คลั่งรักจนต้านไม่ไหว

"เงินก้อนนี้... เธอจะเอาไปทำอะไรก็เรื่องของเธอ แต่ถ้าไม่พอ บอกฉัน" เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นของโจวหานดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถงที่เพิ่งผ่านการปะทะฝีปากมาหมาดๆ เขาวางปึกธนบัตรจำนวนไม่น้อยลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะดันมันไปตรงหน้าหลินฟางด้วยท่าทางปกติราวกับกำลังส่งชามข้าวให้กัน หลินฟางชะงักมือที่กำลังถือสมุดบัญชี เธอเงยหน้าขึ้นมองสามีที่ยืนตัวตรง แววตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความลังเลแม้แต่น้อย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาแสดงท่าทีสนับสนุน แต่เป็นครั้งแรกที่เขากล้าประกาศต่อหน้าทุกคนว่า 'อำนาจการเงินทั้งหมด' อยู่ในมือภรรยาคนนี้ "คุณเอาเงินเดือนมาจากไหนเยอะแยะคะ?" เธอถามเบาๆ พลางเลิกคิ้ว "เงินพิเศษจากการปฏิบัติภารกิจ และเงินเบี้ยเลี้ยงที่ฉันเก็บไว้ไม่ได้ใช้... ตั้งแต่แต่งงานมา ฉันไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงินส่วนตัวเลยสักนิด เพราะเธอดูแลฉันดีมาตลอด" โจวหานตอบสั้นๆ ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับมีความอ่อนโยนฉายชัดจนหัวใจคนฟังต้องสั่นไหว ข้างนอกประตูห้องครัว แม่สามีจางที่แอบฟังอยู่ถึงกับหน้าถอดสี มือที่กำกรอบประตูสั่นระริกด้วยความเคียดแค้น 'นังลูกสะใภ้ตัวดี! มันเป่าหูอะไรลูกชายฉันกัน เงินพวกนั้นมันควรเป็นของข้าต่างหาก!' นางหมายมั่นจะบุกเข้าไปโวยวาย แต่ทันทีที่สายตาของโจวหานหันไปมองทางประตูด้วยแววตาเย็นยะเยือกดุจใบมีด นางก็ต้องรีบถอยกรูดออกไปอย่างเสียไม่ได้ "ฟางฟาง" โจวหานเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอีกขั้น "ฉันรู้ว่าเธอกำลังวางแผนขยายโรงงานทำขนมและวางระบบขนส่งสินค้าใหม่ อย่าให้เรื่องเงินมาเป็นอุปสรรค หากเธออยากได้ที่ดินผืนนั้นที่ชายทุ่ง หรืออยากจ้างคนเพิ่ม ก็จ้างไปเลย ไม่ต้องเกรงใจใคร" หลินฟางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือหนาของเขามากุมไว้ "คุณนี่... ไม่กลัวฉันผลาญเงินจนหมดตัวเหรอคะ? ยุคนี้การค้าขายมีความเสี่ยงนะคะ ถ้าพลาดขึ้นมา เราอาจจะไม่เหลืออะไรเลยนะ" โจวหานพลิกฝ่ามือขึ้นมาจับมือเธอไว้มั่น "ถ้าพลาด... ก็แค่เริ่มใหม่ ฉันยังมีสองมือ มีร่างกายที่แข็งแรง และที่สำคัญที่สุด... ฉันมีเธอคอยกุมบังเหียน ต่อให้ต้องกลับไปกินข้าวต้มเปล่าๆ เหมือนวันแรกที่แต่งงานกัน ฉันก็เต็มใจขอแค่เป็นเธอก็พอ" คำพูดของเขาไม่ใช่คำหวานที่ไร้ความหมาย แต่เป็นคำมั่นสัญญาของลูกผู้ชายที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน หลินฟางรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง นี่คือผู้ชายที่แม่สามีพยายามจะแยกเขาออกจากเธอ แต่ทว่าเขากลับเลือกที่จะเป็นเกราะกำบังให้เธออย่างเด็ดขาด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานละมุน กลับมีเสียงเคาะประตูที่รุนแรงและเร่งเร้าดังขัดจังหวะ *ปัง! ปัง! ปัง!* "หัวหน้าโจว! โจวหาน! ออกมาดูข้างนอกเร็วเข้า! คนจากเทศบาลมาที่นี่พร้อมกับคำสั่งด่วนเรื่องโรงงานขนมของภรรยาคุณ!" เสียงของหัวหน้าหมู่บ้านดังลั่นมาจากนอกรั้วบ้าน โจวหานขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณทหารในตัวเขาส่งสัญญาณเตือนภัยทันที เขาบีบมือหลินฟางเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจก่อนจะก้าวเดินออกไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยท่าทีสงบนิ่งแต่ดุดัน หลินฟางสูดลมหายใจลึก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ การที่หน่วยงานราชการบุกมาถึงบ้านในเวลาโพล้เพล้เช่นนี้ ต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา เธอรีบคว้าผ้ากันเปื้อนออกแล้วเดินตามหลังเขาออกไปทันที เมื่อประตูเปิดออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือรถจี๊ปคันหนึ่งจอดสนิทอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับชายในชุดเครื่องแบบที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขามองมาที่หลินฟางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะยื่นเอกสารตราประทับสีแดงฉานมาให้ "คุณหลินฟาง ใช่ไหมครับ? เราได้รับเรื่องร้องเรียนฉบับด่วนที่สุดเรื่องการใช้วัตถุดิบที่ไม่ได้รับอนุญาตและการประกอบการที่ผิดระเบียบในเขตพื้นที่นี้..." โจวหานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บดบังร่างของภรรยาไว้มิดชิด "ใครเป็นคนร้องเรียน? และหลักฐานอยู่ที่ไหน?" ชายในเครื่องแบบนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบี่ยงตัวออกให้เห็นร่างของหญิงวัยกลางคนที่หลบอยู่หลังรถจี๊ป ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความสะใจเมื่อเห็นสายตาที่หลินฟางจ้องกลับมา นั่นคือแม่สามีจาง... ที่ถือเอกสารชุดหนึ่งไว้ในมือ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หลินฟางรู้ทันทีว่า สงครามครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาจนถึงตอนนี้นะคะ!