียงคำรามจากพญาเสือโคร่ง มันไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับทรงพลังกดดันจนทุกคนในที่นั้นแทบไม่กล้าหายใจแรง แม้แต่ป้าสะใภ้ใหญ่และอาสะใภ้รองที่เคยปากกล้าขาสั่นพับๆ จนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น โจวหานปัดมือป้าสะใภ้ใหญ่ออกราวกับรังเกียจสิ่งสกปรก ก่อนจะก้าวเข้าไปโอบไหล่บางของหลินฟางไว้หลวมๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของและปกป้องอย่างชัดเจน สายตากราดมองญาติผู้ใหญ่จอมปลอมทีละคนด้วยแววตาดุจใบมีดโกน แต่ทว่า... ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายและฝ่ายสามีเข้ามาจัดการตบเกรียนพวกตัวร้ายได้อย่างสะใจนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายก็ดังขึ้นจากหน้าปากซอยอีกระลอก “โจวหาน! แกกลับมาก็ดีแล้ว ลูกอกตัญญูอย่างแกปล่อยให้เมียน외คนนอกมาขับไล่ญาติผู้ใหญ่ได้อย่างไรวะ! แล้วนี่... แกกล้าดียังไงถึงแจ้งตำรวจมาจับพ่อของแกเอง!” ร่างท้วมของ ‘ผู้ใหญ่บ้านหลี่’ ที่เดินนำหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายในชุดเครื่องแบบสีกรมท่า พร้อมกับ ‘ตาแก่โจว’ พ่อแท้ๆ ของโจวหานที่เดินหน้าบึ้งตึงเข้ามาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เพทุบาย ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในบริเวณนั้น! โจวหานหรี่ตาลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบฉายประกายอันตรายวูบหนึ่ง ขณะที่หลินฟางลอบสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อตั้งรับเกมใหญ่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า -------------------------------------------------- [เชิงอรรถนักเขียนจาก "ไป๋เป่าเปาของแม่"] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอมานะคะ!