เสียงเพรียกจากสมอง

“หยุดรื้อค้นความทรงจำของตัวเองเสียที เอเลียส! นายกำลังทำลายโครงสร้างประสาทส่วนหน้าที่มันยังหลงเหลืออยู่!” เสียงตวาดของรินะดังก้องผ่านไอเย็นของห้องแล็บใต้ดิน เธอไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม เพราะรู้ดีว่ารัศมีของกระแสไฟฟ้าสถิตที่แผ่ออกมาจากร่างของชายตรงหน้าอาจจะช็อตหัวใจของใครก็ตามที่ประมาทเลินเล่อ เอเลียสไม่ได้หันกลับมามอง มือข้างหนึ่งของเขากำลังจิ้มลงไปบนอินเตอร์เฟซโฮโลแกรมที่บิดเบี้ยว ดวงตาของเขาแดงก่ำ เส้นเลือดฝอยที่ขมับปูดโปนราวกับรากไม้ที่พยายามชอนไชออกจากผิวหนัง ร่างกายของเขาสั่นระริกเหมือนเครื่องจักรที่ระบบหล่อเย็นล้มเหลว “ถ้าฉันไม่ทำ... ใครจะทำ? รินะ ในเมื่อความจริงที่หายไปมันเป็นรหัสผ่านเพียงชุดเดียวที่จะหยุดไอ้ซอฟต์แวร์นรกนี่ได้” “แต่นั่นมันไม่ใช่ความทรงจำ แต่มันคือเชื้อไวรัส!” รินะก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ดวงตาของเธอฉายแววหวาดหวั่นผสมกับความโกรธจัด “นายกำลังปล่อยให้มันแทรกซึมเข้าไปในสมองส่วนสั่งการ นายกำลังจะกลายเป็นหุ่นเชิดของพวกมัน นายไม่เข้าใจหรือไงว่าการฝังร่างแบบนี้มันไม่ได้ต้องการข้อมูล แต่มันต้องการ 'ร่างกาย' ที่มีศักยภาพระดับวิศวกรอย่างนาย!” เอเลียสหัวเราะเสียงต่ำ มันเป็นเสียงหัวเราะที่แห้งผากและปราศจากความรื่นรมย์ เขาหันกลับมามองเธอ ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งดูเยือกเย็นดังเช่นทุกครั้ง แต่อีกครึ่งหนึ่งกลับดูบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจากการถูกแทรกแซงทางจิต “เธอเชื่อในความยุติธรรมใช่ไหม รินะ? แต่ในโลกที่ความทรงจำถูกเขียนทับได้ด้วยโค้ดสองบรรทัด ความยุติธรรมของเธอเป็นได้แค่เศษขยะ” เอเลียสเดินโซเซไปที่โต๊ะทำงาน นิ้วของเขาสั่นเทาขณะคว้าขวดบรรจุสารกระตุ้นประสาท “ซอฟต์แวร์ฝังร่างตัวนี้... มันไม่ได้เพิ่งเข้ามา แต่มันถูกฝังไว้ตั้งแต่วันที่ฉันเสียความทรงจำไปตอนนั้น เธอเองก็รู้ดีว่าทำไม” รินะชะงัก สายตาที่เคยเด็ดขาดวูบไหวเพียงครู่เดียว “ฉันรู้ว่านายโดนบังคับ... แต่ฉันจะไม่ยอมให้นายใช้ความเจ็บปวดเป็นข้ออ้างในการทำลายล้างตัวเอง” “ฉันไม่ได้ทำลายตัวเอง” เขาพูดพลางยัดสารนั้นเข้าสู่พอร์ตเชื่อมต่อที่ต้นคอ “ฉันกำลังจะถอดรหัส... เสียงเพรียกพวกนั้น... เสียงที่บอกให้ฉันฆ่า... มันไม่ได้มาจากความบ้าคลั่ง แต่มันคือคำสั่งที่ถูกเข้ารหัสด้วยเสียงของคนรักที่ตายไปแล้วของเธอ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการทันที รินะถึงกับหน้าถอดสี ชื่อของคนรักที่เธอฝังไว้ในใจตลอดหลายปีกลับกลายเป็นอาวุธที่เอเลียสนำมาวางไว้ตรงหน้าเธอ “นาย... นายพูดเรื่องอะไร” เสียงของเธอสั่นพร่า “มันไม่ได้ตายจริงๆ ในเชิงข้อมูล” เอเลียสเดินตรงเข้ามาหาเธอ แม้ดวงตาจะไร้ซึ่งความโฟกัสแต่เขากลับดูเหมือนมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณของเธอ “เสียงที่คอยกระซิบในหัวฉันทุกคืนไม่ใช่ปีศาจที่ไหน แต่มันคือ 'ส่วนหนึ่ง' ของเขาที่ถูกอัปโหลดขึ้นไปบนระบบคลาวด์มรณะนั่น และตอนนี้... ระบบกำลังบังคับให้ฉันเป็นคนลงมือฆ่าเธอ เพื่อรวบรวมข้อมูลประสาทสัมผัสครั้งสุดท้ายให้สมบูรณ์” รินะชักปืนพกแม็กเนติกออกมาเล็งไปที่ขมับของเอเลียส มือของเธอสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ “หยุดเดี๋ยวนี้ เอเลียส! อย่าทำให้ฉันต้อง...” “ยิงสิ” เอเลียสยิ้ม มุมปากของเขามีเลือดสีดำซึมออกมา “ถ้ายิงฉันตอนนี้... ความลับที่เธอกำลังตามหาจะหายไปตลอดกาล แต่ถ้าเธอไม่ยิง... ฉันอาจจะควบคุมตัวเองไม่ได้และฆ่าเธอทิ้งภายในเวลาไม่ถึงสามนาที” จังหวะหัวใจของรินะเต้นเร็วจนแทบจะระเบิด ความขัดแย้งในใจของเธอพุ่งถึงขีดสุด ระหว่างหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ผู้ซื่อสัตย์ และความปรารถนาที่จะได้ยินข่าวคราวของคนรักแม้จะอยู่ในรูปแบบของข้อมูลที่บิดเบี้ยว ทันใดนั้น แสงไฟในห้องก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีแดงจากระบบรักษาความปลอดภัยที่เตือนภัยฉุกเฉิน เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ เอเลียสทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายของเขากระตุกอย่างรุนแรงราวกับมีใครบางคนกำลังบิดโครงสร้างกระดูกจากภายใน “รินะ... ฟัง... ให้ดี...” เอเลียสกัดฟันแน่น พยายามดึงสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิด “ในแฟลชไดรฟ์ที่ฉันซ่อนไว้หลังเครื่องถอดรหัส... มันไม่ใช่ข้อมูลการทดลอง... แต่มันคือ... จุดกำเนิดของพวกมัน...” เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะดังขึ้นจากความมืดนอกประตูห้องแล็บ มันไม่ใช่ฝีเท้าของมนุษย์ทั่วไป แต่เป็นจังหวะที่แม่นยำเหมือนเครื่องจักรที่กำลังเดินเข้ามาหาเหยื่อ รินะหันขวับไปทางประตู ปืนในมือเล็งนิ่งไปที่เงาดำที่กำลังปรากฏตัวขึ้น ท่ามกลางแสงสีแดงที่กะพริบถี่ ร่างเงาที่ก้าวเข้ามาไม่ได้สวมชุดเจ้าหน้าที่ แต่เป็นชุดสูทสีเทาเรียบกริบที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้าของบุคคลนั้นถูกซ่อนอยู่ใต้เงาหมวก แต่แววตาที่จ้องมองมาผ่านความมืดกลับดูเยือกเย็นและคุ้นเคยกับรินะจนน่าขนลุก “คุณหนีไม่พ้นหรอกครับ... คุณเอเลียส” เสียงที่แหบพร่าและเย็นชาเอ่ยขึ้น มันเป็นเสียงที่เธอจำได้แม่นยำที่สุด เสียงของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในคดีเมื่อสามปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาและจิตวิญญาณแห่งไซไฟไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย ไฮเปอร์ไดรฟ์