ฝืนชะตาฟ้าดิน

อัสนีบาตคำรามกึกก้องเสียดแท้วิญญาณ! กลิ่นอายแห่งความตายและมลทินสวรรค์แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณยอดเขาเมฆาคล้อย ร่างของหลี่เฟยในยามนี้เปรียบประหนึ่งเสาหลักแห่งการท้าทายปฐพี แผ่นหลังของเขาถูกเผาไหม้ด้วยสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์สีม่วงครามจนเนื้อหนังปริแยกเผยให้เห็นกระดูกสีทองระยิบระยับ ทว่าเขากลับไม่แม้แต่จะส่งเสียงคร่ำครวญออกมาสักแอะ มีเพียงนัยน์ตาที่ลุ่มลึกดุจห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง ซึ่งกำลังสะท้อนภาพของร่างอันบอบบางแต่ทรนงของเซียนจื่อหยวนที่กำลังทรุดตัวลง "หลี่... เฟย..." น้ำเสียงของเซียนจื่อหยวนสั่นระริกเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี นางผู้ครองฉายา 'เซียนกระบี่เหมันต์' ผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตาให้แก่ผู้ใด ยามนี้กลับต้องมองดูชายหนุ่มผู้ที่นางเฝ้ามองด้วยความรู้สึกซับซ้อน เอาตัวเข้ามารับทัณฑ์สวรรค์แทนตน เลือดสีชาดผสมผสานกับประกายสายฟ้าไหลหยดลงบนพื้นหินผา เกิดเป็นเสียงระเบิดย่อยๆ ทุกหยดหยาดคือความเจ็บปวดที่กรีดแทงหัวใจของนางให้แหลกสลาย "อย่าได้ส่งเสียงดังไปเลย ศิษย์พี่หญิง..." หลี่เฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าหนักแน่นดุจภูผา เขายืนหยัดขึ้นท่ามกลางพายุสายฟ้าที่ยังคงโหมกระหน่ำ กระบี่เหล็กดำในมือสั่นระริกราวกับมีชีวิต มันแผ่รังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากแม้กระทั่งโชคชะตาที่ฟ้าดินกำหนด "ในเมื่อสวรรค์ต้องการชีวิตท่าน เช่นนั้นข้า... จักต้องเป็นผู้ควักเอาหัวใจของสวรรค์ออกมาดูเสียก่อน ว่ามันทำด้วยสิ่งใด!" เปรี้ยง! สายฟ้าสายที่เก้าซึ่งเป็นทัณฑ์สุดท้ายระเบิดลงมาจากมิติเบื้องบน มันไม่ใช่สายฟ้าธรรมดา แต่เป็น 'อัสนีมังกรเพลิงพิโรธ' ที่มีความกว้างนับร้อย丈 อากาศรอบด้านแตกสลายเป็นจุล แรงกดดันระดับนี้เพียงพอที่จะทำให้ผู้บรรเพ็ญเพียรขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแหลกสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตาเดียว เซียนจื่อหยวนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก พลังปราณในร่างของนางยุ่งเหยิงจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ นางทำได้เพียงส่งเสียงกรีดร้องเตือนสติ "หลี่เฟย! หลบไป! เจ้ารับมันไม่ไหวหรอก มันคือทัณฑ์ล้างผลาญ!" ทว่า หลี่เฟยหาได้ถอยไม่ เขาหาได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบดุจใบกระบี่กวาดมองมังกรสายฟ้าที่พุ่งดิ่งลงมาด้วยความเร็วแสง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ศาสตราในมือถูกยกขึ้นชี้ฟ้า วิถีกระบี่ที่หลับใหลมานานนับภพชาติถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง "วิถีกระบี่ฝืนลิขิต... กระบวนท่าที่หนึ่ง: สกัดดาราดับตะวัน!" ตูมมมมม! การปะทะกันระหว่างมนุษย์ผู้หนึ่งกับพลังแห่งฟ้าดินทำให้มิติบริเวณนั้นบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นรอยแยกสีดำสนิท แสงสว่างเจิดจ้าจนกลบรัศมีของดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า หลี่เฟยตวัดกระบี่เพียงครั้งเดียว แต่มันกลับสร้างคลื่นกระบี่รูปจันทร์เสี้ยวสีทองอร่ามที่ตัดผ่าสายฟ้าสีม่วงครามออกเป็นสองซีกอย่างง่ายดายราวกับใช้มีดตัดกระดาษ! อณูพลังปราณอันบ้าคลั่งกระจายตัวออกเป็นวงกว้าง แรงสะท้อนจากการปะทะทำให้กระดูกทั่วร่างของหลี่เฟยส่งเสียงลั่นกรอบ เลือดสดๆ พวยพุ่งออกจากปากของเขาจนย้อมอาภรณ์สีขาวให้กลายเป็นสีแดงฉาน ทว่าเขายังคงยืนหยัด ปลายกระบี่ค้ำยันพื้นดินไว้ไม่ยอมล้มลง บรรยากาศรอบด้านตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะเก็ดสายฟ้าที่ยังคงปะทุอยู่ตามพื้นหิน เซียนจื่อหยวนมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย หัวใจของนางเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเย็นชาที่นางสะสมมาเนิ่นนานนับร้อยปีถูกหลอมละลายจนหมดสิ้นด้วยแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยบาดแผลและหยาดโลหิตของชายหนุ่มผู้นี้ "เจ้า... ทำไมต้องทำถึงเพียงนี้?" นางเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา หยาดน้ำใสไหลรินผ่านแก้วเนียน สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่นางไม่เคยได้รับจากสำนักหรือวิถีเซียนอันไร้หัวใจ หลี่เฟยค่อยๆ หันกลับมามองนาง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาคู่นั้นยังคงมีความเยือกเย็นเช่นเดิม ทว่าแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนล้ำลึกที่เขามอบให้เพียงนางผู้เดียว "เพราะท่านคือ... ศิษย์พี่หญิงของข้าอย่างไรเล่า" เขาตอบสั้นๆ แต่หนักแน่นดุจคำมั่นสัญญาแห่งกาลเวลา ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลง และความเงียบสงบกำลังจะคืนสู่ยอดเขาเมฆาคล้อยนั้นเอง... ท้องฟ้าที่ควรจะกระจ่างใสกลับมืดครึ้มลงอีกครั้งในพริบตา มิติเบื้องบนบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องมาจากห้วงอภิมหาภพก็สะท้อนกังวานขึ้น พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีทองอร่ามที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ มือข้างหนึ่งถือกระดิ่งโบราณที่สั่นระรัว และวาจาที่เอ่ยออกมาก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่แทบหยุดชะงัก "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... แต่น่าเสียดาย ที่วันนี้ ไม่มีใครรอดออกไปจากที่นี่ได้แม้แต่คนเดียว!" ขอขอบคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคและทัณฑ์สวรรค์ไปกับตัวละครทุกท่านนะครับ