เงื่อนงำในหัวใจ

แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสว่างวาบสะท้อนกับนัยน์ตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความรู้สึก เอเลียสยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแผนผังโครงข่ายประสาทเทียมที่ซับซ้อนราวกับแผนที่ดวงดาว ในห้องปฏิบัติการใต้ดินที่เงียบงันจนได้ยินเสียงจังหวะการทำงานของเครื่องปั๊มหัวใจเทียม นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มกดปุ่มรีเซ็ตข้อมูลหน่วยความจำรอบที่สิบสี่ของค่ำคืนนี้ ทว่าผลลัพธ์ที่ได้ยังคงเป็นเช่นเดิม—พื้นที่สีดำสนิทครึ่งหนึ่งของสมอง ยังคงเป็นปริศนาที่ระบบสั่งตายฝังรากลึกไว้เกินกว่าที่สติปัญญาของมนุษย์จะเอื้อมถึง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาอย่างไม่ลังเลทำให้เอเลียสไม่ต้องหันกลับไปมอง เขารู้ดีว่าเป็นใคร รินะยืนอยู่ตรงกรอบประตูกระจกนิรภัย แววตาของเธอยามนี้ไม่ได้ฉายแววความดุดันหรือความกระหายที่จะจับกุมผู้ต้องสงสัยเช่นเคย แต่มันมีความว่างเปล่าบางอย่างที่ลึกซึ้งและน่ากลัวกว่านั้น "คุณยังหมกมุ่นอยู่กับซากความทรงจำที่ถูกลบไปแล้วพวกนั้นอีกหรือ เอเลียส" เสียงของรินะราบเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ เธอสาวเท้าเข้ามาใกล้ ชายเสื้อโค้ทกันหนาวเปียกชื้นเล็กน้อยจากละอองฝนด้านนอก "ต่อให้คุณรื้อค้นมันอีกสักกี่รอบ สิ่งที่คุณจะได้เจอ ก็มีเพียงแค่ความว่างเปล่าที่ระบบตั้งใจออกแบบไว้ให้คุณลืม" เอเลียสค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา "บางครั้ง... ความว่างเปล่าที่ถูกจงใจสร้างขึ้น ก็มักจะส่งเสียงดังกว่าความทรงจำทั้งหมดที่เราพยายามจดจำนะครับ รินะ" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดขึ้นในทันที แรงดึงดูดประหลาดระหว่างอุดมการณ์ที่ขัดแย้งและบาดแผลทางจิตวิญญาณที่คล้ายคลึงกัน ทำให้พื้นที่รอบตัวแคบลง รินะก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขา สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วหน้าจอ ก่อนจะหยุดนิ่งที่รหัสโค้ดชุดหนึ่งที่เอเลียสกำลังถอดรหัส "คุณกำลังพยายามเข้าถึงไฟล์ส่วนบุคคลของศูนย์วิจัยเนบิวลา... โซน X" รินะหรี่ตาลง ตั้งข้อสังเกตด้วยสัญชาตญาณของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ "พื้นที่นั้นถูกปิดตายหลังเหตุการณ์ระเบิดเมื่อห้าปีก่อน ไม่มีวิศวกรคนไหนมีสิทธิ์เข้าถึง ยกเว้น... หัวหน้าทีมวิจัยโครงการ 'โพรเมธีอุส' คนเดียวเท่านั้น" เอเลียสไม่หลบสายตา เขาก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าว จนกระทั่งระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายความเย็นชาของเขาผสมผสานกับความดุดันของเธอในพื้นที่ปิดตาย ก่อเกิดเป็นสนามแม่เหล็กทางอารมณ์ที่รุนแรง "คุณฉลาดเสมอ รินะ" เอเลียสกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นกระทบกับความเงียบงัน "แต่น่าแปลกใจ ที่ตำรวจมือหนึ่งอย่างคุณ กลับจำไม่ได้ว่า... ใครคือคนที่เซ็นอนุมัติให้ใช้โครงข่ายประสาทนั้นเป็นคนแรก" รินะชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างเพรียวบางแข็งทื่อราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ขั้วหัวใจ ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้กองแฟ้มคดีอาชญากรรมค่อยๆ ไหลย้อนกลับมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากผู้หญิงที่เยือกเย็นที่สุดในกรมตำรวจ "คุณ... พูดถึงเรื่องอะไร" เสียงของรินะเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด "ห้าปีก่อน ในห้องทดลองที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็งแห่งนั้น..." เอเลียสยื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่ขอบโต๊ะกระจกใกล้กับมือของเธอ ราวกับต้องการสะกิดความทรงจำที่ถูกแช่แข็งให้ออกมาหายใจ "มีคนสองคนยืนอยู่หน้าแท่นทดลองระบบเชื่อมต่อจิตสำนึก คนหนึ่งคือนักวิจัยผู้เย่อหยิ่งที่เชื่อว่าตัวเองสามารถเอาชนะความตายได้... และอีกคนคือเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยอายุน้อยที่ถูกส่งมาเพื่อจับตาดูเขา" รินะถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก สายตาที่เธอมองเอเลียสในตอนนี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาของตำรวจที่มองอาชญากรอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังเผชิญหน้ากับผีดิบที่ก้าวออกมาจากฝันร้ายที่ลึกที่สุด "ไม่... เป็นไปไม่ได้" รินะพึมพำริมฝีปากสั่นระริก "วันนั้น... เธอคนนั้นตายในกองเพลิง คนที่รอดชีวิตมีแค่ฉัน... และบันทึกรายงานระบุว่าคุณสูญเสียความทรงจำทั้งหมดไปกับความร้อนระดับพันองศา!" "ความร้อนอาจจะหลอมละลายโครงสร้างฮาร์ดแวร์ได้ครับ รินะ" เอเลียสโน้มตัวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง จนสามารถมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของเธอ "แต่รอยแผลเป็นที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังชีวภาพ... มันไม่เคยลืมว่าใครเป็นคนเหนี่ยวไกคำสั่งทำลายล้างระบบ เพื่อช่วยชีวิตผมเอาไว้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการอีกครั้ง ราวกับเวลาหยุดเดิน รินะอ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ความจริงที่ถูกบิดเบือนด้วยอำนาจรัฐและกาลเวลา ค่อยๆ ถูกกะเทาะเปลือกออกทีละน้อย เผยให้เห็นรอยร้าวลึกในจิตใจของคนทั้งคู่ที่เชื่อมโยงกันมาอย่างยาวนาน ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนถึงขีดสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สาดส่องไปทั่วห้องปฏิบัติการ พร้อมกับเสียงสังเคราะห์จากระบบ AI ส่วนกลางที่ดังขึ้นทำลายความเงียบ *[แจ้งเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงที่ไม่ได้รับอนุญาตจากบุคคลภายนอก... รหัสผ่านถูกปลดล็อก... ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ, ดร.เอเลียส และ... ร้อยตำรวจเอกรินะ]* ทั้งคู่หันขวับไปมองหน้าจอหลักพร้อมกัน ภาพกราฟิกสามมิติของฐานข้อมูลลับสุดยอดถูกกางออกโดยอัตโนมัติ และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอไม่ใช่ไฟล์งานวิจัย แต่เป็นรายชื่อบุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่ภายใต้โครงการ "ระบบสั่งตาย" ซึ่งมีชื่อของคนทั้งสองคนปรากฏอยู่เป็นลำดับที่ 001 และ 002 พร้อมกับข้อความบรรทัดสุดท้ายที่พิมพ์ขึ้นด้วยตัวอักษรสีแดงสด: *'การทดลองเฟสสุดท้ายเริ่มต้นขึ้นแล้ว และผู้รอดชีวิตจะมีเพียงหนึ่งเดียว'* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาและจิตวิญญาณแห่งไซไฟไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ