ฟื้นคืนในร่างสวะ

กลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งกระจายในโพรงปาก ชัดเจนเสียยิ่งกว่าความฝันใดๆ ในรอบหมื่นปี "ไอ้สวะหลี่เฟย... ถือว่าเคราะห์ดีของเจ้าที่วันนี้ศิษย์พี่ใหญ่ติดธุระประชุมในหอคอยกระบี่สวรรค์ มิฉะนั้น... ร่างไร้ค่าของเจ้าคงไม่ได้นอนเน่าอยู่แค่ที่พื้นเรือนซักล้างเช่นนี้" เสียงรองเท้าหนังดิบเหยียบย่ำลงบนโคลนตมใกล้ใบหน้า ขับเน้นความต่ำต้อยของร่างนี้ให้เด่นชัดขึ้นไปอีก แรงถีบอันไร้ความปรานีซัดเข้าที่ชายโครงจนกระดูกซี่โครงส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ ปลุกจิตวิญญาณอันเก่าแก่ที่หลับใหลอยู่ภายในให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน หลี่เฟย... หรือนามเดิมในห้วงมหาภพอันไพศาลคือ 'มหาเทพกระบี่ไร้พ่าย' ผู้เคยใช้กระบี่เพียงเล่มเดียวตัดผ่านห้วงมิติและสยบเก้าสวรรค์ บัดนี้กลับต้องมาลืมตาตื่นขึ้นในร่างของศิษย์ภายนอกสำนักเมฆาอัคคี ผู้มีเส้นชีพจรลมปราณพิการ ไร้ซึ่งรากฐาน และเพิ่งถูกรุมทำร้ายจนลมหายใจเฮือกสุดท้ายดับวูบลง "ไปเถอะพี่รอง... ปล่อยให้มันนอนตายซากอยู่ตรงนี้แหละ สมบัติวิญญาณระดับต่ำขั้นหนึ่งที่มันเพิ่งขโมยมา ข้าแบ่งให้ท่านครึ่งหนึ่งก็แล้วกัน" เสียงฝีเท้าของผู้อำมหิตทั้งสองค่อยๆ ถอยห่างออกไป พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่เจือด้วยกลิ่นอายปราณแท้ระดับหลอมรวมลมปราณขั้นต้น พวกมันคิดว่าเขาตายสนิทแล้ว... และในโลกของผู้ฝึกตนที่กฎแห่งป่าใหญ่คือกฎหมาย การตายของศิษย์ชั้นต่ำคนหนึ่งก็ไม่ต่างอะไรจากการตายของมดปลวกตัวหนึ่งบนพื้นดิน ความเงียบงันกลับคืนสู่เรือนซักล้างอันรกร้าง มีเพียงหยดน้ำฝนที่ซึมผ่านหลังคาผุพังหยดลงมากระทบหน้าผากของหลี่เฟย เขายังไม่ขยับตัวทันที ปล่อยให้สติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจายค่อยๆ หลอมรวมเข้ากับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เด็กหนุ่มผู้มีนามเดียวกัน แววตาที่เคยมืดบอดและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยประกายแสงสีทองเรืองรองอันเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี *ช่างน่าขันนัก...* หลี่เฟยคิดในใจ มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันฟ้าดิน อดีตเขาเคยเหยียบย่างอยู่บนจุดสูงสุดของวัฏสงสาร ถูกหักหลังโดยสหายรักและทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้าจนแตกดับ แต่วิญญาณอันเป็นอมตะกลับเลือกที่จะมาจุติในซากศพของเด็กหนุ่มผู้ถูกรังแกไร้ทางสู้ผู้นี้ ราวกับโชคชะตาจงใจเล่นตลก หรือบางที... นี่คือโอกาสครั้งที่สองที่สวรรค์มอบให้เขามาทวงคืนทุกสิ่ง ชายหนุ่มค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ชั่วพริบตาที่กระดูกทั่วร่างลั่นเปรี๊ยะ ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวที่ถูกกดทับไว้ก็แผ่ซ่านออกมาจากผิวกายโดยไม่รู้ตัว แม้จะเป็นเพียงร่างเนื้อที่อ่อนแอและเส้นชีพจรตีตัน แต่ด้วยจิตวิญญาณระดับมหาเทพ เขาสามารถสัมผัสถึงความผิดปกติของโครงสร้างพลังงานในร่างนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เส้นชีพจรลมปราณอุดตันสat? มิใช่... นี่ไม่ใช่ความพิการแต่กำเนิด! ดวงตาคมกริบของหลี่เฟยหรี่ลงเล็กน้อย เขายกมือขึ้นแตะที่จุดชีพจรบริเวณต้นคอและหน้าอก ความทรงจำของร่างเดิมผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ เด็กหนุ่มผู้นี้แท้จริงแล้วมี 'รากปราณวิญญาณเหมันต์บริสุทธิ์' ซึ่งเป็นธาตุหายากยิ่งในรอบพันปี แต่กลับถูกใครบางคนใช้ 'เข็มสะกดวิญญาณเจ็ดดารา' ผนึกเส้นชีพจรเอาไว้ตั้งแต่วัยเยาว์ เพื่อไม่ให้พลังที่แท้จริงตื่นขึ้น และหลอกลวงทุกคนในสำนักว่าเป็นเพียงเศษสวะไร้ค่า! "ช่างใจคอเหี้ยมโหดยิ่งนัก... ผนึกพลังเพื่อขโมยโชคชะตาของผู้อื่นสินะ" หลี่เฟยพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่ทำให้อากาศรอบกายลดอุณหภูมิลงอย่างกะทันหัน ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะโคจรเคล็ดวิชาเพื่อขับไล่พิษโลหิตออกจากร่าง ประตูไม้ผุพังของเรือนซักล้างก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเอา گلกลิ่นอายดอกเหมันต์อันบริสุทธิ์แต่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกเข้ามาในห้อง มิติรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องหลังคาถูกบดบังด้วยร่างระหงของสตรีผู้หนึ่ง นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายกระบี่คู่ เส้นผมสีดำสนิทราวกับรัตติกาลปล่อยสยายยาวถึงสะโพก ใบหน้างดงามล่มเมืองแต่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ดุจรูปสลักจากหยกขาวพันปี 'เซียนจื่อหยวน' — ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักเมฆาอัคคี ผู้ครองฉายา 'เซียนกระบี่เหมันต์' และเป็นผู้ที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว นางกวาดสายตาคมปลาบดั่งคมกระบี่มองสำรวจร่างที่สะביซับด้วยคราบเลือดของหลี่เฟย แววตาคู่นั้นมีความซับซ้อนวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว—ทั้งความเย็นชา ความรำคาญใจ และประกายแสงประหลาดที่ยากจะหยั่งถึง "เจ้ายังไม่ตายสินะ... หลี่เฟย" น้ำเสียงหวานใสแต่น้ำเสียงกลับเย็นเยียบราศีกระบี่เปลือยฝักเอ่ยขึ้น นางก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของหลี่เฟยราวกับภูเขาหิน หลี่เฟยไม่แม้แต่จะหลบสายตา เขายืดตัวขึ้นยืนอย่างสง่างาม แม้สภาพร่างกายจะยังสะביซับด้วยรอยแผล แต่กระดูกสันหลังกลับตั้งตรงดิ่งดุจกระบี่วิญญาณที่ไม่มีวันหักงอ เขาสบตากับสตรีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในสำนักด้วยแววตาที่สงบนิ่งและลุ่มลึกเกินกว่าที่เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปีพึงมี "ศิษย์พี่ใหญ่มาเยี่ยมเยียนศิษย์น้องผู้ต่ำต้อยถึงเรือนซักล้างยามวิกาลเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่ใช่เพราะเรื่องลมฟ้าอากาศกระมังครับ?" หลี่เฟยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือความประจบสอพลออย่างที่เคยเป็นมา เซียนจื่อหยวนชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่แคบลงจ้องมองเด็กตรงหน้า ราวกับกำลังพยายามมองทะลุปรุโปร่งเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา นางยื่นมือเรียวงามออกไป ปลายนิ้วเรียวแตะเข้าที่ปลายคางของหลี่เฟยอย่างถือวิสาสะ แรงกดดันจากกระบี่เหมันต์จ่ออยู่ที่หลอดอดของเขาพร้อมที่จะปลิดชีพได้ทุกเมื่อ "เจ้าเปลี่ยนไป... หลี่เฟย" นางกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่สะท้อนเงาของนาง "แววตาของสวะเช่นเจ้า... เหตุใดจึงให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าเจ้าไม่ใช่เด็กหนุ่มที่ข้าเฝ้ามองมาตลอดสามปีนี้" หลี่เฟยแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันแต่กลับทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ปลายนิ้วเย็นเฉียบของนางทีละน้อย จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของกระบี่วิญญาณที่ติดตัวนางมา "โลกหล้ากว้างใหญ่ คนเราย่อมต้องมีวันที่ตื่นจากการหลับใหล... ศิษย์พี่ใหญ่เองก็เช่นกัน ระวังตัวไว้เถอะ ผู้ที่ท่านไว้ใจที่สุด อาจกำลังเงื้อกระบี่รอแทงข้างหลังท่านอยู่" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็พลันระเบิดออกด้วยแรงลมปราณอันรุนแรง ท้องนภานอกเรือนซักล้างผ่าเปรี้ยงด้วยสายฟ้าคำรามสนั่นหวั่นไหว ราวกับสวรรค์กำลังรับรู้ถึงการตื่นขึ้นของมหาเทพผู้ถูกลืม และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูเรือนที่ปิดสนิทก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยปราณกระบี่อันทรงพลังจากบุคคลปริศนาที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายฝน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขาสำนักเมฆาอัคคี— "ศิษย์พี่ใหญ่! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! คัมภีร์กระบี่บรรพกาลในหอต้องห้าม... ถูกขโมยไปแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมนะครับ --- *หมึกทองคำข้ามภพ*