เมนูเด็ดมัดใจคนทั้งตลาด

"ถ้านี่คือเกมที่พวกมันตั้งใจจะเล่นให้เราพินาศ... วันนี้ฉันนี่แหละจะเป็นคนแจกไพ่ตองสี่ให้พวกมันดูเองค่ะ!" น้ำเสียงของหลินฟางลอดไรฟันออกมาเบาๆ ทว่าเฉียบคมและเต็มไปด้วยประกายตาดุดันที่วาววับท่ามกลางความมืดมิดของตรอกหลังตลาดมืด แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง ไหล่บางห่อหุ้มด้วยเสื้อกันหนาวเก่าๆ แต่กลับแผ่ซ่านไอสังหารและพลังความมั่นใจออกมาจนโจวหานที่ยืนประชิดอยู่ข้างกายถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มมองภรรยาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งระคนประหลาดใจและหลงใหลในความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดอยู่บนดวงพักตร์หวานซึ้งนั้น มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบของเธอไว้แน่น บีบเบาๆ เป็นเชิงส่งกระแสความอบอุ่นและคำสัญญาไร้เสียง—*ไม่ว่าฟ้าจะถล่มลงมาตรงหน้า โจวหานคนนี้ก็จะยืนหยัดเคียงข้างและปกป้องสองแม่ลูกด้วยชีวิตของตัวเอง* "ระวังตัวด้วยนะหลินฟาง สายตาของคนพวกนั้นเมื่อครู่... มันไม่ได้มาเล่นๆ" โจวหานกระซิบต่ำชิดใบหู กลิ่นอายบุรุษเพศและเหงื่อจางๆ จากการแบกของหนักผสมผสานกับความตึงเครียดรอบตัว "ฉันรู้ค่ะพี่โจว คนที่ส่งข่าวเรื่องวัตถุดิบมีพิษในตลาดมืดเมื่อครู่ คงหนีไม่พ้นคนตระกูลจางที่ร่วมมือกับพวกเจ้าหน้าที่เทศบาลนอกแถวแน่ๆ พวกมันคิดว่าตัดทางทำมาหากินเราได้ เราจะอดตายกันในฤดูหนาวนี้เหรอคะ? ฝันไปเถอะ!" หลินฟางมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้ถือไพ่เหนือกว่าในเกมธุรกิจยุคแปดศูนย์แห่งนี้ มิติลับในห้วงจิตสำนึกของเธอสั่นระริก แป้งสาลีเกรดพรีเมียมจากโลกอนาคต เนื้อหมูสามชั้นติดมันฉ่ำๆ เห็ดหอมแห้งชั้นดี และเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะถูกจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้ว ในเมื่อศัตรูต้องการบีบให้พวกเธอจนมุม นางก็จะใช้กลิ่นหอมเย้ายวนของ 'ซาลาเปาสูตรพิเศษ' สั่นสะเทือนตลาดมืดแห่งนี้ให้คว่ำคะมำไปเลยค่ะ! เวลาตีสี่ครึ่ง ความมืดสลัวยังคงปกคลุมผืนฟ้า แต่บรรยากาศภายในตลาดมืดเริ่มมีความเคลื่อนไหวของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าเถื่อนที่แอบลักลอบนำสินค้าใต้ดินมาแลกเปลี่ยนกันอย่างระแวดระวัง หลินฟางในชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ แต่สะอาดสะอ้านตั้งเตาถังน้ำมันเก่าที่ดัดแปลงเป็นเตานึ่งซาลาเปาขนาดใหญ่ โจวหานช่วยก่อไฟอย่างคล่องแคล่ว เปลวไฟสีส้มสาด ส่องใบหน้าคมคายของสามีหนุ่มและหญิงสาวให้ดูโดดเด่นท่ามกลางความหนาวเหน็บ "พี่โจวคะ จุดเตานี้ให้ไฟสม่ำเสมอนะ เดี๋ยวเราจะเริ่มนึ่งชุดแรกกันแล้ว" หลินฟางเอ่ยพลางนวดแป้งด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ทุกท่วงท่ามีความพลิ้วไหวและสง่างามราวกับเชฟมือทองกำลังร่ายรำ แป้งสีขาวเนียนนุ่มดุจแพรไหมถูกห่อหุ้มไส้หมูสับผสมเห็ดหอมและไข่เค็มแดงลูกโตที่หมักจนเข้าเนื้อ กลิ่นหอมของน้ำมันงา พริกไทยขาว และซีอิ๊วสูตรโบราณเริ่มส่งกลิ่นกรุ่นเตะจมูกทันทีที่แป้งถูกปั้นขึ้นรูปเรียงรายเต็มเข่งไม้ไผ่ ในระยะประชิด สายตาของพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยข้างเคียงเริ่มหันมามองด้วยความสงสัยระคนดูถูก เพราะใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลจางเพิ่งประกาศกร้าวว่าตระกูลโจวไม่มีทางหาวัตถุดิบมาค้าขายได้อีก แต่นี่... กลิ่นบ้าอะไรกันวะเนี่ย?! ฟู่—! ไอน้ำพุ่งทะยานขึ้นจากฝาเข่งไม้ไผ่ พร้อมกับม่านหมอกสีขาวนวลที่ลอยละล่องขึ้นสู่ท้องฟ้ายามเช้าตรู่ และในวินาทีนั้นเอง... *กลิ่นหอมอันทรงพลังราวกับเวทมนตร์ก็ระเบิดตัวออก!* มันไม่ใช่กลิ่นซาลาเปาธรรมดาๆ ทั่วไปตามสหกรณ์รัฐ แต่มันคือกลิ่นหอมหวานล้ำลึกของแป้งหมักยีสต์ธรรมชาติ ผสมผสานกับความมันฉ่ำของหมูสามชั้นที่ละลายในปาก และกลิ่นเครื่องเทศอวลตลบที่เตะเข้าจมูกของทุกคนในรัศมีร้อยเมตรอย่างจัง! ผู้คนที่กำลังเดินข้ามไปมาในตลาดมืดถึงกับชะביกฝีเท้าโดยอัตโนมัติ บางคนถึงกับสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความมึนงงและตื่นตะลึง ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดี แต่กระเพาะอาหารของทุกคนกลับส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย "แม่เจ้า... นั่นกลิ่นอะไรวะ? หอมชิบหาย!" ชายหนุ่มท่าทางนักเลงคนหนึ่งที่เคยรับจ้างคุมตลาดสบถออกมาเสียงดัง ลิ้นของเขาตวัดเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว เดินดุ่มๆ ตรงเข้ามาหน้าร้านของหลินฟางทันที หลินฟางช้อนสายตาขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มต้อนรับด้วยรอยยิ้มการค้าที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์และเย้ายวนใจ "ซาลาเปาไส้ทะลักสูตรพิเศษค่ะคุณพี่ แป้งบางนุ่ม ไส้หมูสับเห็ดหอมชุ่มฉ่ำร้อนๆ เพิ่งยกจากเตา ลูกละสองเหมากับคูปองอาหารอีกนิดหน่อยเท่านั้นค่ะ ชิมสักลูกไหมคะ รับรองว่าติดใจจนต้องกลับมาซื้อซ้ำแน่นอนค่ะ" "สองเหมา?! แพงกว่าของรัฐตั้งครึ่งหนึ่ง เธอคิดจะปล้นกันหรือไง—" นักเลงคนเดิมทำท่าจะโวยวายตามสไตล์อันธพาลครองถิ่น แต่ทว่า... จังหวะนั้นเองที่หลินฟางจงใจเปิดฝาเข่งไม้ไผ่ขึ้นเต็มแรง! *โฮกกกก—!* ไอน้ำหอมกรุ่นระลอกใหญ่พวยพุ่งเข้าใส่หน้าของชายฉกรรจ์และผู้คนที่ยืนมุงอยู่รอบข้างเต็มๆ กลิ่นหอมของหมูสับหมักซอสเข้มข้นเตะเข้าจมูกจนต่อมรับรสของทุกคนทำงานอย่างบ้าคลั่ง ความโกรธเกรี้ยวหรือความตั้งใจจะหาเรื่องเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอยากอาหารที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ "อะ... เอาวะ! ลองลูกหนึ่งดูก่อน ถ้าไม่อร่อยล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ!" ชายคนนั้นควักเงินยับๆ ออกมาวางกระแทกโต๊ะด้วยความสั่นเทาเล็กน้อยจากความหิว หลินฟางหยิบซาลาเปาร้อนๆ ลูกใหญ่เท่าฝ่ามือใส่ใบตองยื่นให้ด้วยความรวดเร็ว ชายหนุ่มรีบกัดเข้าไปคำโตทันที... *กร๊อบ... ซู้ดดด—!* แป้งด้านนอกนุ่มละมุนละลายในปากทันทีที่สัมผัสลิ้น ตามด้วยน้ำซุปเข้มข้นที่พุ่งทะลักออกมาเคลือบลิ้นและกระพุ้งแก้ม รสชาติกลมกล่อม หอมหวาน เค็มกำลังดี และกลิ่นพริกไทยกับเห็ดหอมที่เตะขึ้นจมูกทำให้ดวงตาของนักเลงคนนั้นเบิกกว้างจนแทบถล่น หลับตาพริ้มด้วยความฟินสุดขั้วราวกับขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ด! "อื้อหือoooo—! แม่เจ้าโว้ยยย! นี่มันซาลาเปาอะไรวะเนี่ย! อร่อยเหาะ! อร่อยจนน้ำตาจะไหล!" เขาอุทานเสียงดังลั่นตลาดจนคนหันมามองกันทั้งแถบ เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันที ฝูงชนที่ยืนลังเลอยู่รอบนอกต่างกรูเข้ามาแย่งกันยื่นเงินและคูปองเข้ามาในมือของหลินฟางอย่างบ้าคลั่ง "ฉันเอาห้าลูก! ทางนี้สิ ฉันเอาสิบลูก!" "รอคิวสักครู่นะคะ ทุกคนมีสิทธิ์ได้กินเท่ากันค่ะ ห้ามแย่งกันนะคะคุณพี่!" หลินฟางส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม มือเรียวตักซาลาเปาใส่ห่อใบตองส่งให้ลูกค้าอย่างรวดเร็วจนเป็นระบำ โจวหานเองก็ทำหน้าที่เก็บเงินและคุมเชิงไม่ให้ใครกล้าแซงคิวได้อย่างแข็งขัน บรรยากาศการค้าขายคึกคักจนน่าตกใจ ทว่า ในขณะที่ยอดขายกำลังพุ่งทะยานและเงินสดในตะกร้าเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็วนั้นเอง สายตาเฉียบคมของหลินฟางก็กวาดไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยกลุ่มหนึ่งกำลังแหวกฝูงชนเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยท่าทางฮึกเหิมและสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น แม่สามีจาง... พร้อมกับพวกอันธพาลประจำเขตที่ถือไม้พลองไม้ไผ่เดินตรงเข้ามาทางนี้ด้วยแววตาอาฆาตมาดร้าย! หลินฟางหยุดมือที่กำลังหยิบซาลาเปาชั่วขณะ รอยยิ้มบนมุมปากของเธอยังคงประดับอยู่ แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบลงจนน่ากลัว โจวหานขยับตัวยืนขวางหน้าภรรพาสาวทันที กล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าตึงเกร็งเตรียมพร้อมปะทะ "นังสะไภ้ตัวดี! แกกล้าดียังไงมาตั้งแผงขายของแย่งลูกค้าตลาดบ้านเรา แถมยังเอาของกินเหม็นๆ นี่มาหลอกลวงชาวบ้านอีก!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีจางแผดก้องทะลุเสียงอื้ออึงของตลาดมืด เรียกความสนใจจากทุกคนให้หันมามองเป็นตาเดียว หลินฟางหัวเราะในลำคอเบาๆ "หึ... เหม็นเหรอคะคุณแม่? แต่ทำไมลูกค้าถึงแย่งกันซื้อจนหมดเกลี้ยงแบบนี้ล่ะคะ หรือว่า... จมูกของคุณแม่มีปัญหาตั้งแต่ตอนที่คิดแผนชั่วๆ มากลั่นแกล้งพวกเราแล้วล่ะค่ะ?" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่แม่สามีจางที่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดจนเนื้อตัวสั่นเทา แต่ก่อนที่แม่สามีจางจะทันได้อ้าปากด่าทออะไรออกมา ร่างของชายแปลกหน้าในชุดเสื้อโค้ทตัวยาวสไตล์เจ้าหน้าที่ระดับสูงของทางการก็ก้าวทะลุฝูงชนเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าแผงลอยของหลินฟาง พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่ซ่อนเร้นความหมายบางอย่างไว้ "กลิ่นซาลาเปานี่หอมน่าสนใจจริงๆ..." ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ทว่าทรงอำนาจจนทุกคนต้องเงียบกริบ "ฉันเป็นหัวหน้าคณะกรรมการตรวจสอบตลาดมืด... ได้ยินว่าที่นี่มีของดีที่แม้แต่สหกรณ์รัฐยังต้องยอมสยบ สนใจจะไปคุยธุรกิจล็อตใหญ่กับฉันสักหน่อยไหมล่ะ แม่สาวน้อย?" หลินฟางชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงพินิจพิเคราะห์ชายตรงหน้าทันที *นี่มันเรื่องบังเอิญ... หรือเป็นหมากตานี้ที่ถูกวางไว้เพื่อดักรอเธอกันแน่?* [จบบทที่ 11: เมนูเด็ดมัดใจคนทั้งตลาด] --- *(โปรดติดตามตอนต่อไป... ใครคือชายลึกลับที่ก้าวเข้ามาในยามวิกฤตนี้ และเขามาเพื่อช่วยหรือมาเพื่อทำลายล้างครอบครัวของหลินฟางกันแน่? ห้ามพลาดตอนที่ 12 เด็ดขาดนะคะ!)* ด้วยรักและซาลาเปาร้อนๆ จากใจ, ไป๋เป่าเปาของแม่ค่ะ