จิ๊กซอว์ตัวสุดท้าย

เสียงหึ่งต่ำของฮาร์ดไดรฟ์ควอนตัมรุ่นโบราณดังก้องสะท้อนในความเงียบงันของห้องใต้ดิน นิ้วเรียวยาวของเอเลียสชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์สัมผัส แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนลงบนม่านตาที่ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของวิศวกรผู้ผ่านการลบความทรงจำมาแล้วครึ่งค่อนชีวิต "คุณกำลังเล่นกับระเบิดเวลาที่ตั้งเวลาชนวนไว้ล่วงหน้า, เอเลียส" เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาหยุดลงตรงธรณีประตู รินะไม่ได้พกพาอาวุธมาด้วยในค่ำคืนนี้ มีเพียงแฟ้มคดีเก่าสีน้ำตาลซีดในมือซ้ายกับดวงตาคมกริบที่ฉายแววตั้งคำถาม เธอปรายตามองหน้าจอที่แสดงกราฟิกโครงสร้างสมองมนุษย์ซ้อนทับด้วยโค้ดคำสั่งนับล้านบรรทัด เอเลียสไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่เป็นเกราะกำบัง "ระเบิดมักจะน่ากลัวก็ต่อเมื่อมันอยู่ในมือของคนที่ไม่รู้วิธีถอดชนวนครับ, หมวดรินะ... แต่สำหรับผม นี่คือนาฬิกาปลุกที่ผมรอคอยมาตลอดสามปี" รินะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของค่ำคืนและฝนโปรยปรายด้านนอกติดตัวเธอมาด้วย เธอวางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานเหล็กกล้า เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวโลหะดังชัดเจนในบรรยากาศที่ตึงเครียด "สามปีก่อน คนรักของฉันตายในห้องทดลองนี้ พร้อมกับหน่วยความจำภาคสนามที่ถูกลบเกลี้ยง และคุณคือคนเดียวที่รอดชีวิตด้วยการลบความทรงจำของตัวเองเช่นกัน" รินะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยที่ปลายประโยค "บอกฉันที... ไฟล์ 000 ที่คุณกำลังพยายามถอดรหัส มันคือบันทึกการทดลอง หรือใบมรณะบัตรกันแน่" เอเลียสเงยหน้าขึ้น สบตากับนายตำรวจหญิงผู้เป็นทั้งคู่ปรับและเงาตามตัว สายตาของเขามีความซับزซ้อนวูบไหวเพียงชั่วพริบตาก่อนจะกลับคืนสู่ความนิ่งสงบ "ถ้าผมบอกว่ามันคือทั้งสองอย่างล่ะครับ" เอเลียสตอบ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้รอยต่อของความลังเล "ไฟล์ 000 ไม่ใช่โปรแกรมสั่งตาย แต่มันคือกระจกเงา... กระจกที่สะท้อนให้เห็นว่า ใครคือผู้สร้างระบบนี้ขึ้นมาจริงๆ ระหว่างผม... หรือระบบโครงข่ายประสาทที่พวกคุณกำลังพึ่งพามันอยู่ทุกวันนี้" นิ้วของเอเลียสเคาะลงบน Enter เป็นครั้งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมกะพริบไหวสามครั้ง เสียงระบบแจ้งเตือนเปลี่ยนจากโทนสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลปริศนาถูกปลดล็อกทีละบล็อก เผยให้เห็นโครงสร้างไฟล์รากฐานที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในระบบประสาทเทียม ชื่อของเจ้าของโปรเจกต์ต้นแบบปรากฏขึ้นบนจอเด่นชัด... ไม่ใช่ชื่อของเอเลียส และไม่ใช่ชื่อของผู้บังคับบัญชาคนใดในกรมตำรวจ แต่มันคือชื่อที่รินะไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นอีกตลอดกาล ดวงตาของรินะเบิกกว้างขึ้น ลลมหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาที ขณะที่เสียงกระซิบจากระบบ AI อัตโนมัติในห้องทดลองดังขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก: *“ยืนยันตัวตนสำเร็จ... ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ, ผู้สร้างคนที่ศูนย์”* โปรดติดตามตอนต่อไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์