เคล็ดวิชาลับในหอตำรา

กลิ่นอายอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของไม้จันทน์หอมคละคลุ้งไปทั่วชั้นที่เจ็ดของหอตำราหมื่นสวรรค์ ที่แห่งนี้คือเขตต้องห้าม—สถานที่ซึ่งเก็บซ่อนคัมภีร์ต้องสาปและบันทึกประวัติศาสตร์อันดำมืดของสำนักกระบี่เมฆาคล้อย หลี่เฟยยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าชั้นวางไม้กฤษณาผุพัง นิ้วเรียวยาวดุจหยกสลักของเขากำลังไล้ไปตามสันหนังสือหนังอสูรที่หนาเตอะ ฝุ่นผงแห่งกาลเวลาหลุดร่วงลงสู่พื้นราวกับเกล็ดหิมะโปรยปราย แม้ภายนอกเขาจะเป็นเพียงศิษย์ปลายแถวที่ใครต่างมองข้าม แต่ในห้วงจิตวิญญาณลึกๆ เขากลับคือมหาเทพผู้ร่วงหล่น ผู้ซึ่งเคยใช้ปลายนิ้วพลิกผันนภามาแล้ว "เจ้าแอบลักLอบเข้ามาในเขตต้องห้าม... ช่างกล้าหาญยิ่งนัก หลี่เฟย" เสียงใสราดรดด้วยหยาดน้ำค้างแข็งดังขึ้นจากมุมมืด ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก้าวออกมาจากเงาอับ เซียนจื่อหยวน ศิษย์พี่หญิงใหญ่ผู้ครองฉายา 'เซียนกระบี่เหมันต์' นางยืนกอดอก ปลายกระบี่วิญญาณ 'เหมันต์นิรันดร์' ที่เหน็บไว้ข้างเอวส่งเสียงครางฮัมเบาๆ สะท้อนถึงจิตสังหารที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความสงبน หลี่เฟยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายังคงจดจ้องอยู่กับชั้นหนังสือตรงหน้า น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย เย็นชาไร้ระลอกคลื่น "หอตำราแห่งนี้มิได้มีป้ายประกาศห้ามผู้ใดเข้า หรือหากมี... ข้าคงอ่านตกหล่นไปในช่วงที่ศิษย์พี่หญิงมัวแต่ฝึกกระบี่ฆ่าเวลา" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ บรรยากาศรอบกายพลันลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เซียนจื่อหยวนขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคู่คมจ้องมองแผ่นหลังที่ดูผอมบางแต่กลับหนักแน่นดั่งขุนเขาของศิษย์น้องผู้นี้ นางไม่เข้าใจ เหตุใดเด็กหนุ่มผู้มีรากปราณพิการผู้นี้จึงมักสร้างความรู้สึกกดดันประหลาดให้แก่คนรอบข้างเสมอ ราวกับว่า... เขามีตัวตนที่แท้จริงยิ่งใหญ่กว่าสำนักแห่งนี้หลายร้อยเท่า "เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังค้นหาอะไร" จื่อหยวนก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย กลิ่นอายความเย็นเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวนาง "ตำราส่วนใหญ่ในชั้นนี้คือวิชาสายมาร หากควบคุมไม่ดี เส้นลมปราณของเจ้าจะระเบิดเป็นจุลในพริบตา" "ข้าไม่ได้กำลังค้นหาวิชาสายมาร..." หลี่เฟยค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับนาง ดวงตาคู่นั้นลุ่มลึกราวมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง ชั่วขณะหนึ่งที่เซียนจื่อหยวนเผลอสบตา นางรู้สึกคล้ายวิญญาณของตนเองกำลังถูกดึงดูดเข้าไปในห้วงเวลาอันยาวนาน "ข้าเพียงแต่... มาเก็บกวาดสิ่งที่เคยเป็นของข้าคืน" "อวดดี!" จื่อหยวนสะบัดมือเบาๆ ปลายกระบี่เหมันต์พลันหลุดจากฝักครึ่งนิ้ว แรงกดดันจากลมปราณระดับแก่นแท้สวรรค์พุ่งเข้ากดทับร่างของหลี่เฟยจนพื้นศิลาใต้เท้าแตกร้าวเป็นลายงา ทว่า หลี่เฟยกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายกมือขึ้นสัมผัสแผ่นไม้สลักลายอักขระโบราณที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดของชั้นหนังสือ *คลิック—* เสียงกลไกโบราณดังขึ้นสะท้อนก้องกังวาน ผนังศิลาเบื้องหลังชั้นหนังสือเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นห้องลับขนาดเล็ก ที่ใจกลางห้องนั้น มีแท่นหินสีดำสนิทลอยเคว้งคว้างอย่างไร้แรงโน้มถ่วง บนแท่นหินวางไว้ด้วยม้วนคัมภีร์เก่าคร่ำคร่า ม้วนหนึ่ง... ซึ่งแผ่ซ่านกลิ่นอายอักษรวิจิตรอันคุ้นเคยยิ่ง ดวงตาของหลี่เฟยหรี่แคบลงเล็กน้อย นี่ไม่ใช่คัมภีร์ของสำนักกระบี่เมฆา แต่เป็น "บันทึกสวรรค์เก้าวัฏจักร" — จารึกโบราณที่ตกทอดมาจากชีวิตก่อนของเขาเอง! มันถูกผนึกไว้ที่นี่ได้อย่างไร ทั้งที่ในอดีตชาติ เขาก่อนจะจุติใหม่ได้ทำลายคัมภีร์นี้ด้วยมือตนเองแล้ว เซียนจื่อหยวนที่ก้าวตามเข้ามาถึงกับชะงักงัน นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังปราณปฐพีอันบริสุทธิ์ที่ทะลักออกมาจากม้วนคัมภีร์นั้น มันเป็นพลังที่ไม่อาจหาได้ในยุคปัจจุบัน เป็นพลังระดับที่สามารถทำให้เจ้าสำนักทุกลัทธิยอมคุกเข่าคำนับ "นั่นมัน... อะไรกัน..." เสียงของจื่อหยวนสั่นระริกเล็กน้อย นางไม่เคยเห็นอักษรเวทรูปแบบนี้มาก่อนในตำราโบราณเล่มใด หลี่เฟยเอื้อมมือออกไปหมายจะคว้าม้วนคัมภีร์นั้น ทว่า ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนผิวหนังอสูรของคัมภีร์ ท้องฟ้าเหนือหอตำราหมื่นสวรรค์ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา! *ครืนนนมมม—!* อสุนีบาตสีทองคำเส้นมหึมาฟาดผ่าลงมาตรงกลางหลังคาหอตำรา ทะลวงผ่านชั้นต่างๆ ลงมาอย่างแม่นยำ แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของเซียนจื่อหยวนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของนาง ขณะที่หลี่เฟยถูกห่อหุ้มด้วยเสาแสงสีทองเจิดจ้า อักขระโบราณนับหมื่นตัวลอยวนรอบกายเขาดั่งฝูงมังกรเริงระำบ ในห้วงเวลานั้นเอง เสียงกระซิบอันแหบพร่าจากห้วงมิติที่ลึกที่สุดก็ดังขึ้นในจิตสำนึกของหลี่เฟย *< ในที่สุดเจ้าก็กลับมา... ผู้เฒ่าแห่งวัฏจักร ผู้ใดบังaniจอาจขโมยร่างของเจ้าไปในคืนที่ดาราดับสูญ... >* หลี่เฟยเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้ในชีวิตก่อนหลั่งไหลทะลักเข้ามาดั่งเขื่อนแตก เขามิได้ตายด้วยทัณฑ์สวรรค์ตามที่เคยเข้าใจ... แต่เขาถูก "คนสนิท" หักหลัง! ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่ฉีกขาดกลางหอตำรา กลิ่นอายสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านจนอากาศรอบด้านแข็งตัว มือเรียวสีขาวซีดราศศพเอื้อมคว้าคอมรดของเซียนจื่อหยวนที่กำลังบาดเจ็บไว้ได้ในพริบตา พร้อมกับคมดาบสีนิลที่จ่อติดหลอดลมของนาง! "หากเจ้าขยับแม้แต่ปลายนิ้วเดียว ศิษย์พี่หญิงแสนรักของเจ้า... จะดับสูญทั้งจิตวิญญาณในชั่วลมหายใจนี้, มหาเทพหลี่เฟย!" โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ — หมึกทองคำข้ามภพ