กับดักนรกอเวจี

ความมืดมิดมิใช่ความว่างเปล่า หากแต่เป็นมวลสารอันหนาแน่นที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกและวิญญาณให้แหลกสลายเป็นผุยผง เงาสำดำสนิทนับพันสายมิได้เพียงแค่เคลื่อนไหว แต่มันกำลังกรีดร้อง กรีดกราย และแผ่ไออาฆาตพยาบาทที่สะสมมานับหมื่นปีจากก้นบึ้งของขุมนรกอเวจี พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนดั่งแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ศิลาอัคนีแตกละเอียดเป็นผุยผงด้วยแรงกดดันของอักขระมารโบราณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น "ระวังตัวด้วย!" สุ้มเสียงเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดูหลุดจากริมฝีปากบางเฉียบของเซียนจื่อหยวน นางสะบัดข้อมือเบาๆ กระบี่เหมันต์คู่กายส่งเสียง "กริ๊ง" กังวานใสราดรดความหนาแน่นของความมืดด้วยประกายแสงสีฟ้าคราม ส่องสว่างขับไล่เงามารที่พุ่งเข้าใส่ได้ชั่วขณะ ทว่าความมืดเหล่านั้นหาได้สูญสลายไม่ พวกมันเพียงแค่แตกกระจายออก แล้วรวมตัวใหม่เป็นร่างเงาอสูรร้ายนับร้อยตัวที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม หลี่เฟยยืนนิ่งสงบ ท่ามกลางพายุอารมณ์และความตายที่รายล้อม ดวงตาคู่นคมลึกล้ำดั่งห้วงมหาสนิท เขามิได้ชักกระบี่ออกจากฝัก มิได้สำแดงพลังปราณอันเกริกไกรออกมารabanเหมือนเช่นเคย มีเพียงความเงียบงันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่าง จนบรรยากาศรอบกายราวกับถูกแช่แข็งในมิติเวลาอื่น "เจ้าเฒ่าสารเลว... คิดจะใช้ค่ายกลกลืนวิญญาณเก้าชั้นฟ้ากับพวกเราจริงๆ สินะ" หลี่เฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความเย้ยหยันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุม ร่างชราที่ลอยอยู่กลางอากาศเหนือเงาดำ หัวร่อออกมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เสียงนั้นแหบพร่าและบาดหูราวกับโลหะเสียดสีกัน "ฮ่าๆๆๆ... เซียนผู้ถูกลืม! สมญานามนี้ช่างน่าขันนักในยามที่เจ้าต้องมาจบชีวิตลงใน 'เขาวงกตเวทมนตร์ต้องห้าม' แห่งนี้! ที่นี่ไม่มีกฎแห่งฟ้าดิน ไม่มีเซียนองค์ใดรับรู้ เจ้าและนังศิษย์พี่ตัวดีของเจ้าจะกลายเป็นเพียงอาหารอันโอชะของมารอเวจี!" สิ้นเสียงหัวร่อ ผนังศิลาโดยรอบพลันเคลื่อนตัวเสียงดังสนั่น เขาวงกตเวทมนตร์ต้องห้ามเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง ทางเดินนับพันสายเปิดออกและปิดตายสลับกันไปมาอย่างไร้ระเบียบ กลิ่นอายของมิติที่บิดเบี้ยวแผ่ขยายออกจนทำให้ลมหายใจติดขัด อักขระสีเลือดนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นบนผนังและพื้นดิน หลอมรวมกันเป็นกรงขังไร้รูปทรงที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกเหลว เซียนจื่อหยวนขมวดคิ้วมุ่น นางก้าวเข้ามาขวางเบื้องหน้าของหลี่เฟยโดยสัญชาตญาณ ปลายกระบี่เหมันต์ชี้ตรงไปยังร่างชราเบื้องบน พลังปราณเยือกแข็งแผ่พุ่งออกไปเป็นรัศมีวงกลมเพื่อต้านทานแรงกดดันจากค่ายกล แต่มันกลับไร้ผล อักขระสีเลือดเหล่านั้นกำลังดูดกลืนพลังปราณของนางไปทีละน้อยจนใบหน้าอันงดงามเริ่มซีดเผือด "เฟยหลาง... ค่ายกลนี้มิใช่ค่ายกลธรรมดา มันค่ายกลกลืนวิญญาณบรรพกาล ยิ่งเราใช้พลังต้านทานมันมากเท่าไหร่ มันยิ่งเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น" นางเอ่ยเสียงเบา หอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมอันงดงาม หลี่เฟยปรายตามองแผ่นหลังบอบบางแต่ทระนงของสตรีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นศิษย์พี่หญิงใหญ่ ความรู้สึกบางเบาที่ยากจะอธิบายไหลผ่านก้นบึ้งหัวใจ เขายื่นมือออกไปสัมผัสไหล่เรียวบางของนางเบาๆ กระแสพลังปราณบริสุทธิ์อันอบอุ่นและลึกล้ำสายหนึ่งไหลผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ร่างของนางทันที ช่วยระงับพิษมารที่กำลังกัดกินเส้นชีพจรของนางได้อย่างฉับพลัน เซียนจื่อหยวนสะดุ้งเล็กน้อย นางหันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและคำถาม "ศิษย์พี่... ท่านปกป้องข้ามามากพอแล้ว" หลี่เฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นอย่างหาได้ยากยิ่ง ดวงตาคู่นั้นทอประกายเด็ดเดี่ยวราวกับเหล็กกล้าที่ผ่านการตีซ้ำมานับพันครั้ง "ถึงเวลาที่ข้าจะต้องชำระบัญชีหนี้เก่าที่ค้างคาไว้เสียที" "แต่ว่า... เจ้ายังไม่ได้..." นางพยายามจะทักท้วงด้วยความกังวลที่ฉายชัดในดวงตาคู่สวย "ไม่มีอะไรที่ศิษย์น้องคนนี้ทำไม่ได้ หากมันขวางทางที่เราจะเดินไปข้างหน้า" หลี่เฟยสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง พลังปราณสีทองอร่ามพวยพุ่งระเบิดออกจากร่างราวกับสุริยันต์แรกเบิกฟ้า แสงสว่างเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิดและอักขระสีเลือดรอบกายให้ถอยร่นไปชั่วพริบตา เขาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับนาง ท่ามกลางเขาวงกตที่กำลังบิดเบี้ยวและพยายามกลืนกินพวกเขาทั้งสองเข้าสู่ความมืดมิดชั่วนิรันดร์ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันและความกดดันกำลังพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง ผนังศิลาเบื้องหน้าของเขาวงกตที่ควรจะปิดตาย กลับปรากฏรอยแยกสีดำสนิทขึ้นสายหนึ่ง... พร้อมกับเสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาแต่ก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายที่ดังขึ้นจากเบื้องหลังความมืดมิดนั้น "ช้าก่อน... ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะสนุกกันเกินไปหน่อยแล้วกระมัง?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมึกทองคำข้ามภพ" เสมอมานะครับ