ปราณเทพหลับใหล

ความเจ็บปวดจากการชำระล้างเส้นชีพจรไม่ได้ทำให้ หลี่เฟย ขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ในห้องพักศิษย์ปลายแถวที่อับชื้นและเงียบสงบ ไร้ซึ่งเสียงรบกวนใดๆ นอกจากเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาราวกับสายน้ำไหลเอื่อย ร่างกายของเด็กหนุ่มในยามนี้กำลังเผชิญหน้ากับพายุคลั่งที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องลึก อดีตมหาเทพผู้เคยเหยียดย่างเหนือสามภพหลับตาลงอย่างสงบ นั่งขัดสมาธิอยู่บนฟูกเก่าๆ ท่ามกลางกลิ่นอายอับชื้นที่ลอยวนเวียน ทว่าภายในตันเถียน (จุดรวมพลังปราณ) กลับเกิดความเปลี่ยนแปลงที่สั่นสะเทือนรากเหง้าแห่งจิตวิญญาณ ปราณดั้งเดิมที่หลับใหลมานานนับปี บัดนี้เริ่มตื่นขึ้นทีละน้อย ประดุจมังกรโบราณที่ลืมตาตื่นจากการจำศีลอันยาวนาน "ตึ้บ... ตึ้บ..." เสียงชีพจรของเขาเต้นช้าลง แต่ทว่าหนักหน่วงดุจเสียงกลองศึกที่สะท้อนก้องกังวานในห้วงสำนึก ทุกครั้งที่ชีพจรเต้น เส้นสายเลือดสีแดงก่ำใต้ผิวหนังก็ปูดโปーンขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะยุบลงไปพร้อมกับละอองแสงสีทองจางๆ ที่ซึมซับเข้าสู่กระดูกและไขกระดูก นี่ไม่ใช่การฝึกฝนวิชาพื้นฐานของสำนักกระบี่เมฆาคล้อย แต่เป็นการโคจรวิชา 'มหาคัมภีร์สุริยันกลืนนภา' วิถีเซียนบรรพกาลที่ติดตัวเขาข้ามภพมา ความร้อนระอุแผ่ซ่านจากจุดตันเถียนพุ่งพล่านขึ้นสู่สมอง หลี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย แม้ความเจ็บปวดจากการฝืนเปิดเส้นชีพจรที่ตีตันจะรุนแรงเพียงใด แต่แววตาของเขากลับราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นนี้คืออาวุธที่คมกล้าที่สุดของมหาเทพผู้ร่วงหล่น *พลังปราณระดับนี้... ยังน้อยเกินไป* หลี่เฟยรำพึงในใจอย่างเงียบงัน หากเป็นคนอื่นที่มีพรสวรรค์ระดับต่ำต้อยเช่นร่างนี้ ป่านนี้คงเส้นชีพจรแตกดับและกระอักเลือดตายไปนานแล้ว แต่ด้วยจิตวิญญาณระดับมหาเทพ เขาสามารถควบคุมทิศทางการไหลเวียนของพลังได้อย่างแม่นยำราเชี่ยวชาญการเดินหมาก ปราณสีทองบริสุทธิ์ถูกบีบอัดจนกลายเป็นเข็มเล่มเล็กๆ นับพันเล่ม พุ่งเข้าทะลวงจุดชีพจรสำคัญที่ถูกปิดตายไว้ทีละจุด สองจุด สามจุด... "อึก..." หลี่เฟยส่งเสียงครางต่ำในลำคอ เมื่อจุดชีพจร ‘ร้อยกิเลส’ ถูกทะลวง ความทรงจำอันเลือนรางของเจ้าของร่างเดิมก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำป่า ภาพความอัปยศอดสู การถูกกลั่นแกล้งจากศิษย์พี่ร่วมสำนัก และสายตาที่ดูแคลนราวกับเขาเป็นเพียงเศษฝุ่นใต้รองเท้า... ทุกความรู้สึกเหล่านั้นไม่ได้ทำให้หลี่เฟยโกรธเกรี้ยว ตรงกันข้าม เขากลับมองมันด้วยความรู้สึกว่างเปล่า มนุษย์มักเป็นเช่นนี้ ผู้ที่อ่อนแอมักตกเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเสมอ และเขาก็ไม่เคยคิดจะเสียเวลาไปกับการแก้แค้นเด็กอมมือเหล่านั้น เป้าหมายของเขาในชาตินี้มีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือการก้าวข้ามขอบเขตและกลับคืนสู่บัลลังก์เซียนเพื่อสะสางบัญชีกับผู้ที่เคยหักหลังเขาในอดีต ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มบิดเบี้ยว อุณหภูมิภายในห้องที่ควรจะอับชื้นกลับลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เกล็ดน้ำแข็งบางเบาเกาะกุมตามขอบหน้าต่างและพื้นไม้ ประดุจฤดูหนาวอันโหดร้ายได้มาเยือนอย่างกะทันหัน หลี่เฟยลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาสีดำสนิทในคราแรกบัดนี้สะท้อนประกายแสงสีทองเรืองรองลึกล้ำราวกับดวงอาทิตย์ยามอัสดง "ใครกัน..." เขากล่าวพึมพำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตกใจ ที่ด้านนอกประตูห้องพัก มีเงาร่างหนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิด กลิ่นอายความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านออกมานั้นบริสุทธิ์และกดดันจนแทบจะทำให้ห้วงอากาศแข็งตัว มันเป็นกลิ่นอายที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าสิ่งใด ศิษย์พี่หญิงใหญ่ผู้ครองฉายา 'เซียนกระบี่เหมันต์'... เซียนจื่อหยวน ไม่มีเสียงเคาะประตู ไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้า บานประตูไม้เก่าๆ ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบาด้วยแรงกดดันจากลมปราณภายนอก เซียนจื่อหยวนก้าวเข้ามาในห้องแคบๆ ร่างระหงภายใต้ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพเซียนหลุดมาจากภาพวาด ใบหน้างดงามล่มเมืองนั้นเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าดวงตาคู่คมดั่งหงส์กลับจดจ้องมองมาที่หลี่เฟยด้วยประกายที่ซับซ้อนเกินกว่าจะหยั่งถึง นางกวาดสายตามองคราบเหงื่อและละอองปราณสีทองจางๆ ที่ยังคงลอยวนอยู่รอบตัวเด็กหนุ่ม แววตาของนางไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะกลับคืนสู่ความเย็นชาดุจน้ำแข็งตามเดิม "เจ้ากำลังทำอะไรอยู่, หลี่เฟย" น้ำเสียงของนางไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งหยก ทว่ากลับเย็นเยียบเสียจนบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ หลี่เฟยค่อยๆ คลายมือจากการประสานอินทร์ เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ส่วนสูงจะยังเป็นรองนางอยู่บ้าง แต่รัศมีและความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับไม่ได้ด้อยไปกว่าเซียนผู้ยิ่งใหญ่เลยแม้แต่น้อย เขาสบตากับนางโดยไม่หลบเลี่ยง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ "ข้าก็แค่นั่งทำสมาธิรับลมชมจันทร์... ศิษย์พี่หญิงใหญ่ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ เหตุใดจึงยังมาเดินตรวจตราแถวเรือนพักศิษย์ปลายแถวเล่า หรือว่าคิดถึงน้องชายคนนี้จนข่มตาหลับไม่ลงกันแน่?" คำพูดหยอกเย้าที่แฝงไปด้วยความท้าทายนี้ ทำให้คิ้วเรียวสวยของเซียนจื่อหยวนขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นางไม่ได้โกรธเคือง แต่นางสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าเหลือเชื่อในตัวศิษย์น้องผู้นี้ เด็กหนุ่มที่เคยเงียบขรึม ขี้ขลาด และก้มหน้ายอมรับชะตากรรมมาตลอด บัดนี้กลับมีกลิ่นอายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เซียนจื่อหยวนก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของนางโชยปะทะนาสิกของหลี่เฟย ปนไปกับไอเย็นเยือกของเคล็ดวิหากระบี่เหมันต์ "วิชาที่เจ้าใช้เมื่อครู่... ไม่ใช่วิชาของสำนักเรา" เซียนจื่อหยวนเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับต้องการจะมองทะลุปรุโปร่งถึงวิญญาณภายใน "เจ้าเป็นใครกันแน่... หลี่เฟย?" หลี่เฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้ายังคงประดับอยู่ เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ศิษย์พี่หญิงใหญ่จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนใสของนาง แม้เซียนจื่อหยวนจะตกใจเล็กน้อยกับการกระทำที่อุกอาจนี้ แต่ร่างของนางก็ยังคงยืนนิ่งรากับรูปสลักน้ำแข็ง ไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย "ถ้าข้าบอกว่า... ข้าคือคนที่เคยช่วยชีวิตเจ้าไว้เมื่อชาติภพก่อนเล่า, ศิษย์พี่จะเชื่อหรือไม่?" หลี่เฟยกระซิบแผ่วเบaข้างใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกและเต็มไปด้วยความทรงจำอันยาวนาน เซียนจื่อหยวนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม หัวใจที่สงบนิ่งมาตลอดร้อยปีเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความทรงจำเลือนรางในห้วงนิมิตอันยาวนานที่นางพยายามตามหามาตลอดชีวิตพลันทับซ้อนเข้ากับใบหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้า ทว่า ก่อนที่เซียนจื่อหยวนจะได้เอ่ยคำใดออกมา ท้องฟ้ายามวิกาลที่เคยเงียบสงบพลันเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ "ครืนกกกกกกกก—!" เสียงคำรามของสายฟ้าฟาดจากสรวงสวรรค์ดังสนั่นหวั่นไหว เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างไร้ที่มา ปกคลุมทั่วทั้งสำนักกระบี่เมฆาในพริบตา แรงกดดันมหาศาลจากทัณฑ์สวรรค์พุ่งตรงมายังห้องพักหลังเล็กนี้อย่างแม่นยำ ราวกับฟ้าดินไม่อาจอดกลั้นต่อการมีอยู่ของพลังปราณดั้งเดิมที่หลี่เฟยเพิ่งปลุกให้ตื่นขึ้นได้อีกต่อไป! เซียนจื่อหยวนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองทะลุหลังคาเรือนและพบว่า ใจกลางของสายฟ้าสีทองคำอันเกรี้ยวกราดกำลังพุ่งตรงมายังศีรษะของหลี่เฟย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมา ณ ที่นี้นะครับ หมึกทองคำข้ามภพ