บททดสอบความไว้วางใจ

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวสาดสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมของเอเลียส มันไม่ใช่แสงที่ให้ความอบอุ่น แต่มันคือแสงเรืองรองของความเป็นความตาย ข้อมูลดิบขนาดมหาสารกว่าห้าเทराबิตกำลังไหลบ่าผ่านแผงวงจรในสมองเทียมของเขา เสียงเตือนระดับวิกฤตของระบบดัง *'ติ๊ด... ติ๊ด...'* เป็นจังหวะเดียวกับเสียงชีพจรในอกที่เต้นกระชั้นชิดขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ข้อความสั้นๆ ที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้วยังคงค้างเติ่งอยู่กลางเรติน่าของเขา... *“ยืนยันตัวตนสำเร็จ... ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ, ผู้สร้างคนที่ศูนย์”* มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่อาจไขปริศนาความทรงจำครึ่งหนึ่งที่หายไปของเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ในขณะเดียวกัน เสียงทุบกระจกนิกร้าและการกรีดร้องอย่างเจ็บปวดจากห้องควบคุมฝั่งตรงข้าม ก็กำลังดึงสติเขากลับสู่โลกแห่งความจริงอันโหดร้าย รินะถูกพันธนาการไว้ด้วยสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูง ร่างกายของเธอกำลังสั่นเทา เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย แววตาของร, ที่มักจะเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและคมกริบดั่งใบมีดในยามสืบสวนคดี ตอนนี้กลับฉายแววความเปราะบางที่เอเลียสไม่เคยเห็นมาก่อน ปืนพกเซอร์วิสของเธอตกอยู่บนพื้นห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว แต่สายตาทั้งคู่ของเธอกลับพุ่งตรงมาที่เขา—สายตาที่ไม่ได้เว้นวายขอความช่วยเหลือ แต่มันคือการท้าทายในศักดิ์ศรีของตำรวจผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตา "นายจะยืนรอให้ข้อมูลพวกนั้นดาวน์โหลดเสร็จจนสมองฉันไหม้เป็นจุล หรือจะทำตัวเป็นมนุษย์สักครั้งในชีวิต, เอเลียส?" เสียงของรินะลอดไรฟันออกมาด้วยความเจ็บปวด กระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำเริ่มไต่ระดับขึ้นเผาผลาญเส้นประสาทส่วนปลายของเธอทีละน้อย กลิ่นไหม้จางๆ ของเนื้อเยื่ออินทรีย์เริ่มลอยคละคลุ้งในอากาศ เอเลียสหันกลับไปมองหน้าจอโฮโลแกรม แถบสถานะการดาวน์โหลดไฟล์ "ปฐมบทแห่งการล้างบาง" วิ่งไปถึง 84% แล้ว อีกไม่ถึงสิบวินาที ความลับทั้งหมดที่เขาตามหา ความจริงที่ว่าเหตุใดเขาจึงกลายเป็น "ผู้สร้างคนที่ศูนย์" จะถูกบันทึกไว้ในหน่วยความจำถาวรของเขา แต่นั่นแลกมากับการที่รินะจะต้องสูญเสียระบบประสาทสั่งการไปตลอดกาล สมองของเธอจะกลายเป็นอัมพาตครึ่งซีก และความฝันในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวนจะดับสลายลงในห้องมืดแห่งนี้ ทฤษฎีทางคณิตศาสตร์ผุดขึ้นในหัวของวิศวกรหนุ่มอย่างรวดเร็ว—เหตุผลบอกเขาว่า ข้อมูลนี้คือความอยู่รอดของมวลมนุษยชาติในยุคที่ระบบจักรกลครอบงำ หากเขาเลือกช่วยรินะ โอกาสที่เขาจะเข้าถึงฐานข้อมูลนี้อีกครั้งจะเป็นศูนย์ทันที เพราะโปรแกรมป้องกันตัวเองของระบบจะทำลายตัวเองในทันทีที่กระบวนการถูกขัด잔 แต่มนุษย์เราไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยตัวเลขและตรรกะเพียงอย่างเดียว... หรืออย่างน้อยที่สุด เขาก็เริ่มไม่แน่ใจในทฤษฎีของตัวเองเสียแล้ว "คุณประเมินผมสูงเกินไป รินะ" เอเลียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ทว่าแววตาไหววูบไปชั่วขณะ "ผมไม่ใช่ฮีโร่... และคุณก็รู้ดีว่าโลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความเห็นอกเห็นใจ" "ถ้านายคิดแบบนั้นจริง... นายคงไม่ยืนลังเลอยู่ตรงนั้นมาสามสัปดาห์แล้วตั้งแต่เราเริ่มคดีนี้" รินะแค่นหัวเราะออกมาทั้งที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน "นายตามหาความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่ง... เพื่ออะไรล่ะ? เพื่อจะพบว่าตัวเองเป็นแค่สัตว์ประหลาดที่ไร้หัวใจงั้นเหรอ?" คำพูดนั้นพุ่งเข้าชนกลางใจของเอเลียสราวกับกระสุนเจาะเกราะ มันไม่ใช่การดูถูก แต่มมันคือกระจกเงาที่สะท้อนตัวตนด้านมืดที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต ภาพในอดีตที่เลือนราง แววตาของผู้คนที่ต้องล้มตายภายใต้รหัสคำสั่งที่เขาเคยเขียนขึ้นผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองของเขาประมวลผลความขัดแย้งระหว่างอุดมการณ์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์กับมนุษยธรรมอย่างรุนแรง จนระบบระบายความร้อนหลังต้นคอของเขาเริ่มส่งเสียงหึ่งต่ำๆ ด้วยความร้อนที่สูงเกินพิกัด *89%...* แถบสีฟ้าขยับเข้าใกล้จุดสิ้นสุดเข้าไปทุกที เอเลียสสาวเท้าเข้าไปใกล้แผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวยาวของวิศวกรสั่นเทาเล็กน้อย—อาการที่ระบบประสาทของเขาถูกโปรแกรมให้ไม่มีวันเกิดขึ้น แต่มันกำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ ปลาย นิ้วของเขาวางอยู่เหนือปุ่ม "ยกเลิกการดาวน์โหลด" ซึ่งเชื่อมโยงโดยตรงกับระบบทำลายตัวเองของฐานข้อมูล ถ้าเขากด... ความทรงจำทั้งหมดจะหายไปชั่วนิรันดร์ ปริศนาชีวิตของเขาจะกลายเป็นความมืดดำไร้ก้นบึ้ง และเขาจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่โดยไม่มีวันรู้ว่าตนเองคือใครกันแน่ แต่ถ้าเขาปล่อยให้มันดาวน์โหลดจนจบ... รินะจะรอดพ้นจากความตาย แต่วิญญาณความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเขาจะถูกลบเลือนจนหมดสิ้น กลายเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่สมบูรณ์แบบ ไร้ความรู้สึก และเย็นชาดั่งโลหะ รินะหลับตาลงช้าๆ ยอมรับชะตากรรม เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดในชีวิต "ลงมือสิ... ผู้สร้าง" เอเลียสสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับต้องการบันทึกออกซิเจนเฮือกสุดท้ายเข้าสู่ปอด นิ้วของเขากดลงไปบนแป้นพิมพ์อย่างเด็ดเดี่ยว ทว่า... ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายที่ปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวสัมผัส แรงกระแทกมหาศาลก็ระเบิดขึ้นจากด้านหลัง! ประตูกระจกนิรภัยด้านนอกแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วกระจายว่อนราวกับหิมะสีเงิน ร่างของชายสวมเสื้อโค้ทสีดำสนิทผู้หนึ่งพุ่งทะลุกรอบประตูเข้ามาด้วยความเร็วสูง ก่อนที่เขาจะซัดหมัดเข้าใส่แผงควบคุมโฮโลแกรมจนระบบล่มสลายลงในพริบตา! หน้าจอข้อมูลทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทิ้งให้ห้องทดลองตกอยู่ในความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งสาม เอเลียสเซถลอยหลังไปสองก้าว นัยน์ตาเบิกกว้างเมื่อมองไปยังผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของเทคโนโลยีมูลค่าหลายร้อยล้าน ชายคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากและดวงตาคู่ที่เอเลียสคุ้นเคยยิ่งกว่าใคร... เพราะมันคือดวงตาคู่เดียวกับที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาของเขา "เสียใจด้วยนะเอเลียส..." เสียงทุบต่ำเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างเยือกเย็น "นายเลือกผิดตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในตึกนี้แล้ว... เพราะไฟล์ข้อมูลต้นฉบับไม่ได้อยู่ในระบบนั้น ตั้งแต่แรก" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาและจิตวิญญาณแห่งไซไฟไป1ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ