เตรียมรับมือกับคนกลับมา

"กรี๊ด—! ผีหลอก!" เสียงกรีดแหลมสูงของแม่สามีจางดังทะลุความเงียบสงบยามราตรี ทำเอาบรรยากาศรอบบ้านสั่นสะท้อน ร่างท้วมๆ ของนางสะดุ้งสุดตัวจนหงายหลังตึง ก้นกระแทกพื้นดินเสียงดัง *ตุบ* หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ดวงเบิกโพลงจ้องมองร่างเพรียวบางของหลินฟางที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยสายตานิ่งเรียบ ทว่าเยียบเย็นจนน่าขนลุก หลินฟางปรายตามองหญิงแก่ที่กำลังนั่งหอบหายใจโยนตัวด้วยความตกใจ ปากเรียวบางยกยิ้มเยาะหยันขึ้นเล็กน้อย "ผีที่ไหนกันล่ะคะคุณแม่... หรือว่าผีความโลภที่สิงอยู่ในใจท่าน จนทำให้ต้องย่องเบามาปีนหน้าต่างบ้านคนอื่นยามวิกาลแบบนี้?" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง ทำเอาแม่สามีจางที่กำลังขวัญหนีดีฝ่อถึงกับเลือดขึ้นหน้า นางรีบพยุงร่างอ้วนท้วมของตัวเองลุกขึ้นยืน ชี้หน้าด่ากราดทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความอับอาย "นังตัวดี! นังสะใภ้เนรคุณ! ฉันเป็นแม่เฒ่าของบ้านนะ! แกกล้าดียังไงมาซุ่มดักรอฉันแบบนี้ อยากให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ความประพฤติชั่วช้าของแกนักหรือไง!" แม่สามีจางแผדเสียงแหลมหวังปลุกชาวบ้าน แต่หลินฟางกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย "คนที่ควรกลัวชาวบ้านรู้ความประพฤติไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ" หลินฟางก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว แรงกดดันจากแววตาและท่าทางมั่นอกมั่นใจ ทำให้แม่สามีจางต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "ดึกดื่นป่านนี้ คิดจะมาขโมยอะไรจากบ้านฉันอีกคะ? หรือคิดว่าช่วงนี้ฉันหาเงินได้เยอะ เลยอยากจะมาหยิบฉวยเอาดื้อๆ เหมือนปล้นกลางวันแสกๆ?" "ฉัน... ฉันไม่ได้จะขโมย! ฉันเป็นแม่ของโจวหานนะ! ของในบ้านนี้ก็ควรเป็นของฉันครึ่งหนึ่ง!" นางเฒ่าเถียงเสียงสั่น แต่หลบตาพัลวัน "จำได้ด้วยเหรอคะว่าเป็นแม่ของโจวหาน?" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคออย่างสมเพช "ตอนที่สามีฉันส่งเงินค่าเลี้ยงดูมาให้พวกท่านถลุงจนหมดเกลี้ยง ตอนที่ฉันกับลูกต้องเกือบอดตายในฤดูหนาวปีที่แล้ว ท่านเคยจำได้ไหมคะว่าเป็นแม่เขา? วันนี้ดึกมากแล้ว เชิญกลับไปซะเถอะค่ะ ถไม่อยากให้ฉันเอาเรื่องนี้ไปประกาศให้ผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านฟังว่า 'คุณแม่ผู้สูงส่ง' ย่องเบามาทำอะไรแถวหน้าต่างบ้านลูกชายตัวเอง!" คำพูดเฉียบขาดไร้ไมตรีจิตนั้นทำให้แม่สามีจางหน้าเขียวคล้ำสลับขาว นางรู้ดีว่าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อ เสียงของตระกูลจางคงป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี นางกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง ชี้หน้าอาฆาตหลินฟางอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีหายไปในความมืด พร้อมกับคำขู่ลอดไรฟัน "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวแสบ!" หลินฟางมองตามร่างท้วมที่เดินลับตาไป ถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเบาๆ ความสงบกลับคืนสู่บ้านหลังน้อยอีกครั้ง แต่นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ...เพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้า 'โจวหาน' สามีหนุ่มผู้เคร่งขรึมและเป็นเสาหลักที่แท้จริงของครอบครัวกำลังจะเดินทางกลับมาจากการปฏิบัติภารกิจในค่ายทหาร การกลับมาของเขาในครั้งนี้ จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ในอดีต โจวหานมักจะตกเป็นเครื่องมือให้ครอบครัวฝ่ายสามีสูบเลือดสูบเนื้อด้วยความกตัญญูจอมปลอม แต่วันนี้... หลินฟางที่เป็นเชฟสาวมือฉมังจากยุคปัจจุบัน จะไม่ยอมให้สามีผู้ซื่อสัตย์และรักครอบครัวคนนี้ต้องตกเป็นทาสความโลภของใครหน้าไหนอีกเด็ดขาด! เมื่อก้าวเท้ากลับเข้ามาในห้องนอน แสงตะเกียงสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้างดงามที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น บนโต๊ะไม้ตัวเก่าในห้องครัวตอนนี้ เต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นดีที่นางแอบนำออกมาจาก 'มิติลับ' สต็อกสินค้าและเครื่องปรุงรสสูตรลับเฉพาะจากอนาคตถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ การเตรียมความพร้อมด้านฐานะเพื่อรองรับการกลับมาของโจวหาน... คือภารกิจเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้! นางต้องการให้สามีที่เหน็ดเหนื่อยจากการฝึกฝนและสนามรบ ได้กลับมาพบกับบ้านที่อบอุ่น มีกินมีใช้อย่างเหลือเฟือ และที่สำคัญที่สุดคือ... ฐานะทางการเงินที่มั่นคงจนไม่มีใครในหมู่บ้านกล้าดูถูกเหยียดหยามได้อีก หลินฟางลงมือจัดการกับแป้งสาลีเนื้อเนียนนวดด้วยความชำนาญ มือเรียวบางขยับอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสูตรลับเริ่มลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว นางกำลังทำ 'ซาลาเปาไส้หมูสามชั้นสับปรุงรสสูตรพิเศษ' และ 'บะหมี่น้ำซุปกระดูกตุ๋นยาจีน' เมนูเด็ดที่จะใช้เปิดแผงขายส่งล็อตใหญ่ในตลาดมืดพรุ่งนี้เช้า ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบมิติลับดังขึ้นเบาๆ ในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมเรืองแสงที่แสดงยอดกำไรสะสมจากการค้าขายในช่วงสามวันที่ผ่านมา ตัวเลขเงินสดที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วนั้นทำให้มุมปากของหญิงสาวหยาดเยิ้มด้วยความพึงพอใจ *เงินในมือตอนนี้... มากพอที่จะซื้อที่ดินแปลงเล็กๆ สร้างบ้านใหม่ และยังมีเหลือเฟือพอที่จะตบหน้าพวกคนโลภในตระกูลจางให้หน้าชาได้เลยค่ะ* หลินฟางคิดในใจอย่างอารมณ์ดี ขณะที่นางกำลังบรรจงห่อซาลาเปาลูกสุดท้ายด้วยความประณีต เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแว่วมาจากนอกรั้วบ้าน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย... จังหวะการเดินที่มั่นคงและทรงพลังแบบนั้น หัวใจของหลินฟางกระตุกวูบ มือที่ถือแป้งชะงักค้างกลางอากาศ นางเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาแขวนผนังที่บอกเวลาเที่ยงคืนตรง ...นี่มันไม่ใช่กำหนดการเดิมที่โจวหานจะกลับมานี่คะ? ทำไมเขาถึงมาเร็วกว่ากำหนดถึงสามวันเต็ม! แกร๊ก... เสียงเปิดประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้น ตามด้วยเงาสูงใหญ่ของบุรุษในชุดเครื่องแบบทหารที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างยามดึก เขาก้าวเข้ามาในเขตบ้านด้วยความเงียบเชียบ ร่างหนาและไหล่กว้างนั้นดูคุ้นตา แต่บรรยากาศรอบตัวกลับแผ่รังสีความกดดันและกลิ่นอายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลออกมาอย่างชัดเจน ประตูห้องครัวถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหนวดเคราจางๆ และดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวที่จ้องตรงมายังหลินฟางนิ่งสนิท โจวหานยืนนิ่งอยู่ที่ธรณีประตู สายตาคู่คมกวาดมองภรรยาคนสวยที่เนื้อตัวเปื้อนแป้งเล็กน้อย สลับกับเข่งซาลาเปาส่งกลิ่นหอมกรุ่นที่วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะขยับเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าที่สั่นเครือเล็กน้อย "ฟางฟาง... ผมกลับมาแล้ว... และดูเหมือนว่า... คุณกำลังซ่อนความลับอะไรไว้จากผมใช่ไหม?" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอมานะคะ!