รวยเงียบๆ ไม่ให้ใครรู้

"สิบหยวนกับอีกแปดเหมา... นี่คือผลกำไรจากการขายซาลาเปาทอดและน้ำเต้าหู้ในตลาดมืดรอบนี้ค่ะ" เสียงนับธนบัตรเก่าๆ ที่ดัง 'แกรบ… แกรบ' ในความมืดสลัวของห้องนอนเล็กๆ ช่างเป็นเสียงที่ไพเราะเสนาะโสตยิ่งกว่าเสียงดนตรีใดในโลก หลินฟางก้มมองกองเงินสดที่วางเรียงรายอยู่บนเตียงไม้ด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ แม้ในยุคปีแปดสิบนี้ เงินจำนวนสิบกว่าหยวนอาจจะดูไม่ใช่เงินก้อนโตมหาศาลสำหรับเศรษฐี แต่สำหรับครอบครัวที่เคยแม้แต่แป้งสาลียังไม่มีกรอกหม้อ นี่คือทุนตั้งตัวก้อนแรกที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมองล้วนๆ มือเรียวบางกวาดธนบัตรทั้งหมดมารวบไว้ด้วยกัน ก่อนจะซุกซ่อนมันลงไปใต้รอยต่อของที่นอนฟางเก่าๆ อย่างมิดชิด รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นที่มุมปากของเชฟสาวจากอนาคต รวยเงียบๆ ไม่ให้ใครรู้… คือคติประจำใจของเธอในยามนี้ ยิ่งตระกูลจางฝั่งโน้นยังคงจ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ และพวกชาวบ้านปากหอยปากปูคอยอิจฉาตาร้อน การใช้ชีวิตแบบ "กินดีอยู่เงียบ รวยเงียบแต่กินของอร่อยทุกมื้อ" คือหนทางเอาตัวรอดที่ฉลาดที่สุดค่ะ "ฟางฟาง... ดึกมากแล้ว แม่นอนเถอะครับ เดี๋ยวเจ้าเปาเล็กจะตื่นขึ้นมาร้องงอแงอีก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ โจวหานที่เพิ่งเดินเช็ดผมหยดน้ำออกจากห้องน้ำก้าวเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลัง สายตาคมกริบที่มักจะใช้มองศัตรูในค่ายทหาร บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนแทบละลายเมื่อทอดมองภรรยาคนสวยที่กำลังนั่งยิ้มอยู่คนเดียวบนเตียง หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตา เขยิบตัวเว้นที่ว่างให้สามีหนุ่มได้นั่งลง "ฉันไม่ได้คิดเรื่องเงินทองจนนอนไม่หลับหรอกค่ะพี่โจว... แค่กำลังคิดว่า พรุ่งนี้เราควรจะขยายกำลังการผลิตใน 'มิติ' ของเรายังไงดีต่างหาก" พูดจบ หลินฟางก็คว้ามือหนาของสามีมาวางทาบลงบนหน้าท้องน้อยของตนเบาๆ เป็นสัญญาณลับที่รู้กันสองคน พริบตาเดียว… ภาพตรงหน้าก็บิด มิติพิเศษที่ซ่อนเร้นอยู่ในจิตวิญญาณเปิดออกอีกครั้ง! ความหอมหวานของแป้งหมักยีสต์สูตรลับ กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดถั่วเหลืองคั่วบด และไอน้ำร้อนฉุยที่ลอยละล่องอยู่ในห้องครัวจำลองขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตรงหน้า ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางคลังวัตถุดิบชั้นเลิศที่ไม่ว่ายุค 80 จะหาซื้อยากแค่ไหน แต่ที่นี่มีสำรองไว้แบบไม่จำกัด! แปลงผักออร์แกนิกเขียวขจีที่โตวันโตคืนด้วยน้ำทิพย์ในมิติ ออกผลผลิตสดใหม่จนน่าอัศจรรย์ ไก่พื้นเมืองในกรงพิเศษออกไข่ใบโตเปลือกสีนวลเรียงรายเต็มตะกร้า "มหัศจรรย์จริงๆ..." โจวหานพึมพำด้วยความทึ่ง แม้จะเห็นและใช้งานมิตินี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งที่ได้ก้าวเข้ามา หัวใจของนายทหารหนุ่มก็ยังคงเต้นแรงด้วยความเหลือเชื่อ เขารู้ดีว่าหากความลับนี้รั่วไหลออกไป ครอบครัวของพวกเขาอาจตกอยู่ในอันตราย "ไม่ใช่แค่เรื่องมหัศจรรย์ค่ะพี่โจว..." หลินฟางก้าวเข้าไปประชิดตัวสามี วงแขนเรียวโอบรอบคอแกร่ง กลิ่นกายหอมสะอาดอ่อนๆ ของภรรยาทำให้โจวหานต้องรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ "แต่ฉันกำลังจะบอกว่า… พรุ่งนี้เราจะทำ 'ซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอม' และ 'พุดดิ้งเต้าหรือนมสด' เพิ่มเป็นเมนูพิเศษ ขายเป็นเซตจำกัดจำนวน รับรองว่าคืนทุนและได้กำไรเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวแน่ค่ะ!" ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความเจ้าเล่ห์และมุ่งมั่น ชวนให้คนมองรู้สึกหมั่นเขี้ยวจนอยากจะฟัดให้จมเขี้ยว โจวหานก้มมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเจื้อยแจ้วพูดเรื่องค้าขายด้วยความหลงใหล ความนุ่มนวลผุดขึ้นในแววตาคมดุ เขากดจูบลงบนหน้าผากเนียนนิตยสารเบาๆ อย่างรักใคร่ "ตามใจเมียทุกอย่างครับ... เรื่องค้าขายยกให้เธอจัดการ ส่วนเรื่องเรี่ยวแรงใช้แรงงาน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง" เสียงหัวเราะคิกคักของทั้งคู่ประสานกันเบาๆท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นในมิติลับ ใครจะไปรู้ล่ะคะว่า ในขณะที่แม่สามีจางกำลังนอนฝันหวานว่าจะหาทางมาไถเงินค่าขนมจากหลินฟางในวันพรุ่งนี้ สองสามีภรรยาคู่นี้กำลังร่วมมือกันปั๊มเงินสดและตระเตรียมจักรวรรดิอาหารย่อมๆ ขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ รุ่งอรุณวันใหม่มาเยือนเร็วกว่าที่คิด กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีอบอวลลอยฟุ้งทะลุกำแพงดินอัดแน่นของบ้านหลังเก่าตระกูลโจวออกไปเตะจมูกเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาจนต้องสูดปากกลืนน้ำลายเอื้อม หลินฟางในผ้ากันเปื้อนสะอาดสะอ้านกำลังง่วนอยู่กับการนวดแป้งรอบสอง โดยมีโจวหานคอยช่วยผ่าฟืนและก่อไฟให้อย่างขยันขันแข็ง ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นปึงปังด้วยความรุนแรง ราวกับตั้งใจจะพังมันให้พังคามือ "หลินฟาง! นังสะใภ้ตัวดี! แกตรูด้านนอนกินบ้านกินเมืองจนถึงป่านนี้แล้วเรอะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ย่ะ!" เสียงแหลมแสบแก้วหูของแม่สามีจางแผดลั่นมาจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงทุบประตูรัวๆ ที่สร้างความรำคาญใจให้คนในละแวกใกล้เคียงเป็นอย่างมาก หลินฟางชะงักมือที่กำลังห่อไส้ซาลาเปา ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยдяเยือกปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่มีใครคาดคิด เธอหันไปสบตากับโจวหานที่กำลังวางฟืนในมือด้วยใบหน้าบึ้งตึง สามีหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นเตรียมจะลุกออกไปจัดการ แต่หลินฟางกลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน พร้อมกับกระซิบเสียงเบาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ไม่ต้องค่ะพี่โจว…ปล่อยให้แม่เขาเข้ามาเถอะค่ะ วันนี้ฉันนี่แหละ จะเป็นคนสอนคุณแม่เองว่า… เงินในกระเป๋าของฉัน มันไม่ได้มีไว้ให้ปล้นกันง่ายๆ" พูดจบ หลินฟางก็ถอดผ้ากันเปื้อนออก เดินน่องนิ่มมุ่งตรงไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ โดยไม่รู้เลยว่า… เบื้องหลังประตูไม้ผุๆ บานนั้น ไม่ได้มีแค่แม่สามีจางตัวแสบคนเดียวที่ยืนรออยู่ แต่ยังมี "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" อีกคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ด้วย — แขกผู้ที่จะทำให้แผนการรวยเงียบๆ ของเธอต้องสั่นคลอนไปชั่วขณะ! มือเรียวเอื้อมไปปลดกลอนประตูกร็อกแกรกออกอย่างไร้ความลังเล… [ไป๋เป่าเปาของแม่ค่ะ]