บาดแผลที่เผยความลับ

กลิ่นคาวโลหะเจือจางคละคลุ้งผสมกับกลิ่นอับชื้นของสมุนไพรสดในเรือนพักแรมลับ ปลายเข็มเงินเล่มบางที่ถูกลนด้วยเปลวไฟสีส้มสั่นไหวตามปลายนิ้วที่ชุ่มเหงาของซูจิ่นเหยา นางกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเจ็บปวดจากการถูกคมดาบอาบยาพิษแผ่ซ่านไปทั่วหัวไหล่ขวา แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าพิษร้ายในกาย คือเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าบานประตูไม้เก่าๆ "เจ้าเป็นใครกันแน่... ซูจิ่นเหยา" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มในแดนเหนือดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะคลุมด้วยผ้าแพรสีดำสนิทที่ก้าวล่วงเข้ามาในห้องโดยไม่รออนุญาต ชินอ๋องเฟยหลง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยววรกายเต็มไปด้วยไอสังหารและบาดแผลจากการต่อสู้เมื่อยามค่ำคืน แต่สิ่งที่ตรึงสายตาของเขาไว้ ไม่ใช่รอยเลือดบนฟูกที่นอน หากแต่เป็นแผ่นหลังบอบบางที่กำลังใช้มีดสั้นกรีดเนื้อเพื่อควاتหาหัวลูกศรอาบยาพิษด้วยตนเองอย่างไม่กลัวตาย จิ่นเหยาชะงักมือเล็กน้อย เหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าขาวซีด นางมิได้ร้องครวญครางแม้แต่น้อย เพียงแต่เงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดแห่งค่ายทหารแดนเหนือด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก "หม่อมฉันจะเป็นใคร... ก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่พระองค์ทรงเกือบปล่อยให้ตายกลางป่าสนทมิฬเท่านั้นเพคะ ท่านอ๋อง" นางเอ่ยเสียงแหบพร่า ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความฉลาดเฉลียวและดื้อรั้นอย่างที่สตรีทั่วไปมิอาจมี เฟยหลงก้าวเข้าไปประชิดตัวนางในสามก้าว มือหนาคว้าข้อมือเรียวเล็กที่ถือมีดสั้นไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้กระดูกแหลกได้ ทว่าดวงตากลับจับจ้องรอยแผลเป็นรูปพยัคฆ์ซ่อนลายที่หัวไหล่ขาวเนียน ซึ่งบังเอิญโผล่พ้นรอยขาดของอาภรณ์... รอยแผลเป็นที่องครักษ์เงาของเขาเคยรายงานว่าเป็นสัญลักษณ์ของหน่วยข่าวกรองลับตระกูลซู ผู้กุมความลับครึ่งแผ่นดิน "สตรีอ่อนแอที่ถูกเนรเทศ เหตุใดจึงมีวิชาถอนพิษสำนักโอสถสวรรค์ และเหตุใดลูกธนูของมือสังหารฮ่องเต้จึงพุ่งเป้ามาที่เจ้าคนเดียว" เฟยหลงกดเสียงต่ำลง ประชิดใบหน้าเข้าหาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจที่เต้นระส่ำของจิ่นเหยาเกือบหลุดออกมานอกอก แต่นางรู้ดีว่าหากแสดงความอ่อนแอแม้แต่นิดเดียว ชีวิตของนางจะจบลง ณ วินาทีนี้ "หากท่านอ๋องทรงสงสัยนัก ไฉนไม่ลองใช้ดาบเล่มนั้นปลิดชีพหม่อมฉันเสียตอนนี้เลยเล่าเพคะ? แต่อย่าลืมว่า... หากท่านฆ่าหม่อมฉัน แผนการลอบปลอมแปลงตราประทับคลังเสบียงของฮ่องเต้ที่หม่อมฉันเพิ่งสืบทราบ จะถูกฝังลงหลุมไปพร้อมกับศพนี้อย่างแน่นอน" คำพูดของนางเฉียบคมดั่งคมมีดที่นางใช้กรีดเนื้อตนเอง รอยยิ้มของจิ่นเหยาไม่มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความท้าทายที่ทำให้เฟยหลงต้องหรี่ตาลงพิจารณาอย่างลึกซึ้ง บุรุษผู้ไม่เคยชายตาดูลมหายใจของสตรีใด กลับรู้สึกถึงแรงกระเพื่อมประหลาดในอกยามที่ได้มองลึกลงไปในดวงตาดำขลับคู่นั้น—ดวงตาที่แบกรับทั้งความแค้นของตระกูลและชะตากรรมของแผ่นดินไว้บนบ่าอันบอบบาง เฟยหลงผ่อนแรงที่ข้อมือนั้นลงอย่างไม่รู้ตัว เขายื่นมืออีกข้างไปแย่งมีดสั้นเปื้อนเลือดจากมือนาง ก่อนจะลงมือจัดการควักหัวลูกศรออกและทำแผลให้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ แม้จะไร้ซึ่งความอ่อนโยนตามแบบบุรุษสำราญ แต่การกระทำนั้นกลับเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวและหนักแน่น "ข้ายังไม่ให้เจ้าตาย จนกว่าเจ้าจะบอกความจริงทั้งหมดกับข้า... ซูจิ่นเหยา" เฟยหลงกระซิบข้างหู กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นอายสงครามโอบล้อมร่างนางไว้จนแทบหายใจไม่ออก ในขณะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังตึงเครียดและลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูด้านนอกสามครั้งตามด้วยเสียงรายงานร้อนรนจากรองแม่ทัพก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! มี... มีพระราชโองการด่วนที่สุดจากเมืองหลวง ส่งตรงถึงกองทัพแดนเหนือ โดยม้าเร็วแปดร้อยลี้พ่ะย่ะค่ะ!" เฟยหลงชะงัก สีหน้าเคร่งขรึมลงทัน and ผละจากร่างของจิ่นเหยาช้าๆ เขารับราชโองการสีเหลืองทองอร่ามที่รองแม่ทัพนำเข้ามาถวาย ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรบนนั้นเพียงแวบเดียว รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านออกมาจากวรกายจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น จิ่นเหยาที่นอนพิงหัวเตียงหรี่ตามองปฏิกิริยานั้น นางเห็นปลายนิ้วของชินอ๋องที่ถือราชโองการสั่นน้อยๆ—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเนื้อความในนั้นกำลังจะพลิกแผ่นดินให้ลุกเป็นไฟ เฟยหลงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาที่มองมาที่นางในครานี้เต็มไปด้วยความซับซ้อนที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของจิ่นเหยาเย็นเฉียบ "ฮ่องเต้มีราชโองการ... สั่งให้แต่งตั้ง 'พระชายาเอก' พระราชทานแก่วังชินอ๋อง และสตรีผู้โชคร้ายนางนั้น... ก็คือตัวเจ้า ซูจิ่นเหยา" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมติดตามความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาในบทนี้นะคะ