ดินแดนลับสมบัติเซียน

กลิ่นอายความตายมิได้อบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือด หากแต่คละคลุ้งด้วยกลิ่นอายของกาลเวลาที่ผุกร่อนและผงธุลีแห่งความทะยานอยากของเหล่าเซียนผู้ล่วงลับ "ก้าวเท้าซ้ายย่างสามขุม หลบเลี่ยงค่ายกลเพลิงโลกันตร์เบื้องหน้า... หากเจ้าก้าวพลาดแม้แต่ฉลองนั่น ชีวิตของเจ้าจะสลายกลายเป็นเถ้าธุลีที่แม้แต่ดวงวิญญาณก็มิอาจจุติใหม่" เสียงกระซิบอันเยือกเย็นแต่ทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้วงมิติ หลี่เฟยยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูหินยักษ์ที่สลักลวดลายอสูรบรรพกาล ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่กวาดมองค่ายกลเวทอันซับซ้อนที่หมุนวนอยู่เบื้องล่าง มันคือค่ายกล "เก้าสวรรค์ดับสูญ" ที่เหล่ามหาเทพในอดีตกาลใช้ปกป้องสุสานเซียนโบราณแห่งนี้ เบื้องหลังของเขาไม่ไกลนัก ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราจิมน้ำแข็งกำลังยืนหยัดอย่างมั่นคง เซียนจื่อหยวน เจ้าของฉายา 'เซียนกระบี่เหมันต์' กำลังใช้กระบี่คู่กายยันพื้นศิลาไว้เพื่อพยุงร่างที่สะบักสะบอม ลมหายใจของนางหอบสะท้านเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากมนท่ามกลางไอปราณเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวนาง ทว่าแววตาที่มองแผ่นหลังของหลี่เฟยนั้นกลับเต็มไปด้วยความซับซ้อนระคนความอาลัยอาวรณ์ "หลี่เฟย... เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าเส้นทางนี้คือทางรอด?" เสียงหวานใสที่มักจะเย็นชาจนเหน็บหนาว บัดนี้กลับเจือความห่วงใยที่นางพยายามปิดบังไว้อย่างสุดความสามารถ "โอสถทิพย์เก้าวิญญาณรังสรรค์มีจริงหรือเป็นเพียงเรื่องหลอกลวงของบรรพชนผู้เสียสติ เพื่อแลกกับมัน เจ้าต้องเอาชีวิตเข้าแลกถึงเพียงนี้เชียวหรือ" หลี่เฟยมิได้หันกลับไปมอง นางยังคงไม่เข้าใจ... ไม่มีวันเข้าใจ ว่าการหลุดพ้นจากวัฏสงสารแห่งการเวียนว่ายตายเกิดด้วยพลังแห่งโอสถเม็ดนี้มีความหมายต่อเขาเพียงใด อดีตมหาเทพผู้ถูกลืมเลือนเช่นเขา จำต้องใช้มันเพื่อทวงคืนความยุติธรรมที่ถูกพรากไปจากหน้าประวัติศาสตร์สวรรค์ "โลกหล้าล้วนเป็นภาพลวงตา เซียนจื่อหยวน" หลี่เฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น "ความตายมิใช่จุดสิ้นสุด หากแต่เป็นจุดเริ่มต้นของการชำระบัญชีแค้น หากเจ้าเกรงกลัว ก็จงถอยกลับไปเสีย ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ศิษย์หญิงผู้สูงส่งเช่นเจ้าสมควรเอาชีวิตมาทิ้ง" "เจ้า!" เซียนจื่อหยวนกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความดื้อรั้นและความถือดีในศักดิ์ศรีของนางถูกท้าทายด้วยความเย็นชาของชายหนุ่มผู้นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เมื่อใดกันที่ศิษย์น้องปลายแถวผู้ไร้ค่าในสายตาผู้คน กลับกลายเป็นภูเขาไท่ซานที่นางต้องแหงนมองด้วยความรู้สึกประหลาดเช่นนี้ นางก้าวเท้าเข้ามาประชิดเบื้องหลังเขาอย่างไม่เกรงกลัวคมกระบี่วิญญาณที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "ข้าไม่ใช่คุณหนูในหอคอยที่จะต้องหลบอยู่เบื้องหลังบุรุษ... หลี่เฟย จำไว้ว่าข้าคือเซียนจื่อหยวน หากเจ้าจะเดินไปสู่ความตาย ข้าก็จะขอเคียงข้างเจ้าไปจนถึงนรกขุมสุดท้าย!" หลี่เฟยชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะกลับคืนสู่ความว่างเปล่าดั่งเดิม เขาไม่เอ่ยสิ่งใดอีก ปลายกระบี่ในมือถูกตวัดขึ้นวาดเป็นวงโค้งกลางอากาศ ปราณกระบี่สีทองอร่ามพุ่งทะยานเข้าปะทะกับค่ายกลเบื้องหน้าอย่างดุดันประหนึ่งพายุคลั่ง! *เปรี้ยง! โครม!* เสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ค่ายกลเก้าสวรรค์ดับสูญที่ตั้งตระหง่านมานับหมื่นปีเริ่มสั่นสะเทือนและปรากฏรอยร้าว อักษรโบราณสีเลือดนับพันตัวลอยเคว้งคว้างกลางอากาศก่อนจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสง ท่ามกลางม่านหมอกควันและเศษหินที่ร่วงหล่น ประตูหินยักษ์โบราณค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นแสงสว่างเจิดจ้าสีครามที่สาดส่องออกมาจากเบื้องลึก กลิ่นอายของโอสถทิพย์บริสุทธิ์ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ทำให้ลมปราณในร่างของทั้งสองพุ่งพล่านขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ทว่า... ในวินาทีที่ก้าวข้ามผ่านธรณีประตูเข้าไป ความรู้สึกกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็กดทับลงมาบนบ่าของทั้งคู่ราวกับขุนเขาขนาดยักษ์ หลี่เฟยหรี่ตาลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงันของห้องโถงสมบัติเซียน บนแท่นหินหยกขาวใจกลางห้องโถงนั้น โอสถทิพย์เก้าวิญญาณรังสรรค์เม็ดกลมโตสีทองคำขาวกำลังลอยเคว้งคว้าง ปล่อยรัศมีเซียนอันบริสุทธิ์ออกมาสะกดสายตา แต่น่าแปลกที่เบื้องหน้าแท่นหินนั้น... กลับมีร่างของชายชราในชุดคลุมนักพรตขาดวิ่นนั่งขัดสมาธิอยู่ ร่างนั้นไร้ซึ่งลมหายใจมาเนิ่นนานนับกัปป์ หลี่เฟยสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้ ทันใดนั้น ร่างที่ไร้ลมหายใจของนักพรตเฒ่าก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสสีดำสนิทไร้แววตาคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่หลี่เฟย ก่อนที่ริมฝีปากแห้งผากจะขยับกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าก้องกังวานในหัวใจของพวกเขา "ผู้บำเพ็ญเพียรเอ๋ย... เจ้าคิดจะแย่งชิงโอสถฝืนลิขิตสวรรค์นี้หรือ? จงระวังให้ดี... เพราะสิ่งที่เจ้ากำลังจะครอบครอง มิใช่พลังแห่งเซียน..." ร่างชรานั้นเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นอย่างน่าสยดสยอง ขณะที่เงาสำดำสนิทนับพันสายพุ่งทะลักออกมาจากพื้นดินรอบกายของเซียนจื่อหยวนและหลี่เฟย ปิดตายทุกเส้นทางหนีอย่างไร้ทางรอด! ขอขอบคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่ากระบี่และสายหมอกมาด้วยกัน ณ ที่นี้นะครับ