รอยแผลที่ถูกลบ

กลิ่นออนของน้ำยาฆ่าเชื้อและไอความเย็นจากเครื่องประมวลผลควอนตัมคละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงไฟนีออนสีฟ้าอมเขียวสาดทาบลงบนใบหน้าด้านข้างของเอเลียสจนดูคล้ายรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้ความรู้สึก นิ้วเรียวยาวของเขากำลังเคาะลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมด้วยจังหวะที่แม่นยำราวกับเครื่องจักร ทว่าดวงตาคู่คมกลับจับจ้องไปยังกราฟคลื่นสมองที่กำลังบิดเบี้ยวบนหน้าจอหลักอย่างไม่วางตา "คุณกำลังเล่นกับไฟที่แม้แต่ตัวคุณเองก็ไม่มีวันดับมันได้, เอเลียส" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของรินะดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอยืนพิงกรอบประตูในชุดเครื่องแบบตำรวจที่ยังคงมีร่องรอยคราบฝุ่นจากการสืบสวนนอกสถานที่ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัว มีแต่ความดื้อรั้นและประกายแห่งความสงสัยที่พร้อมจะแผดเผาทุกความลับให้มอดไหม้ เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนกระทั่งกลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นฝนปะทะเข้ากับโสตประสาทของวิศวกรหนุ่ม เอเลียสไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างบางเบา "ไฟในห้องนี้ควบคุมด้วยระบบระบายความร้อนระดับนาโนครับ, ผู้หมวดรินะ มันไม่มีทางลุกลาม... เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครบางคนพยายามจะสาดน้ำมันลงไปเอง" "น้ำมันงั้นหรือ?" รินะแค่น้ำเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่ขวดแคปซูลความทรงจำสีอำพันที่วางอยู่บนโต๊ะ "ฉันว่าคุณต่างหากที่เป็นคนราดมันลงบนกองเพลิงแห่งความทรงจำปลอมๆ พวกนั้น... คุณลบอะไรไปจากหัวฉันกันแน่? หรือพูดให้ถูกคือ... คุณกำลังกลัวอะไรกันแน่?" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะราวกับแรงโน้มถ่วงรอบตัวเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เอเลียสหยุดมือจากการพิมพ์ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว แววตาของทั้งคู่ปะทะกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมหลบตา ไม่มีใครยอมอ่อนข้อ สองจิตวิญญาณที่ถูกหล่อหลอมด้วยอดีตอันเจ็บปวดกำลังดึงดูดและผลักไสกันในคราวเดียวกัน "ความทรงจำไม่ใช่สิ่งที่คุณจะหยิบฉวยมาเล่นได้ตามใจชอบหรอกนะครับ, ผู้หมวด..." เอเลียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ทว่าเยือกเย็นจนน่าขนลุก "บางครั้ง... การลืมเลือนอาจเป็นความเมตตาเดียวที่จักรวาลนี้มอบให้เรา" "แต่ความจริงมันไม่ใช่ความเมตตา!" รินะตบมือลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังสนั่น ความอดทนของเธอขาดผึงลง แรงอารมณ์พรั่งพรูออกมาพร้อมกับน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นตันใจ "คุณคิดว่าฉันอยากจะจำเรื่องบ้าๆ นั่นหรือไง! ภาพของห้องทดลองเก่าๆ กลิ่นควันไฟ และเสียง... เสียงกรีดร้องที่ดังก้องอยู่ในหัวฉันทุกครั้งที่หลับตา! คุณรู้ใช่ไหมว่ามันคืออะไร? คุณเป็นคนสร้างมันขึ้นมาในหัวฉัน... หรือคุณเป็นคนพรากมันไปจากฉันกันแน่!" คำพูดนั้นราวกับมีดโกนที่กรีดลึกลงไปในความเงียบ เอเลียสชะงักไปชั่ววินาที ม่านตาของเขาขยายออกเล็กน้อยก่อนจะกลับสู่ความนิ่งสงบอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาทางเคมีในสมองของเขาเตือนภัย แต่สิ่งที่แสดงออกทางสีหน้ากลับเป็นเพียงความเรียบเฉยอันน่ารำคาญใจ เขาผลุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สูงโปร่งภายใต้เสื้อเชิร์ตสีเข้มทำให้เขากลายเป็นฝ่ายกดดันเธอกลับทันที เอเลียสโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนกระทั่งลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มของหญิงสาว รินะไม่ได้ถอยหนี เธอกลับเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สีเทาของเขา ค้นหาเศษเสี้ยวความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังหน้ากากอันสมบูรณ์แบบนั้น "ถ้าคุณอยากรู้นัก..." เอเลียสกระซิบแผ่วเบา ชิดริมใบหูของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "งั้นก็ลองเปิดประตูบานนั้นดูสิครับ... ประตูที่คุณพยายามจะพังมันมาตลอดชีวิต" ปลายนิ้วเรียวของเอเลียสเอื้อมไปแตะที่ขมับของรินะเบาๆ สัมผัสที่เยียบเย็นแต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ระบบควอนตัมบนโต๊ะส่งเสียงเตือน *'Biometric Link Established'* แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นสะท้อนในดวงตาทั้งสองคู่ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กำแพงกั้นระหว่างอดีตและปัจจุบันพังทลายลงในสมองของรินะ ภาพความทรงจำที่เลือนรางราวกับกลุ่มควันถูกกระชากให้กลับมาคมชัดราวกับดูภาพยนตร์ซ้ำ ภาพของห้องทดลองใต้ดินที่คุ้นเคย กลิ่นฉุนของสารเคมี และร่างของเด็กชายคนหนึ่งที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงผ่าตัด... เด็กชายที่มีดวงตาสีเทาเดียวกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ รินะเบิกตากว้าง ลลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ซากปรักหักพังแห่งกาลเวลาพรั่งพรูเข้ามาในสมองจนแทบระเบิด มือของเธอสั่นเทาขณะที่เงີบหน้ามองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความโกรธ ความช็อก และความเจ็บปวด "นาย..." รินะเค้นเสียงออกมาได้เพียงแค่นั้น น้ำตาคลอเบ้าแต่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความแข็งแกร่ง "นายคือเด็กคนนั้น... เอเลียส นายคือคนที่อยู่ในห้องทดลองวันนั้น!" เอเลียสถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงแววตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นทางจิตวิญญาณที่ไม่มีวันจางหาย เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อของตัวเองอย่างใจเย็น ราวกับเรื่องราวสะเทือนขวัญที่เพิ่งเปิดเผยไปเป็นเพียงแค่เรื่องดินฟ้าอากาศ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ, ผู้หมวด..." เอเลียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในวินาทีต่อมา เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วห้องปฏิบัติการ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมหลักที่ดับวูบลงเหลือเพียงข้อความปริศนาที่กระพริบช้าๆ: *'Target Acquired. Protocol Omega Initiated.'* รินะหันขวับไปมองหน้าจอทันที หัวใจหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่าพวกเขากำลังตกเป็นเหยื่อของบางสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น และก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร ประตูเหล็กนิรภัยด้านหลังก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงมหาศาล ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามาในความมืด พร้อมด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่เธอจำได้ไม่มีวันลืม! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาและจิตวิญญาณแห่งไซไฟไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ