ปะทะหน้ากับอดีตเพื่อนร่วมงาน

กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูตุ๋นเครื่องเทศแปดเซียนที่เคี่ยวจนน้ำซุปงวดข้นเป็นสีอำพัน ลอยตลบอบอวลไปทั่วตึกแถวสามชั้นย่านการค้าใหม่ในตัวเมือง มณฑลซานซี หลินฟางใช้ทัพพีไม้คนหม้อซุปใบใหญ่ด้วยความคล่องแคล่ว แววตาของเธอฉายประกายความพึงพอใจเมื่อมองดูเกี๊ยวแป้งบางใสไส้กุ้งและหมูสับที่เรียงรายอยู่บนถาดไม้ไผ่ รอเวลาลงไปว่ายวนในน้ำเดือดพล่าน ธุรกิจร้านอาหารกึ่งห้องแถวของเธอในยุค 80 กำลังไปได้สวยอย่างเหลือเชื่อ ลูกค้าต่อแถวยาวเหยียดตั้งแต่เที่ยงวันจนถึงบ่ายแก่ๆ เงินเหมาเจ๋อตุงปึกหนาถูกเก็บไว้ในลิ้นชักไม้ไผ่จนแทบจะปิดไม่ลง ชีวิตของเธอและลูกๆ กำลังยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดดโดยอาศัยมิติพิเศษและฝีมือการทำอาหารระดับเชฟจากอนาคต แต่ความสุขมักจะอยู่ไม่นาน เมื่อเงาร่างคุ้นตาในชุดเสื้อผ้าตัดเย็บอย่างดีแต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยความริษยาปรากฏขึ้นที่หน้าร้าน "ตายจริง... นี่ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย? หลินฟาง... เธอจริงๆ ด้วย!" เสียงแหลมสูงที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นแทรกเสียงจอแจของลูกค้า หวังฮุ่ยอิง อดีตเพื่อนร่วมงานจากสหกรณ์การเกษตรเก่า ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางกระยองกระยแหง หล่อนกวาดสายตามองการตกแต่งร้านที่สะอาดสะอ้าน โต๊ะเก้าอี้ไม้ขัดเงาอย่างดี และกลิ่นอายความมั่งคั่งที่ฟุ้งกระจาย ก่อนจะแค่น "หึ" ออกมาในลำคอ หลินฟางชะงักมือที่กำลังตักเกี๊ยวใส่ชาม เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่มีความตื่นตระหนกเจือปนอยู่ในแววตาคู่สวยนั้นแม้แต่น้อย "อ้าว... คุณหวัง ลมอะไรหอบมาถึงนี่ล่ะคะ? ร้านเล็กๆ ของฉันยินดีต้อนรับนะคะ" หลินฟางเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเยือกเย็น หวังฮุ่ยอิงใช้สายตาดั่งสัปปะรดกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของหลินฟาง ชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีครีมที่สวมใส่ ผ้ากันเปื้อนปักลายประณีต และสร้อยข้อมือหยกเนื้อเนียนที่โผล่พ้นแขนเสื้อ ทำเอาความอิจฉาริษยาในอกของหวังฮุ่ยอิงพุ่งทะยานจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน หล่อนจำได้แม่นยำว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นแค่แม่บ้านหน้าตาโทรมๆ ที่ต้องก้มหัวซูฮกให้คนอื่นในหมู่บ้านอยู่เลย เหตุไฉนตอนนี้ถึงกลายมาเป็นเจ้าของร้านอาหารใหญ่โตในเมืองได้เล่า? "แหม... พูดจาเสียดิบดี ร้านใหญ่โตไม่เบานี่จ๊ะหลินฟาง" หวังฮุ่ยอิงลากเสียงยาว เดินลอยชายเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ ยื่นมือไปแตะต้องขวดเครื่องปรุงราคาสแพงด้วยท่าทางถือวิสาสะ "แต่แปลกจังนะ สามีเธอก็เป็นแค่นายทหารชั้นผู้น้อยไม่ใช่หรือ? เงินเดือนทหารยุคนี้ต่อให้กินแกลบทั้งปี ก็ไม่น่าจะซื้อตึกแถวทำเลทองแบบนี้ได้หรอกมั้ง... หรือว่า... เธอไปทำมาหากินอะไรที่มัน 'ไม่สะอาด' เข้าล่ะ?" ประโยคคำถามเจือกลิ่นอายการใส่ร้ายป้ายสีทำเอาลูกค้าในร้านเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ เสียงพูดคุยจอแจค่อยๆ เงียบลง หลินฟางวางทัพพีในมือลงช้าๆ เสียงกระทบกันเบาๆ ของไม้กับขอบหม้อเซรามิกกลับทรงพลังพอดึงดูดสมาธิของทุกคนในร้าน เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ส่งยิ้มพิมพ์ใจที่ไปไม่ถึงดวงตาให้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ "คุณหวังคะ พูดจาระวังปากหน่อยนะคะ การที่คนเราจะลืมตาอ้าปากได้ มันขึ้นอยู่กับ 'สมอง' และ 'สองมือ' ค่ะ ไม่ใช่เอาแต่นั่งนินทาชาวบ้านไปวันๆ จนขึ้นราแบบคุณ ถ้าสงสัยว่าฉันเอาเงินมาจากไหน ทำไมไม่ลองใช้สมองส่วนน้อยนิดคิดดูบ้างล่ะคะว่า ฝีมือระดับฉัน ต่อให้ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีวันอดตายหรอกค่ะ" ใบของหวังฮุ่ยอิงเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับแดงด้วยความโกรธ หล่อนถูกตบหน้ากลางสาธารณชนด้วยคำพูดที่สุภาพแต่เชือดเฉือนจนชาไปทั้งแถบ "เธอ! นังสารเลว ปากดีนักนะ! ระวังตัวไว้เถอะ สามีทหารของเธออาจจะไปทำผิดกฎกองทัพจนถูกปลด หรือไม่ก็... กำลังเอาเงินหลวงมาปรเปรอเธออยู่ก็ได้ ฉันจะไปฟ้องทางการให้มาตรวจสอบบัญชีของเธอแน่!" หวังฮุ่ยอิงกรีดเสียงแหลมด้วยความคับแค้นใจ ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังคู่หนึ่งก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าร้าน บรรยากาศรอบตัวพลنينเยือกเย็นลงทันตาเห็นเมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มปรากฏกายขึ้น โจวหานก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าคมเข้มที่ไร้รอยยิ้ม ดวงตาดุคมกริบดั่งพญาอินทรีวาดมองไปยังหวังฮุ่ยอิงเพียงแวบเดียว จนอีกฝ่ายถึงกับสะท้านเฮือกถอยหลังไปสามก้าว ชายหนุ่มเดินตรงดิ่งเข้าไปหาหลินฟาง ใช้มือหนาโอบเอวบางของภรรยาไว้แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ก่อนจะหันไปปรายตามองหวังฮุ่ยอิงด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ซ่านจนคนในร้านแทบหยุดหายใจ "ภรรยาผมหาเงินมาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเองทุกหยาดหยด... ส่วนเรื่องสามีทหารคนนี้..." โจวหานเว้นจังหวะ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เยือกเย็นเข้ากระดูกดำ "ถ้าคุณสงสัยนักว่าผมใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบหรือเปล่า... ทำไมไม่ลองถามกองบัญชาการภาคสนามดูล่ะครับ ว่า 'เป้าหมายลับ' ที่ผมเพิ่งได้รับมอบหมายให้ตรวจสอบในวันนี้... มีรายชื่อของใครที่เชื่อมโยงกับคุณอยู่บ้าง?" หวังฮุ่ยอิงหน้าถอดสีทันที ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างหาเหตุผลไม่ได้เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยอะไรต่อ ประตูร้านก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยทหารยศนายพันสองนาย พร้อมกับเอกสารลับตราครั่งสีแดงสดในมือที่ถูกยื่นตรงมาเบื้องหน้าโจวหาน "ผู้กองโจว! คำสั่งด่วนจากส่วนกลาง... พบเบาะแสการทุจริตและสอดแนมครั้งใหญ่ในเขตการค้านี้ และหนึ่งในผู้ต้องสงสัยที่พยายามเข้ามาตีสนิทร้านของคุณ... ยืนอยู่ตรงนี้พอดีครับ!" ไป๋เป่าเปาของแม่ขอตัวไปจิบชาร้อนๆ ก่อนนะคะ รี้ดเดอร์ทุกท่านเตรียมใจรับแรงกระแทกในตอนต่อไปกันได้เลยนะคะ!