พันธสัญญาอสูรเงา

กลิ่นคาวโลหิตเจือจางในสายลมหนาวเหน็บ ณ ก้นเหวลึกแห่งหุบเขาอสูรพฤกษา โลหิตสีแดงฉานหยดลงบนแผ่นศิลาโบราณที่สลักลวดลายประหลาด คล้ายดวงตาที่ปิดสนิทมานับหมื่นปี "เจ้าแน่ใจหรือ... มนุษย์ตัวจ้อย" เสียงก้องกังวานดั่งมาจากห้วงนรกอเวจีดังสะท้อนขึ้นในโสตประสาท หลี่เฟยไม่แม้แต่จะกะพริบตา ร่างกายผอมบางในชุดศิษย์สำนักกระบี่เมฆาไม่ได้สั่นเทาแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่คมลุ่มลึกดั่งห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้งสะท้อนภาพเงาอํามมหิตของ 'พยัคฆ์ทมิฬบรรพกาล' สัตว์อสูรระดับบรรพกาลที่ถูกผนึกมาเนิ่นนานนับกัปป์ หลี่เฟยแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาเยือกเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี พลังปราณภายในกายโคจรอย่างบ้าคลั่งจนเสื้อผ้าสะบัดพริ้วไหว "หุบปากเสีย... เจ้ามีหน้าที่เพียงรับพันธสัญญา มิใช่มาตั้งคำถามกับข้า" สิ้นคำพูดของชายหนุ่ม ฝ่ามือเรียวยาวดั่งหยกขาวก็กรีดลงบนฝ่ามืออีกข้างจนโลหิตสีทองจางๆ ไหลทะลักออกมา โลหิตระดับมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดย่อมไม่ใช่โลหิตธรรมดา ทันทีที่หยดลงบนแผ่นศิลา อักขระโบราณนับพันก็เปล่งแสงสีม่วงเข้มทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกม่านเมฆหนาทึบจนเกิดเป็นสายฟ้าคำรามกึกก้อง รหัสลับแห่งบรรพกาลถูกปลุกให้ตื่นขึ้น! ในห้วงมิติเดียวกัน ห่างออกไปหลายร้อยลี้บนยอดเขาหลัก เซียนจื่อหยวน ในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะ กำลังยืนถือกระบี่ประจำกาย 'เหมันต์นิรันดร์' นางสะعدดใจวูบจนกระบี่ในมือสั่นระริก นางหันขวับไปมองทิศทางของหุบเขาอสูรด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างประหลาด "หลี่เฟย... เจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่กันแน่" น้ำเสียงเย็นชาเอמהพึมพำกับความว่างเปล่า นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายแววเป็นกังวลอย่างปิดไม่มิด นางรู้ดีว่าการทำพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรบรรพกาลนั้นอันตรายเพียงใด หากจิตวิญญาณไม่แข็งแกร่งพอ ร่างกายจะถูกกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากวิญญาณ แต่ทว่า... นางไม่อาจก้าวเท้าเข้าไปขัดขวางได้ทันท่วงทีเสียแล้ว กลับมาที่ก้นเหวลึก แรงกดดันระดับมหาศาลถาโถมใส่ร่างของหลี่เฟยราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงมา กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปากของชายหนุ่ม แต่รอยยิ้มเย้ยหยันบนริมฝีปากของเขากลับยิ่งเด่นชัดขึ้น "คิดจะกลืนกินข้าอย่างนั้นหรือ? เกรงว่ากระเพาะของเจ้าจะเล็กเกินไป!" หลี่เฟยคำรามในลำคอ พลังวิญญาณระดับมหาเทพที่ถูกผนึกไว้ในห้วงลึกของจิตใจถูกกระชากออกมาใช้เสี้ยวหนึ่ง ออร่าสีทองเจิดจ้าแผ่พุ่งออกรอบตัวจนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น สัตว์อสูรพยัคฆ์ทมิฬบรรพกาลที่เคยองอาจผยองพาล กลับต้องเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ที่กดทับมันจนแทบหมอบราบคาบศิลา *โฮกกกกกก—!* เสียงคำรามสะท้านฟ้าดินดังขึ้นครั้งสุดท้าย ก่อนที่แสงสีม่วงและดำจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว พุ่งเข้าสู่กลางหน้าผากของหลี่เฟยอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ร่างของชายหนุ่มชะงักค้าง ดวงตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามและสีดำสนิทสลับกันไปมา ปราณรอบตัวแปรปรวนจนเกิดเป็นพายุหมุนขนาดย่อม สำเร็จ! พันธสัญญาเลือดบรรพกาลเสร็จสิ้นสมบูรณ์! ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกลับคืนสู่หุบเขา และหลี่เฟยกำลังจะก้าวขาเดินออกจากเขตอาคม เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาอย่างไร้ซุ่มเสียง ปลายกระบี่คมกริบจ่อเข้าที่ลำคอของหลี่เฟยโดยไม่ต้องเอ่ยคำถามใดๆ กลิ่นหอมเย็นของดอกเหมันต์ลอยแตะจมูก หลี่เฟยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าคือนาง... ศิษย์พี่ใหญ่เซียนจื่อหยวน "เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงแอบมาทำพันธสัญญาต้องห้ามเช่นนี้ หลี่เฟย เจ้าอยากตายมากนักหรือไง" น้ำเสียงของนางเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ามือที่ถือกระบี่กลับสั่นเทานิดๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว หลี่เฟยเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างยียวน ท่าทีที่ไม่เกรงกลัวต่อความตายทำให้เซียนจื่อหยวนยิ่งโกรธเกรี้ยวจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ศิษย์พี่ใหญ่... เป็นห่วงข้าหรือ?" หลี่เฟยเอמהถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงประกายล้อเลียนในแววตา เซียนจื่อหยวนกัดริมฝีปากแน่น กระบี่ในมือขยับเข้าไปใกล้ผิวเนื้อจนมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย "ข้าเพียงแต่กลัวว่าเจ้าตายง่ายเกินไป ทำให้สำนักต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงต่างหาก!" "เช่นนั้นก็ลองลงมือดูสิครับ... ว่าท่านจะสังหารข้าได้ก่อนที่อสูรตัวนี้จะตื่นขึ้นมาเต็ม 100 ส่วนหรือไม่" หลี่เฟยเอ่ยจบ พื้นดินเบื้องล่างของพวกเขาก็เริ่มแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่ดังขึ้นจากใต้พื้นพิภพ—ไม่ใช่แค่ตัวเดียว แต่มีเงาร่างสีแดงฉานนับร้อยคู่พุ่งขึ้นมาจากรอยแยกพร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ หมึกทองคำข้ามภพ