การกลับมาของท่านทหาร

"ถ้ากล้าก้าวเข้ามาในห้องครัวของฉันอีกแค่ก้าวเดียว ฉันไม่รับรองความปลอดภัยของนิ้วเท้าพวกคุณแน่!" เสียงตวาดกร้าวของหลินฟางดังประสานกับเสียงคมมีดอีโต้วางกระทบเขียงไม้หนาหนักดัง *ปัง!* จนแม่สามีจางและน้องสะใภ้รองที่กำลังทำท่าจะพุ่งเข้ามาฉวยเข่งซาลาเปาไส้หมูเห็ดหอมถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยกรูดจนเกือบสะดุดธรณีประตูห้องครัวล้มคว่ำ กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งหมักยีสต์ที่ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศตุ๋นเข้มข้นลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณบ้านตระกูลโจว นี่คือผลงานจากหยาดเหงื่อและความฉลาดเฉลียวของหลินฟางในรอบหลายวันที่ผ่านมา ตั้งแต่ที่นางตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะไม่ยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนอีก การค้าขายซาลาเปาสูตรลับจากอนาคตในตลาดมืดเมื่อวานนี้ทำให้นางกอบโกยเงินหยวนและคูปองอาหารมาได้เป็นกอบเป็นกำ มากพอที่จะเนรมิตวัตถุดิบชั้นดีมาบำรุงเจ้าก้อนแป้งน้อยทั้งสองที่เคยผอมแห้ง ให้กลับมามีแก้มยุ้ยอมชมพูได้ในเวลาไม่กี่วัน "นัง... นังสารเลว หลินฟาง! แกกล้าดียังไงมาขู่ฉัน! นั่นมันของในบ้านตระกูลโจว ฉันเป็นแม่นะเว้ย จะเอาซาลาเปานั่นไปแบ่งให้บ้านพี่ใหญ่ไม่ได้หรือไง!" แม่สามีจางแผדเสียงแหลมสูง ใบหน้ายับย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและริษยา ดวงตาตี่มองตามเข่งซาลาเปาร้อนๆ ที่ส่งควันกรุ่นด้วยความหิวกระหาย "ของในบ้านตระกูลโจวเหรอคะ?" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นจนแม่สามีเผลอหดคอหนี "ตอนที่ฉันกับลูกเกือบอดตายอยู่ในห้องเก็บฟืน พวกท่านเคยคิดบ้างไหมว่านี่คือคนในบ้าน? แป้งพวกนี้ ซี่โครงหมูนั่น ฉันใช้เงินหยวนที่หามาด้วยหยาดเหงื่อของตัวเองซื้อมา ถ้าใครกล้าแตะต้องมันแม้แต่ปลายนิ้ว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" บรรยากาศในลานบ้านตึงเครียดจนแทบหยดเป็นน้ำแข็ง แม่สามีจางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ยัยแก่เฒ่าไม่เคยเจอสะใภ้คนไหนที่ดุร้ายและแข็งกร้าวถึงเพียงนี้มาก่อน ปกติหลินฟางคนเก่าเป็นเพียงเงาไร้เสียงที่ยอมให้โขกสับ แต่นี่... สายตาของหลินฟางในตอนนี้คมกริบราวกับใบมีดพร้อมเชือดเฉือนทุกเมื่อ ทว่า ในจังหวะที่แม่สามีจางกำลังจะกรีดร้องโวยวายรอบใหม่เพื่อเรียกชาวบ้านให้มาดูความ 'อกตัญญู' ของสะใภ้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นที่หน้าประตูรั้ว *ตึง! ตึง! ตึง!* ฝีเท้านั้นไม่ได้มาแบบคนทั่วไป แต่มันคือจังหวะการเดินของทหารผู้ผ่านสนามรบและฝึกฝนอย่างหนักหน่วง เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นดินทำให้ทุกลมหายใจในลานบ้านสะดุดกึก แม่สามีจางชะงักค้างอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อหันไปมองผู้มาใหม่ ก่อนที่ริมฝีปากเหี่ยวย่นจะฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหูด้วยความดีใจสุดขีด "อาหาน! ลูกแม่! ลูกกลับมาแล้ว!" ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นควันจากการเดินทางไกลก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ร่างกายกำยำสูงโปร่ง แผงอกกว้าง และใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ในลานบ้านด้วยความรวดเร็วและเฉียบขาด โจวหาน... สามีผู้ไม่เคยปรากฏตัวเลยตั้งแต่ทะลุมิติมา แต่วันนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว หลินฟางนิ่งงั้นไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยในอกกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างกายของเจ้าของร่างเดิมมีความทรงจำเกี่ยวกับสามีคนนี้ เขาคือชายหนุ่มผู้เงียบขรึม ไร้คำหวาน แต่ทำทุกอย่างเพื่อส่งเงินกลับมาจุนเจือครอบครัว แม้จะถูกแม่ผู้เห็นแก่ตัวสูบฉีดเงินไปเสียส่วนใหญ่ก็ตาม โจวหานกวาดสายตาคมปลาบมองมารดาที่กำลังจะพุ่งเข้าไปกอดแขนฟ้องร้อง ก่อนที่สายตานั้นจะเคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ร่างระหงของภรรยา เขานิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ภาพจำของหลินฟางในความทรงจำก่อนออกเดินทางไปปฏิบัติภารกิจ คือสตรีผอมแห้ง ใบหน้าซูบตอบ หม่นหมอง และหวาดกลัวผู้คนราวกับนกปีกหัก แต่วันนี้... หญิงสาวที่ยืนถือมีดอีโต้อยู่หน้าห้องครัวกลับมีดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้า ผิวพรรณผุดผ่องมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ท่าทางองอาจเด็ดเดี่ยวไม่เกรงกลัวใคร ทำให้เธอดูเปล่งประกายจนสะดุดตาอย่างประหลาด ไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "อาหาน! แกดูนังสะใภ้ตัวดีนี่สิ! มันกล้าไล่แม่ ปีนเกลียวไม่เห็นหัวฉันแถมยังขู่จะทำร้ายฉันอีก!" แม่สามีจางรีบปั้นหน้าซบหน้าลงกับแขนเสื้อ ร้องห่มร้องไห้ฟ้องบุตรชายด้วยน้ำเสียงบีบคั้นน่าเวทนา "แกต้องจัดการมัน หย่ากับมันซะ! ผู้หญิงแบบนี้เก็บไว้ก็มีแต่ล้างผลาญ!" โจวหานไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของภรรยา ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงเดือดปุดๆ ของหม้อตุ๋นในครัว หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึกตั้งสติ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีผู้เพิ่งกลับมาอย่างไม่หลบเลี่ยง ในสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว โจวหานขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งขรึมและตรงไปตรงมา หากเขาเชื่อคำฟ้องร้องของแม่สามี ชีวิตในยุค 80 ของนางคงวุ่นวายไม่น้อย แต่นายทหารหนุ่มกลับไม่ทำตามที่มารดาคาดหวัง โจวหานก้าวเท้าเดินผ่านมารดาและน้องสะใภ้ตรงดิ่งเข้ามาหาหลินฟาง กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายควันปืนจางๆ ลอยปะทะจมูก ร่างสูงใหญ่ยืนประชิดตัวนางจนรู้สึกถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา มือหนาหยาบกร้านจากากรจับอาวุธยื่นออกไปช้าๆ... แม่สามีจางและน้องสะใภ้รองอ้าปากค้าง รอคอยดูวันที่สะใภ้ตัวดีจะถูกสามีตบสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่า โจวหานกลับยื่นมือไปแย่งมีดอีโต้เล่มคมออกจากมือของหลินฟางอย่างนุ่มนวล ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้ข้างๆ อย่างระมัดระวัง ดวงตาคมเข้มคู่นั้นทอดมองรอยเปื้อนแป้งบนแก้มเนียนของภรรยาด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก "มือแบบนี้... เอาไว้ทำกับข้าวให้ลูกกิน ไม่สมควรมาจับมีดไล่ฟันใคร" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้นเป็นประโยคแรก ทำเอาทุกคนในลานบ้านถึงกับช็อกค้างจนแทบลืมหายใจ ก่อนที่โจวหานจะหันกลับไปมองมารดาด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง พร้อมเอ่ยประโยคที่ทำเอาแม่สามีจางหน้าซีดเผือด "แล้วก็... เรื่องในบ้าน ผมกลับมาจัดการเองครับแม่" [ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาจนถึงตอนนี้นะคะ!]