คมกระบี่ที่ไร้ร่องรอย

"เขาไม่ใช่ศิษย์พี่น้องของนาง... เขาคือหายนะที่นางเผลอเปิดโอกาสให้มันเติบโตขึ้น!" เสียงประกาศกร้าวของจ้าวเฟิง ศิษย์เอกแห่งยอดเขาอัคคีผลาญ ยังคงก้องกังวานอยู่ท่ามกลางลานฝึกยุทธสำนักกระบี่เมฆาคล้อย แรงกดดันจากขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นที่เจ็ดแผ่ซผ่านออกมาราวกับคลื่นความร้อนที่แผดเผาให้อากาศบิดเบี้ยว ทว่าใจกลางของพายุอารมณ์นั้น หลี่เฟยกลับยืนเอามือไพหลังอย่างสงบ สายตาของเขาทอดมองไปยังยอดเขาไกลโพ้นราวกับไม่ได้ยินเสียงคำรามของมดปลวกตรงหน้าแม้แต่น้อย "เจ้าหูหนวกหรือไอ้สวะหลี่เฟย!" จ้าวเฟิงแผדเสียงคำรามด้วยความขัดแย้งในใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทีเมินเฉยต่อหน้าศิษย์นับร้อยที่รายล้อมอยู่รอบลานฝึก "วันนี้นอกจากเจ้าจะต้องกราบขอขมาข้าแล้ว ข้าจะหักแขนข้าข้างหนึ่งเพื่อชดใช้ที่เจ้าบังอาจล่วงเกินเกียรติของยอดเขาอัคคี!" ฝูงชนส่งเสียงฮือฮาขึ้นทันที หลายคนทอดถอนใจด้วยความเวทนา หลายคนแย้มยิ้มด้วยความสะใจ หลี่เฟยในสายตาของคนทั่วไปเป็นเพียงศิษย์ปลายแถวที่ไร้ซึ่งรากฐานลมปราณ การถูกจ้าวเฟิงซึ่งเป็นถึงยอดฝีมือรุ่นเยาว์มาท้าทายกลางลานฝึกเช่นนี้ ย่อมไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าสู่ปากราชสีห์ ทว่าในมุมมืดของระเบียงตำหนักใหญ่ เซียนจื่อหยวน—เซียนกระบี่เหมันต์ผู้สง่างาม—กำลังยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาดุจหยกสลักของนางหรี่ลงเล็กน้อย นางไม่ได้เข้ามาห้ามปราม แต่นางกำลังรอ... รอที่จะได้เห็นว่า หายนะที่นางเผลอปล่อยให้เติบโตผู้นี้ จะใช้วิธีใดรับมือกับสถานการณ์ที่ไร้ทางออกนี้ หลี่เฟยค่อยๆ หันกลับมา ชายหนุ่มปรายตามองจ้าวเฟิงด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ราวกับมองซากศพที่ยังคงเดินได้ "เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว" น้ำเสียงของหลี่เฟยราบเรียบเย็นชา แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้เสียงรอบข้างเงียบงริบลงทันที "ในวิถีกระบี่... ผู้ที่ใช้เสียงคำรามมักเป็นผู้ที่ไร้ซึ่งคมอันแท้จริง" "สามห่าว!" จ้าวเฟิงบันดาลโทสะจนหน้าดำคร่ำเครียด ฝ่ามือขวาถูกยกขึ้น ปราณอัคคีสีชาดพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือกลายเป็นหัวเสือเพลิงที่คำรามก้อง มันพุ่งตรงเข้าหาหลี่เฟยด้วยความเร็วระดับที่คนธรรมดาไม่มีทางมองทัน ลมพายุที่เกิดจากความร้อนแผดเผาพื้นหินจนแตกร้าวเป็นรอยแยก ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเหล่าศิษย์รอบด้าน หลี่เฟยไม่แม้แต่จะขยับกายวาจา หรือชักกระบี่ออกจากฝัก เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยให้เปลวเพลิงมรณะพุ่งเข้ามาใกล้จนเส้นผมสีดำสนิทปลิวไสว *ปัง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ควันไฟและฝุ่นผงพวยพุ่งปกคลุมร่างของหลี่เฟยจนมิด จ้าวเฟิงแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียมในดวงตา เขาคิดว่าศัตรูคงแหลกสลายกลายเป็นจุลไปแล้ว แต่รอยยิ้มนั้นกลับค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เมื่อกลุ่มควันจางลง... หลี่เฟยยังคงยืนอยู่ที่เดิม เสื้อผ้าไม่มีรอยไหม้แม้แต่น้อย และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เขายกมือซ้ายขึ้นเพียงข้างเดียว ใช้ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางคีบ "คมดาบปราณอัคคี" ที่จ้าวเฟิงซัดมาเอาไว้ได้อย่างมั่นคง ราวกับกำลังจับใบไม้แห้งใบหนึ่งเท่านั้น! *เป็นไปไม่ได้!* จ้าวเฟิงเบิกตากว้างจนแทบถล่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ปราณอัคคีที่เขาภาคภูมิใจ... ถูกหยุดยั้งด้วยปลายนิ้วมือเปล่า โดยที่อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะโคจรลมปราณคุ้มกันร่าง! "นี่นะหรือ... วิชากระบี่เพลิงผลาญของยอดเขาอัคคี?" หลี่เฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานเสียดแทงเข้าไปในจิตวิญญาณของทุกคนที่ได้ยิน "อ่อนหัด... เต็มไปด้วยช่องโหว่และความโกรธเกรี้ยว เจ้าใช้ปราณเพื่อข่มขู่ผู้อื่น แต่มิได้ใช้มันเพื่อเข้าใจวิถีแห่งฟ้าดินเลยแม้แต่น้อย" *เป๊าะ!* ปลายนิ้วของหลี่เฟยดีดเบาๆ คลื่นพลังงานที่จ้าวเฟิงทุ่มเทปล่อยออกมาระเบิดสลายกลายเป็นละอองแสงสีแดงเพลิงกระจายหายไปในอากาศ แรงสะท้อนย้อนกลับรุนแรงมหาศาลจนร่างของจ้าวเฟิงกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต "เจ้า... เจ้าทำได้อย่างไร? เจ้าไม่มีปราณไม่ใช่หรือ!" จ้าวเฟิงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง เกียรติยศและความภาคภูมิใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาเดียว เขาคำรามลั่นพร้อมกับชักกระบี่ประจำกายออกมา แสงสว่างวาบจากคมกระบี่สะท้อนกับแสงอาทิตย์จนแสบตา "ข้าจะฆ่าเจ้า! ตายเสียเถอะ!" ร่างของจ้าวเฟิงพุ่งทะยานเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้กระบวนท่าสูงสุด "อัคคีแผดเผาหมื่นสวรรค์" คมกระบี่นับร้อยสายพุ่งเข้าประตูปิดตายทุกทิศทาง หมายจะบดขยี้หลี่เฟยให้เป็นชิ้นๆ หลี่เฟยถอนหายใจยาวนานราวกับเบื่อหน่าย เขาก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่งอย่างแช่มช้อย การเคลื่อนไหวของเขาเรียบง่ายจนดูเหมือนคนเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ทว่าทุกย่างก้าวกลับสอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจของทุกคนในลานฝึก ฟุบ! ฟุบ! ฟุบ! เงาร่างของหลี่เฟยหลบเลี่ยงคมกระบี่นับร้อยสายได้อย่างไร้ร่องรอย ทุกย่างก้าวผ่านคมดาบไปราวกับสายลมที่ลอดผ่านกิ่งไม้ ไม่มีลมปราณใดๆ ถูกปลดปล่อยออกมาทั้งสิ้น มีเพียง "เจตจำนง" อันบริสุทธิ์ที่เหนือล้ำกว่าขอบเขตที่จ้าวเฟิงจะจินตนาการได้ ในชั่วพริบตาเดียว หลี่เฟยก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหลังของจ้าวเฟิงอย่างไม่มีใครทันตั้งตัว มือข้างเดิมยกขึ้นเป็นสันมือ แล้วฟันเบาๆ ลงที่ต้นคอของอีกฝ่ายโดยไร้ซึ่งเสียงแหวกอากาศ แป๊ก! ร่างของจ้าวเฟิงแข็งทื่อค้างกลางอากาศ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลง และร่วงหล่นกระแทกพื้นลานฝึกเสียงดังสนั่น แน่นิ่งสนิทไปโดยไม่แม้แต่จะมีโอกาสได้ร้องออกมาสักแอะเดียว ความเงียบงันราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมลานฝึกกระบี่เมฆาคล้อย ศิษย์นับร้อยชีวิตยืนแข็งค้าง อ้าปากค้าง ตาค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ พวกเขาเพิ่งเห็นศิษย์พี่จ้าวเฟิง ผู้มีขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นที่เจ็ด พ่ายแพ้ให้กับหลี่เฟย... ภายในกระบวนท่าเดียว และโดยที่หลี่เฟย "ไม่ใช้ลมปราณแม้แต่น้อย"? บนระเบียงตำหนัก เซียนจื่อหยวนพลันสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างลืมตัว ดวงตาดุจหยกสลักของนางสั่นไหวอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก นางมองแผ่นหลังอันสงบนิ่งของหลี่เฟยด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย—นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่นี่คือวิถีแห่งผู้ที่อยู่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ของยุทธภพอย่างแท้จริง! หลี่เฟยปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อตนเองเบาๆ ราวกับเพิ่งปัดแมลงวันตัวหนึ่ง จากนั้นเขาก็ค่อยๆ หันกลับมา กวาดสายตาเย็นชาไปรอบลานฝึก ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของเซียนจื่อหยวนที่ยืนอยู่ไกลออกไป มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้นางเซียนผู้เย็นชาถึงกับสันหลังวาบ "หากยังไม่มีใครอยากตาย... ก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า" สิ้นเสียงของหลี่เฟย บรรยากาศรอบกายก็พลันเย็นเยียบลงฉับพลัน ราวกับฤดูหนาวอันยาวนานนับพันปีได้มาเยือนลานฝึกแห่งนี้ ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือสำนักกระบี่เมฆาคล้อยก็มืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน เมฆดำทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงคำรามก้องกังวานจากห้วงมิติที่อยู่ไกลออกไป... *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีทองคำบริสุทธิ์สายหนึ่งผ่าผ่าลงมาตรงหน้าหลี่เฟยอย่างแม่นยำ พร้อมกับร่างเงาดำปริศนาในชุดคลุมสีขาวสนิทที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติด้วยกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แม้แต่เซียนจื่อหยวนยังต้องหน้าถอดสี! "ในที่สุด... ข้าก็หาตัวพบแล้ว เจ้าเด็กน้อยผู้ฝืนลิขิตสวรรค์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ — หมึกทองคำข้ามภพ