มหาเทพผู้หวนคืน

“หากเจ้ายังหัวเราะเช่นนั้นอยู่ เกรงว่าหัวของเจ้าคงได้หลุดออกจากบ่าก่อนที่ผนึกนั่นจะทันได้เริ่มทำงาน” เสียงของหลี่เฟยเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยความกดดันมหาศาลดั่งขุนเขาที่กดทับลงบนผืนปฐพี ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากสีนิลสนิทเป็นประกายสีครามดุจห้วงสมุทรลึก เขาไม่ได้ชักกระบี่ ทว่าปราณกระบี่ที่แหลมคมกลับก่อตัวขึ้นรอบกายจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ร่างของศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าชะงักงัน เสียงหัวเราะแผ่วหายไปในลำคอราวกับถูกบีบคั้นด้วยมือที่มองไม่เห็น ในวินาทีนั้น เซียนจื่อหยวนที่ยืนอยู่เคียงข้างกลับทรุดฮีบลง ไอเย็นยะเยือกสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากจุดตันเถียนของนาง ผิวพรรณที่เคยขาวผุดผ่องดุจหยกกลับปรากฏเส้นสายอักขระสีเลือดวิ่งพล่านทั่วลำคอ ดวงตาของนางที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวรุนแรง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว “หลี่... เฟย...” เสียงของนางแหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงกระซิบจากนรกภูมิ “ถอยไป... อย่ามอง... ข้า...” หลี่เฟยไม่ถอย แต่กลับก้าวเข้าไปหาอย่างเด็ดเดี่ยว ในหัวของเขานั้น ความทรงจำที่เคยถูกกักขังไว้ในรอยหยักของจิตวิญญาณเริ่มหลั่งไหลกลับมาดั่งเขื่อนแตก ภาพของสงครามในอดีตชาติที่ผืนฟ้าถูกฉีกขาด ร่างของสตรีในชุดขาวที่ยอมรับทัณฑ์สวรรค์แทนเขา เพื่อปกป้องเศษเสี้ยววิญญาณของมหาเทพที่กำลังดับสูญ ภาพเหล่านั้นแจ่มชัดขึ้นจนหัวใจของเขาสั่นสะท้าน *‘อา... ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง’* เขาตระหนักได้ในบัดดล ผนึกที่เขากำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่คำสาปธรรมดา แต่มันคือ ‘ผนึกแห่งพันธสัญญาเลือด’ ที่เขาเคยเป็นผู้สร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตนเองในชาติก่อน เพื่อปกป้องนางจากการล่มสลายของจักรวาล แต่เขากลับลืมเลือนไปสิ้นเพราะการจุติใหม่ที่ต้องแลกด้วยความทรงจำ “ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าเจ็บปวดเพียงลำพังอีกแล้ว” หลี่เฟยพึมพำ ก่อนจะชี้นิ้วเข้าที่กลางหน้าผากของเซียนจื่อหยวน ทันใดนั้น โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน ปราณมหาเทพที่ถูกผนึกไว้ในร่างของศิษย์ปลายแถวถูกรีดเค้นออกมาจนหมดสิ้น มันไม่ใช่ปราณสีครามธรรมดา แต่เป็น ‘ปราณบรรพกาล’ ที่มีกลิ่นอายของกาลเวลาและมิติคู่ขนาน กลิ่นอายนี้รุนแรงจนทำให้อาณาเขตโดยรอบที่เคยเป็นป่าทึบแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าไร้สรรพสิ่ง “หยุดนะเจ้าโง่! หากเจ้าถ่ายทอดปราณนี้ให้นาง ผนึกจะย้อนกลับมากลืนกินเจ้าเสียเอง!” เสียงตะโกนของศัตรูที่ยืนมองดูอยู่ห่างๆ เริ่มสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว หลี่เฟยไม่สนคำเตือนนั้น เขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากปลายนิ้วที่แตะลงบนหน้าผากนาง ความทรงจำที่ไหลย้อนกลับทำให้น้ำตาของเซียนจื่อหยวนไหลรินออกมาเป็นสายเลือด แต่นางกลับยิ้ม... ยิ้มที่งดงามและโศกเศร้าที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น “ท่านมหาเทพ... ท่านกลับมาแล้วจริงๆ หรือ” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับตัวตนที่แท้จริงของนางในอดีตกำลังตื่นขึ้น ในชั่วพริบตาที่พลังมหาศาลปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกขนาดมหึมา จิตสำนึกของหลี่เฟยถูกดึงเข้าสู่ห้วงมิติแห่งการเวียนว่าย เขาเห็นภาพตัวเองในชุดเกราะทองคำ ถือกระบี่ที่ทำจากดวงดาว กำลังโอบกอดสตรีตรงหน้าที่บัดนี้คือศิษย์พี่หญิงของเขา และก่อนที่เขาสติจะหลุดลอยไปจากการถ่ายทอดพลัง เสียงกระซิบของนางก็ดังสะท้อนก้องในหัวใจ “ในเมื่อท่านกลับมา... งั้นความลับที่ข้าฝังไว้ในก้นบึ้งของจิตวิญญาณแห่งนี้... ก็ถึงเวลาที่ต้องเปิดเผย” บรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนจากเงียบงันเป็นเสียงกรีดร้องของกระบี่นับพันเล่มที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน พื้นดินสั่นสะเทือนดั่งโลกาวินาศกำลังมาเยือน หลี่เฟยเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ว่า พลังที่เขากำลังถ่ายทอดให้นาง ไม่ได้เข้าไปเพื่อทำลายผนึก... แต่มันกลับไป ‘กระตุ้น’ ให้ผนึกนั้นแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา ไม่ใช่คำสาป... แต่คือ ‘ทารกเซียน’ ที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้นก่อนการดับสูญของภพภูมิเมื่อหมื่นปีก่อน ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบไปทั่วทั้งยอดเขา เสียงคำรามของสวรรค์ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับไม่ยินยอมให้การเกิดใหม่นี้ดำรงอยู่ ร่างของศัตรูที่ยืนดูอยู่ถูกแรงกดดันกระแทกจนร่างระเบิดเป็นละอองเลือด ก่อนที่สายตาของหลี่เฟยจะจับจ้องไปที่เงาปริศนาที่กำลังเดินก้าวออกมาจากมิติที่บิดเบี้ยวเบื้องหลังเซียนจื่อหยวน มันคือชายในชุดดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งสวมหน้ากากเหล็ก แววตาที่เหลือเพียงข้างเดียวของมันจับจ้องมาที่หลี่เฟยด้วยความอาฆาตแค้นลึกล้ำ “มหาเทพ... ท่านกลับมาเร็วเกินไป” ชายผู้นั้นกล่าวเสียงเย็น “แต่ดูเหมือนของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่านในร่างของนาง... จะงดงามเกินกว่าที่ท่านจะรับไหว” หลี่เฟยชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงคมกระบี่เสียดสีกับอากาศดุจเสียงพิณมรณะ นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดธรรมดา แต่มันคือการตัดสินชะตากรรมที่ข้ามผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน “ใครส่งเจ้ามา” หลี่เฟยเอ่ยพลางย่างสามขุมเข้าไปหา ชายในหน้ากากหัวเราะลั่น ก่อนจะชี้กระบี่มาที่หัวใจของเซียนจื่อหยวน “เจ้าไม่ได้มีเวลามาถามคำถามข้าหรอก เพราะตอนนี้... ร่างของสตรีที่เจ้ารักที่สุด กำลังจะกลายเป็น ‘กุญแจ’ เปิดประตูสู่การทำลายล้างสำนักแห่งนี้!” สิ้นคำกล่าว ร่างของเซียนจื่อหยวนก็ถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิท! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของมหาเทพผู้ถูกลืมครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับผม!