แม่ค้าคนใหม่ในตลาดมืด

“ถ้าคุณกล้าก้าวออกจากประตูบ้านหลังนี้เพื่อไปทำเรื่องเหลוไหลอีกแม้แต่ก้าวเดียว... อย่าหาว่าฉันคนนี้ใจร้ายก็แล้วกัน!” น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจของแม่สามีจางดังแผดก้องทะลุกรอบหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า หลินฟางไม่ได้หยุดฝีเท้าหรือแม้แต่หันกลับไปมองเงาร่างท้วมที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าบูดบึ้งด้วยความโกรธเกรี้ยว นางกระชับผ้าพันคอสีตุ่นผืนเก่าให้แน่นขึ้น ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว สายตาคมกริบกวาดมองห่อผ้าในอ้อมแขนที่มีผักกาดเขียวอวบออแกนิกและมะเขือเทศสีแดงสดจากมิติวิเศษ ซึ่งซ่อนอยู่ใต้เสื้อกันหนาวตัวโคร่งอย่างมิดชิด ความกดดันจากสายตาของโจวหานเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ นายทหารหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนั้นไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามตรงๆ แต่แววตาคู่คมที่มองนางราวกับต้องการจะค้นหาความจริงบางอย่าง ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ทว่าในยามที่ท้องของลูกน้อยกำลังส่งเสียงร้องประท้วงและความจนกำลังไล่ล่าต้อนจนมุม ศักดิ์ศรีและความกลัวใดๆย่อมไร้ความหมาย หลินฟางเลือกที่จะเดิมพัน... เดิมพันด้วยมันสมองและสองมือจากยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ตลาดมืดในตรอกแคบหลังสถานีรถไฟยามเช้าตรู่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความหวาดระแวงและควันจางๆ จากเตาถ่านริมทาง บรรยากาศอึมครึมเต็มไปด้วยผู้คนสวมหมวกกันหนาวดึงปีกต่ำและเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่คอยสอดส่องสายตาระแวดระวังเจ้าหน้าที่รัฐ เสียงกระซิบกระซาบแลกเปลี่ยนสินค้าดังระงมราวกับฝูงผึ้งแตกรัง หลินฟางก้าวเดินเข้าไปในความมืดสลัวของซอกตึกอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นระทึกแต่สมองกลับทำงานอย่างเฉียบคม นางเลือกมุมอับสายตาแต่เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่มีผู้คนเดินผ่านพลุกพล่านพอสมควร นางค่อยๆ เปิดผ้าห่อออกเผยให้เห็นผักสดสีเขียวขจีที่ดูราวกับเพิ่งเด็ดออกจากต้น หยดน้ำค้างยังคงเกาะพราวบนใบราวกับอัญมณีล้ำค่า ในยุคข้าวยากหมากแพงและนโยบายควบคุมการค้าที่เข้มงวด ผักสดที่สมบูรณ์และอวบอิ่มถึงเพียงนี้คือสิ่งหายากยิ่งกว่าทองคำ ผิวสัมผัสที่กรอบและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของธรรมชาติเตะจมูกบรรดาพ่อค้าแม่ขายเถื่อนที่เดินผ่านไปมาทันที “นี่... แม่น้อง นี่มันผักอะไรกัน ทำไมถึงสดขนาดนี้!” เสียงแหบพร่าของหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าเก่าๆ แต่มีแววตาเจ้าเล่ห์ดังขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดตัว นางก้มลงมองผักในห่อด้วยความตื่นตะลึง น้ำลายสอโดยไม่รู้ตัว หลินฟางรีบห่อผ้ากลับอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาที่ว่องไวและสีหน้าเรียบเฉยทำให้อีกฝ่ายชะงัก “ของดีมีจำนวนจำกัดค่ะ ป้า หายากยิ่งกว่างูมีพิษเสียอีก ถ้าสนใจจริงก็ว่าราคามา อย่าให้ฉันต้องเสียเวลาต่อรองเลยค่ะ คนแถวนี้ตาไวกันเยอะ” นางจงใจใช้น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดเพื่อสร้างมูลค่าและกดดันคู่สนทนา หญิงวัยกลางคนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางเหลียวซ้ายแลขวาด้วยความหวาดระแวงก่อนจะชูมือขึ้นมาสามนิ้ว “สามเหมา... ฉันให้สามเหมาต่อชั่ง! เอามาทั้งหมดนี่เลย!” สามเหมาในยุคนี้ถือว่าสูงลิ่วจนน่าตกใจ! หลินฟางซ่อนรอยยิ้มเยาะไว้ใต้ความนิ่งสงบ นางแสร้งทำเป็นลังเล ถอนหายใจยาวเหยียดราวกับกำลังขาดทุนย่อยยับ “สามเหมา? ป้าคะ ผักนี่ฉันเสี่ยงชีวิตแบกมาเชียวนะคะ ห้าเหมา... ต่ำกว่านี้ฉันเก็บกลับบ้านไปต้มให้ลูกกินเองดีกว่าค่ะ” “ยัยเด็กนี่ เขี้ยวลากดินจริงๆ!” หญิงวัยกลางคนทำท่าจะสะบัดหน้าหนีด้วยความเสียดาย แต่กลิ่นหอมสดชื่นของผักกาดที่โชยเตะจมูกอีกครั้งทำให้เธอยั้งมือไว้ นางกัดฟันกรอดควักเงินยับยี่ยัดใส่มือหลินฟางอย่างรวดเร็ว “ห้าเหมาก็ห้าเหมา! เร็วเข้า เก็บใส่ตะกร้าให้ฉัน เดี๋ยวพวกสารวัตรตลาดมาเห็นเข้าจะซวยกันหมด!” เพียงชั่วพริบตาเดียว ผักล็อตแรกก็ถูกกวาดเกลี้ยงจนไม่เหลือแม้แต่ใบเดียว เงินกระเป๋าของหลินฟางหนักอึ้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเหนื่อยยากทั้งหมดมลายหายไปในพริบตาแทนที่ด้วยความฮึกเหิมและรอยยิ้มแห่งชัยชนะ นางกำลังจะก้าวเท้าออกจากตรอกมืดเพื่อมุ่งหน้าไปซื้อแป้งสาลีและเนื้อหมูชั้นดีกลับไปทำอาหารมื้อใหญ่ให้ลูกและสามีลิ้มลอง ทว่า... “หยุดอยู่ตรงนั้น! ตรวจค้น!” เสียงตะโกนก้องกังวานพร้อมฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ที่วิ่งกรูเข้ามาปิดล้อมปากซอกตึกเอาไว้ทุกด้าน ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฟางแข็งค้างในทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเงาร่างในเครื่องแบบสีเขียวเข้มและปลอกแขนแดงก้าวเข้ามาประชิด พร้อมกับใบหน้าคุ้นเคยของใครบางคนที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ด้านหลังเจ้าหน้าที่รัฐ! ไป๋เป่าเปาของแม่ขอตัวไปลุ้นระทึกกับวิกฤตการณ์เฉพาะหน้าของนางเอกคนเก่งก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!