รอยร้าวในใจศิษย์พี่

รอยแยกมิติที่ฉีกกระชากท้องนภากลางสำนักกระบี่เมฆา ส่งเสียงคำรามราวกับอสูรบรรพกาลที่ถูกปลุกให้ตื่นจากนิทรา แสงสีครามเข้มข้นอาบไล้เรือนร่างของหานเทียนซุนผู้ยืนแข็งค้างดั่งรูปสลัก ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนเส้นเลือดฝอยปูดโปน ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันระดับมหาเทพที่กดทับลงมาจากฟากฟ้า เงาร่างนับสิบที่ทะลวงผ่านรอยแยกเข้ามาหา หาใช่ผู้อำนาจธรรมดาไม่ แต่ละคนล้วนสวมอาภรณ์โบราณปักลายเมฆาอัคคี แผ่ไอสังหารเย็นเยียบจนหยาดน้ำค้างบนใบไม้รอบบริเวณแข็งตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา พวกมันคือ "ผู้พิทักษ์แดนสนธยา" ขุมกำลังลึกลับที่หายสาบสูญไปจากบันทึกยุทธภพมากว่าสามพันปี "นี่มัน... วิชากลืนนภาของสำนักกระบี่สวรรค์เก้าชั้นฟ้า!" เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังขึ้นจากมุมหนึ่งของลานประลอง เซียนจื่อหยวน ศิษย์พี่หญิงใหญ่ผู้ครองฉายา 'เซียนกระบี่เหมันต์' นางก้าวถอยหลังไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว กระบี่ประจำกายในฝักสั่นสะเทือนรุนแรงจนส่งเสียงหึ่งๆ ขับเน้นความตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าอันเย็นชาดุจน้ำแข็งของนาง สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีหันขวับไปมองยังจุดที่หลี่เฟยยืนอยู่ทันที ณ ที่ตรงนั้น ศิษย์ปลายแถวผู้เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเศษสวะของสำนัก กลับยังคงยืนสงบนิ่งราวกับสายลมเอื่อยๆ ที่พัดผ่านหุบเขา ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แม้แต่ชายเสื้อก็ยังไม่กระดิกไหว จื่อหยวนขมวดคิ้วมุ่น หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยจังหวะที่ผิดแปลก นางเฝ้ามองหลี่เฟยมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่เขารอดตายจากค่ายกลอัสนีอย่างไร้ร่องรอยบาดแผล จนถึงยามที่เขาส2ะบัดกระบี่เพียงครั้งเดียวแล้วสามารถสะกดข่มอัจฉริยะอย่างหานเทียนซุนให้คุกเข่าได้ในกระบวนท่าเดียว สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์สายในขั้นสร้างรากฐานจะพึงกระทำได้ ต่อให้เป็นผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่เมฆาก็ยังต้องใช้เวลาพิจารณานานนับเค่อจึงจะอ่านกระบวนท่าเมื่อครู่ได้ขาด "หลี่เฟย... เจ้าเป็นใครกันแน่?" จื่อหยวนพึมพำกับตัวเอง เสียงของนางเบาหวิวราวกับกลัวว่าความเงียบงันจะแตกสลาย นางก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นอายจางๆ ของดอกเหมันต์ปะปนกับกลิ่นอายโลหิตที่ลอยมาตามสายลม ท่ามกลางความโกลาหล หัวหน้ากลุ่มเงาลึกลับที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ เป็นชายชราผมยาวสีเงินยวง ใบหน้าเหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้โบราณ แต่ดวงตากลับทอประกายคมกล้าดั่งดวงดาราบนฟากฟ้า เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อมต่อหน้าหลี่เฟย ท่ามกลางสายตาที่แทบถลนออกจากเบ้าตาของทุกคนในสำนัก "คารวะ... ท่านมหาเทพ" เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังกังวานไปทั่วอาณาบริเวณ คำว่า "มหาเทพ" ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเซียนจื่อหยวน ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจกลางมหาสมุทร ร่างกายของนางชาดิ่งตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจนถึงศีรษะ ความรู้สึกสงสัยที่เคยก่อตัวขึ้นในใจบัดนี้แตกสลายกลายเป็นความจริงอันน่าเหลือเชื่อ นางจ้องมองแผ่นหลังที่ดูธรรมดาของหลี่เฟยด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย มีทั้งความหวาดหวั่น ความประหลาดใจ และ... ความเจ็บแปลบในอกที่นางเองก็ไม่เข้าใจสาเหตุ หลี่เฟยยังคงไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ ครั้งหนึ่ง รอยแยกมิติและกลุ่มเงาลึกลับทั้งหมดก็หยุดนิ่งราวกับกาลเวลาถูกแช่แข็ง ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง ชนิดที่แม้แต่เสียงหายใจก็ยังแทบไม่มีใครกล้าส่งเสียง เขากวาดสายตาคมปลาบกลับมามองจื่อหยวน ผู้กำลังยืนถือกระบี่สั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาลที่ไม่มีวันสิ้นสุด แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาตามเดิม "ศิษย์พี่หญิง... ท่านยังจำคำสัญญาเมื่อสามชาติภพก่อนใต้ต้นเหมันต์พันปีได้หรือไม่?" หลี่เฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำที่หลุดออกมากลับสั่นสะเทือนจิตวิญญาณของจื่อหยวนให้ดิ่งลึกลงไปในห้วงความทรงจำที่นางพยายามลืมเลือนมาตลอดชีวิตการบำเพ็ญเพียร จื่อหยวนเบิกตากว้าง หยาดน้ำใสคลอเบ้าอย่างไม่รู้ตัว หัวใจของนางกระตุกวูบราวกับถูกคมกระบี่กรีดแทง นางก้าวถอยหลังไปอีกก้าว มือที่กำด้ามกระบี่สั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยทวนคำพูดนั้นออกมาแผ่วเบา "สาม... ชาติภพก่อน..." ทว่า ก่อนที่จื่อหยวนจะทันได้เอ่ยถามสิ่งใดต่อ เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากเงามืดเบื้องหลังหลี่เฟย พร้อมกับประกายกระบี่สีเลือดที่พุ่งตรงเข้าเสียบทะลุ1หัวใจของหานเทียนซุนที่ยังคงคุกเข่าอยู่ เสียงกรีดร้องโหยหวนยังไม่ทันหลุดจากลำคอ ร่างของหานเทียนซุนก็สลายกลายเป็นเถ้าธุลีปลิวหายไปกับสายลม พร้อมกันนั้น บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับมืดครึ้มลงในพริบตา พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้าที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมเหนือสำนักกระบี่เมฆาอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ... ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมิติอันลึกล้ำนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ