ผู้อาวุโสจอมปลอม

"ป้ายหยกประจำตัวของเจ้า... หายไปไหนเสียเล่า ศิษย์น้องหลี่?" เสียงหัวเราะแหบแห้งราวกระดาษทรายเสียบสีกันดังขึ้นภายในห้องโถงรับรองของฝ่ายกิจการภายใน กลิ่นธูปกำยานราคาถูกคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว ผสมปนเปไปกับกลิ่นอายความโลภที่แผ่ออกมาจากร่างของผู้อาวุโส 'จ้าวเทียน' ชายชราผู้สวมอาภรณ์สีเทาเข้มปักลายเมฆาคล้อย เครายาวเฟื้อยกระด้างสะท้อนแสงตะเกียงน้ำมันหอมที่ริบหรี่ หลี่เฟยยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องล่าง สีหน้าของเขาราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งร่องรอยความตื่นตระหนก แม้ในมือของจ้าวเทียนจะถือตั๋วแลกสมุนไพรวิญญาณระดับสามที่ควรจะเป็นสิทธิ์อันชอบธรรมของเขาในการรับเบี้ยเลี้ยงประจำเดือนนี้ ตั๋วแผ่นนั้น... ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกชาดสีแดงสด เป็นสัญลักษณ์แห่งการถูกริบโดยไร้ข้อกังขา "ผู้อาวุโสจ้าว" หลี่เฟยเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่ดังไม่เบา ทว่ากังวานก้องไปทั่วห้องโถง ราวกับระฆังทองสำริดที่ถูกเคาะด้วยค้อนเหล็ก "ป้ายหยกของข้าอยู่ในถุงเฉียนKUN (ถุงเฉียนคุน) ตลอดเวลา และท่านก็เป็นผู้ตรวจสอบมันด้วยตนเองเมื่อก้านธูปก่อน" จ้าวเทียนหรี่ตาลง รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้ายับย่นยิ่งขึ้นจนคล้ายผลไม้แห้ง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "สามห่าม! เจ้ากล้ากล่าวหาผู้อาวุโสเช่นนั้นเชียวหรือ?" จ้าวเทียนตบโต๊ะไม้จันทน์เสียงดังสนั่น ปราณแท้จริงระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นปลายระเบิดออกมาโดยพลการ กดดันบีบรัดบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้งราวกับมีภูเขาทองคำขนาดย่อมกดทับลงบนบ่าของหลี่เฟย "กฎของสำนักเมฆาอัคคีระบุชัดเจน ผู้ใดทำลายหลักฐานการเบิกจ่าย หรือมีเจตนาทุจริตต่อคลังสมบัติสำนัก จะต้องถูกขับไล่ออกจากเขาชั้นนอก... เจ้าอยากให้ข้าลงทัณฑ์สถานเบา หรือจะให้โบยยี่สิบไม้แล้วส่งไปเหมืองแร่เหมันต์กันแน่!" นี่คือเล่ห์เหลี่ยมอันต่ำช้าของผู้อาวุโสคดโกง อาศัยตำแหน่งหน้าที่ยักยอกทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรของศิษย์ผู้น้อย แล้วโยนความผิดให้เป็นแพะรับบาป สำหรับศิษย์ปลายแถวคนอื่น คงตัวสั่นงันทับด้วยความหวาดกลัว คุกเข่าโขกศีรษะขอความเมตตาไปนานแล้ว ทว่า... นี่คือหลี่เฟย อดีตมหาเทพผู้เคยเหยียบย่ำดาราจักรมาแล้ว ดวงตาคู่คมกริบของหลี่เฟยไหววูบเล็กน้อย คล้ายประกายกระบี่ที่ซ่อนเร้นอยู่ในฝักอันเก่าคร่ำคร่า เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างเชื่องช้า แรงกดดันจากปราณของจ้าวเทียนที่โถมเข้าใส่กลับสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับสายลมที่พัดผ่านหน้าผาหินผา "ท่านคิดว่าสมุนไพรบัวเพลิงหิมะเก้ากลีบเหล่านี้ จะช่วยให้หลานชายของท่านที่ติดค้างอยู่ขอบเขตปราณแท้จริงขั้นสมบูรณ์ สามารถทะลวงผ่านไปได้สินะครับ?" หลี่เฟยเอ่ยถามเรียบๆ ทว่าประโยคนั้นกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเทียนแข็งค้างในทันที "เจ้า... เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร!" จ้าวเทียนลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง เขาไม่เข้าใจเลยว่าเด็กหนุ่มผู้มีพลังเพียงขอบเขตหลอมรวมกายาขั้นต้นเช่นนี้ จะล่วงรู้ความลับเรื่องการบำเพ็ญเพียรของหลานชายตนได้อย่างไร "ข้าไม่ได้เพ้อเจ้อ" หลี่เฟยสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว รังสีอำมหิตเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากร่างของเขาโดยธรรมชาติ ความกดดันที่แท้จริงหาใช่ปราณภายนอก หากแต่เป็นจิตวิญญาณอันสูงส่งที่เคยผ่านสงครามสวรรค์มานับไม่ถ้วน "ข้าเพียงแต่เตือนท่านว่า... ของบางอย่าง หากไม่ใช่ของของตน ฝืนถือครองไว้ รังแต่จะทำให้มือทั้งสองข้างเน่าเปื่อยจนต้องตัดทิ้ง" "สามห่ามที่สุด! เจ้าเด็กสามหวัน บังอาจขู่เข็ญผู้อาวุโส!" จ้าวเทียนบันดาลโทสะจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาตบโต๊ะอีกครั้ง คราวนี้เงาดาบปราณสีเทาถูกชักนำออกมาจากแหวนมิติ หมายจะสั่งสอนศิษย์อวดดีผู้นี้ให้รู้สำนึกด้วยการหักแขนขาสักข้าง ทว่า ในวินาทีที่คมดาบปราณกำลังจะพุ่งเข้าหาเป้าหมายนั้นเอง— *ช้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ประกายไฟสีฟ้าจัดจ้าสาดกระเซ็นไปทั่วทุกทิศทุกทาง แรงปะทะรุนแรงจนโต๊ะไม้จันทน์หนาเตอะแตกละเอียดเป็นผุยผงในชั่วพริบตา! จ้าวเทียนถอยหลังกรูดไปสามก้าว ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลายกระบี่เหมันต์ยืนขวางอยู่ระหว่างกลาง เซียนจื่อหยวน! นางยืนถือกระบี่วิญญาณ 'เหมันต์นิรันดร์' ไว้ในมือ ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วห้องโถงจนน้ำบนพื้นกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี นางไม่ได้เหลือบมองจ้าวเทียนแม้แต่น้อย ทว่าสายตากลับทอดมองไปที่แผ่นหลังของหลี่เฟยด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยากจะหยั่งถึง "ผู้อาวุโสจ้าว..." น้ำเสียงหวานใสแต่เยียบเย็นจนน่ากลัวเอ่ยขึ้น "สำนักเมฆาอัคคีมีกฎระเบียบเคร่งครัด เหตุใดท่านจึงลงมือทำร้ายศิษย์ในสำนักด้วยตนเองเล่า?" จ้าวเทียนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก แม้เขาจะเป็นผู้อาวุโสฝ่ายกิจการภายใน แต่เซียนจื่อหยวนคือศิษย์พี่หญิงใหญ่ผู้กุมอำนาจการบังคับใช้กฎสำนัก และยังมีพรสวรรค์ระดับสัตว์ประหลาดที่เจ้าสำนักชุบเลี้ยงมากับมือ เขาย่อมไม่กล้าหาญพอที่จะต่อกร "เรียน... เรียนศิษย์หลานจื่อหยวน ศิษย์ผู้นี้บังอาจขโมยป้ายหยกและทรัพย์สินของสำนัก ข้าเพียงแต่..." "ของข้าไม่ได้หาย" หลี่เฟยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาเอื้อมมือหยิบป้ายหยกอีกอันหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ชูขึ้นให้เห็นกันจะๆ "เพราะป้ายหยกจริงอยู่ที่ข้า ส่วนที่อยู่ในมือของผู้อาวุโสจ้าว... น่าจะเป็นป้ายปลอมที่ทำขึ้นเพื่อยักยอกของหลวงกระมังครับ?" จ้าวเทียนหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด เขาก้มมองกระดาษในมือที่ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงเศษกระดาษยันต์เปล่าๆ ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบได้! *วิชาภาพลวงตาขั้นสูง? หรือว่าเด็กนี่สลับมันตั้งแต่ตอนที่ก้าวเข้ามาในห้องแล้ว?* เซียนจื่อหยวนปรายตามองเศษกระดาษนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองหลี่เฟยด้วยแววตาที่ลึกล้ำขึ้น นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคม "เรื่องนี้... ดูท่าจะต้องให้ท่านเจ้าสำนักลงมาตรวจสอบด้วยตนเองเสียแล้ว" บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบสงัดลงทันที แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับพายุใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นบนยอดเขาหลัก แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาต้องห้ามก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นสามครั้งติดต่อกัน— *ก้องกังวานเสียดฟ้า!* สีหน้าของเซียนจื่อหยวนและจ้าวเทียนเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที มีเพียงหลี่เฟยที่ยังคงยืนไขว่ห้างด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งพุ่งแหวกม่านเมฆลงมาDดิ่งปักหลักอยู่กลางห้องโถงอย่างกะทันหัน พร้อมกับกลิ่นอายโลหิตและเจตంటรงกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวจนลมหายใจต้องสะดุด "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงแหบพร่าของผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "ผนึกคุกใต้ดินแตก... และคนที่หนีออกมาได้ ไม่ใช่นักโทษทั่วไป!" หลี่เฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อเงาร่างในความมืดค่อยๆ ก้าวออกมาเผยโฉมหน้าให้เห็นชัดเจน... (โปรดติดตามตอนต่อไป) หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับบทนี้ และมาร่วมเดินทางฝืนลิขิตสวรรค์ไปด้วยกันนะครับ — หมึกทองคำข้ามภพ