ความลับที่ไม่มีใครรู้

คราบน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้นที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ เปรียบเสมือนหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตอกย้ำว่า เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นในห้องครัวหลังบ้านตระกูลโจว รังสีอำมหิตในแววตาของโจวหานไม่ได้เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย มันกลับยิ่งเข้มข้นขึ้นราวกับพายุหมุนที่กำลังก่อตัวใต้มหาสมุทรอันเงียบงัน นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นฝุ่นควันจากการฝึกซ้อมภาคสนามลอยเข้าเตะจมูกหลินฟาง แต่เชฟสาวจากอนาคตกลับไม่มีทีท่าสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ หลินฟาง" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน เอ่ยถามด้วยความระแวงระวัง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องครัวที่สะอาดสะอ้านเกินกว่าปกติ ทั้งที่วัตถุดิบชั้นดีและเครื่องปรุงรสแปลกประหลาดพวกนั้น... นางเอาซ่อนไว้ที่ไหนในเวลาเพียงชั่วพริบตาที่เขาเดินออกไปตรวจเวร หลินฟางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มยกย่องขึ้นสูงอย่างท้าทายตามสไตล์เชฟมือฉมังที่ไม่เคยเกรงกลัวใคร นางแสร้งทำเป็นจัดแจงผ้ากันเปื้อนในมือให้เข้าที่ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับสามีผู้เคร่งขรึมตรงๆ โดยไม่มีความหวาดกลัวเจือปนในแววตา "เกมอะไรคะ ผู้กองโจว? สามีภรรยากินข้าวร่วมกัน จะเรียกว่าเล่นเกมได้อย่างไร หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าภรรยาคนนี้จะมีความสามารถเกินหน้าเกินตาจนคุณควบคุมไม่ได้?" คำพูดหยอกเย้าแต่เชือดเฉือนทำเอาโจวหานชะงักไปชั่วขณะ นิ้วมือหนาที่กำหมัดแน่นคลายออกเล็กน้อย เขารู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าเปลี่ยนไปแล้ว นางไม่ใช่หลินฟางคนเดิมที่เอาแต้มก้มหน้ายอมรับชะตากรรมและถูกแม่สามีโขกสับจนตรรตรอม แต่นี่มัน... เกินกว่าความเปลี่ยนแปลงทั่วไป สติปัญญา ความเฉียบคม และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง 'ความลับ' ที่นางซ่อนเอาไว้ มันลึกลับเกินกว่าที่นายทหารผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบอย่างเขาจะปล่อยผ่านไปได้ "คุณเอาน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนและเนื้อตุ๋นเปื่อยยุ่ยพวกนั้นมาจากไหน ในเมื่อเสบียงในบ้านเราหมดเกลี้ยงตั้งแต่สัปดาห์ก่อน และตลาดมืดก็ยังไม่เปิดทำการ" โจวหานกดเสียงต่ำลง โน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้จนหลินฟางได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ "อย่าบอกนะว่าคุณไปขโมยของใครมา หรือว่า..." "หรือว่าฉันมีวิเศษวิวัฒนาการ?" หลินฟางสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับ นางแกล้งขยับเข้าไปใกล้เขาเสียจนแผ่นอกกว้างแทบจะชนกับร่างระหง "ผู้กองโจวคะ โลกใบนี้ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่คุณไม่รู้ เช่นเดียวกับตัวฉัน... คุณแน่ใจแล้วหรือว่ารู้จักภรรยาคนนี้ดีพอ?" บรรยากาศในห้องครัวเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจเต้นโครมครามของใครบางคนดังสะท้อนก้องในความเงียบ โจวหานจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยเพื่อค้นหาพิรุธ แต่นางกลับนิ่งสงบราวน้ำในบึงลึก ไม่มีร่องรอยของการโกหก มีเพียงความท้าทายที่ทำให้เลือดในกายของนายทหารหนุ่มสูบฉีดอย่างรุนแรง ในมิติพิเศษที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของหลินฟาง ขณะนี้หน้าจอดิจิทัลของซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะกำลังกระพริบเตือนสีแดงแจ๋ *[คำเตือน: ตรวจพบการจับตามองระดับสูงจากบุคคลใกล้ชิด แนะนำให้ใช้มาตรการปกปิดขั้นสูงสุด]* เชฟสาวลอบถอนหายใจในใจอย่างโล่งอก โชคดีที่นางไหวตัวทันเก็บเนื้อตุ๋นและวัตถุดิบที่เหลือเข้าสู่ช่องจัดเก็บมิติตั้งแต่เสี้ยววินาทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของโจวหานก้าวเข้ามา มิฉะนั้น ความลับเรื่องมิติสวรรค์คงถูกเปิดเผยในค่ำคืนนี้อย่างแน่นอน ความลับ... คือสิ่งเดียวที่จะช่วยให้นางและลูกน้อยรอดพ้นจากยุคสมัยที่เต็มไปด้วยการเพ่งเล็งและการตรวจสอบนี้ได้ หลินฟางรู้ดีว่าต่อให้โจวหานจะเป็นสามีที่ซื่อตรงและรักครอบครัวในอนาคต แต่ในยุค 80 นี้ การมีอยู่ของมิติพิเศษถือเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติที่อาจนำภัยพิบัติมาสู่ครอบครัว หากมีคนล่วงรู้ นางอาจถูกกล่าวหาว่าเป็นปีศาจหรือสายลับ และนั่นคือสิ่งที่นางไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด "ฉันทำอาหารเก่ง เป็นพรสวรรค์ส่วนตัวค่ะ ผู้กองโจว" หลินฟางเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นุ่มนวล นางถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างที่เหมาะสม "ถ้าคุณสงสัยในฝีมือการทำมาหากินของฉัน พรุ่งนี้เช้า... เชิญคุณมาร่วมพิสูจน์ที่ตลาดสหกรณ์อำเภอได้เลยค่ะ รับรองว่าซาลาเปาไส้ทะลักและโจ๊กหมูสูตรพิเศษของฉัน จะทำให้คุณต้องทึ่งยิ่งกว่านี้แน่" โจวหานหรี่ตาลงเล็กน้อย เขารู้ว่าการคาดคั้นต่อไปก็คงไม่ได้คำตอบที่แท้จริง นางซ่อนบางอย่างไว้... บางอย่างที่ยิ่งใหญ่และอันตราย แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารมื้อนี้และรอยยิ้มมั่นใจของภรรยาก็ทำให้หัวใจที่ด้านชาของนายทหารหนุ่มเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา ความอบอุ่นที่เขาไม่เคยได้รับจากบ้านหลังนี้กำลังก่อตัวขึ้นทีละน้อย "ถ้าพรุ่งนี้สินค้าของคุณขายไม่ออก หรือทำให้ตระกูลโจวต้องขายหน้า..." โจวหานเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีคุกคามแต่น่าเกรงขาม "คุณจะต้องตอบคำถามผมทุกข้อ... ไม่มีข้อยกเว้น" "ตกลงค่ะ" หลินฟางตอบรับอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากยกยิ้มหวานหยดย้อยที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "แต่ถ้าฉันทำกำไรได้ก้อนโตตามเป้า... เงินทั้งหมดในกระเป๋าเสื้อของคุณ จะต้องตกเป็นของฉันและลูกแต่เพียงผู้เดียว ตกลงไหมคะ?" โจวหานแค่นหัวเราะในลำคออย่างยอมจำนน "ผู้หญิงหน้าเงิน..." เขากล่าวหาด้วยน้ำเสียงเอ็นดูแกมหมั่นไส้ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปจากห้องครัวปล่อยให้หลินฟางยืนยิ้มอยู่ลำพัง ทว่า ความตึงเครียดไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น ยามดึกสงัด เมื่อทั่วทั้งหมู่บ้านจมดิ่งสู่ความมืดมิดและเงียบงัน มีเงาร่างหนึ่งกำลังย่องเข้ามาใกล้หน้าต่างห้องครัวของตระกูลโจวอย่างเงียบเชียบที่สุด เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่เต็มไปด้วยความริษยาและโลภโมโทสัน แม่สามีจางแอบย่องมาดมกลิ่นอากาศที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นอายความหอมหวานของเนื้อตุ๋นและน้ำซุปกระดูกหมูเมื่อหัวค่ำ ดวงตาฝ้าฟางเป็นประกายวาววับด้วยความคั่งแค้น *'นังสะไภ้ตัวดี... มันซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินกันเองสองแม่ลูกลับหลังฉันสินะ! รอดูก่อนเถอะ ถ้าฉันหาหลักฐานเจอว่าแกแอบซ่อนของดีอะไรไว้ ฉันจะฟ้องผู้ใหญ่บ้านให้ขับไล่แกออกไปจากตระกูลโจวแน่!'* แม่สามีจางค่อยๆ เอื้อมมืออันเหี่ยวย่นผลักบานหน้าต่างไม้เก่าๆ ออกอย่างช้าๆ เพื่อแอบมองเข้าไปข้างใน ทว่า ทันทีที่หน้าต่างเปิดออก กลิ่นหอมฉุนแปลกประหลาดบางอย่างก็พวยพุ่งเข้าใส่จมูกนางอย่างจัง... กลิ่นหอมที่หอมหวานเสียจนชวนให้เวียนหัว แต่มันไม่ใช่กลิ่นอาหาร! ในความมืดมิดภายในห้องครัว หลินฟางไม่ได้นอนหลับอย่างที่ควรจะเป็น นางยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ไม้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคู่คมจ้องมองตรงไปยังบานหน้าที่ค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ผุดขึ้นที่มุมปาก "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว แม่สามียังไม่ยอมนอนอีกหรือคะ? หรือว่า... กำลังรอต้อนรับแขกไม่เชิญอยู่พอดี?" เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ทำเอาแม่สามีจางที่กำลังจะปีนหน้าต่างเข้ามาถึงกับสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มด้วยความตกใจกลัวจนเผลอร้องกรี๊ดออกมาเสียงหลง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาโดยตลอดนะคะ