หยุดยั้งระบบล่ม

คราบเหงื่อเย็นเยียบซึมผ่านเนื้อผ้าคอตตอนสีเข้มบริเวณแผ่นหลัง ขณะที่เสียงสัญญาณเตือนความถี่ต่ำระดับเดซิเบลอันตราย กำลังกรีดร้องก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของเอเลียส มันไม่ใช่เสียงที่ดังมาจากลำโพงภายนอก แต่มันคือคลื่นความถี่ดิจิทัลที่ถูกส่งตรงเข้าสู่เส้นประสาทรับความรู้สึกโดยตรง ผ่านอินเทอร์เฟซนิวรัลพอร์ตที่ด้านหลังทายทอยของเขา หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสะท้อนแสงสีแดงฉานระยิบระยับเป็นระลอกคลื่น ตัวเลขถอยหลังของระบบระบายความร้อนแกนกลางกำลังดิ่งพสุธาจากหลักสิบวินาทีลงมาอย่างไร้ความปรานี สามสิบ... ยี่สิบเก้า... ยี่สิบแปดวินาที เอเลียสหายใจเข้าลึก รวบรวมสติทั้งหมดท่ามกลางความเจ็บปวดร้าวรานราวกับสมองกำลังถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ ภายในห้องควบคุมระบบใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งนี้ ความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศส่วนกลางปะทะเข้ากับผิวหนังที่ชุ่มเหงื่อ แต่เขากลับรู้สึกราวกับกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง ปลายเรียวนิ้วของวิศวกรหนุ่มสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อต้องวางทาบลงบนแผงควบคุมคีย์บอร์ดเรืองแสง "ถ้าคุณยังดึงดันจะทำแบบนั้น เซลล์ประสาทส่วนหน้าของคุณจะไหม้เกรียมจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวความทรงจำ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากมุมมืด รินะก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก ดวงตาคู่คมกริบของเธอจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความโกรธเกรี้ยว ความกังวล และความไม่เข้าใจ มือข้างหนึ่งของเธอกุมปืนพกประจำกายแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว แต่ปลายกระบอกปืนไม่ได้หันมาทางเขา มันชี้ลงพื้น ราวกับเธอกำลังลังเลระหว่างหน้าที่กับสัญชาตญาณความเป็นมนุษย์ เอเลียสเหลือบมองเธอเพียงหางตา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน—เย้ยหยันทั้งระบบคอมพิวเตอร์และโชคชะตาของตัวเอง "แล้วคุณคิดว่าความทรงจำครึ่งหนึ่งที่ผมเหลืออยู่ มันมีค่าพอให้รักษาไว้หรือครับ รินะ" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ในเมื่อความจริงที่ผมตามหา มันซ่อนอยู่หลังไฟร์วอลล์บ้าๆ นี่..." "แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีสละชีวิตตัวเองแบบนี้!" รินะก้าวเข้ามาประชิด เธอพยายามจะเอื้อมมือไปดึงสายเคเบิลเชื่อมต่อที่เชื่อมสมองของเขากับเซิร์ฟเวอร์หลักออก แต่เอเลียสกลับสะบัดไหล่หลบอย่างรวดเร็ว "ถอดสายตอนนี้ ระบบป้องกันการเข้าถึงจะทำงานทันที และข้อมูลทั้งหมดในหน่วยความจำสำรองของตึกนี้จะถูกลบเกลี้ยง" เอเลียสหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาว่างเปล่าแต่เด็ดเดี่ยว "รวมถึงหลักฐานที่จะพิสูจน์ว่าใครคือคนที่สังหารคนรักของคุณเมื่อห้าปีก่อนด้วย" คำพูดนั้นราวกับมีฤทธิ์สะกดจิต รินะชะงักกึก ปลายเล็บของเธอหยุดห่างจากสายเคเบิลเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลลมหายใจของเธอกระชั้นชิดขึ้น ดวงตาสั่นไหววูบหนึ่งเมื่ออดีตอันเจ็บปวดถูกขุดคุ้ยขึ้นมากลางวิกฤต "คุณ... รู้เรื่องนั้นได้ยังไง" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ผมเห็นมันในเศษเสี้ยวข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้" เอเลียสตอบเสียงเรียบ ขณะที่นิ้วมือเริ่มขยับรัวบนแป้นพิมพ์อีกครั้งเพื่อเริ่มกระบวนการที่อันตรายที่สุดในชีวิตวิศวกรของเขา—การแฮ็กจิตสำนึกของตัวเองเพื่อยื้อเวลา "ผมกำลังทำสำเนาจิตตัวเองเข้าไปในเมนเฟรมเพื่อเบี่ยงเบนเส้นทางไวรัส มันคือวิธีเดียวที่เราจะรอด... ทั้งคู่" สิบหวินาที... หน้าจอแสดงกราฟิกการทำงานของสมองที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัดสีแดง เอเลียสรู้สึกเหมือนมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงเข้าไปในเปลือกตา ความเจ็บปวดแผ่ซ่านจนเขาต้องกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว เสียงของรินะที่ตะโกนเรียกชื่อเขาเริ่มกลายเป็นเสียงสะท้อนก้องกังวานในอุโมงค์ที่ไร้จุดสิ้นสุด ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมดของเขา นิ้วมือที่กำลังพิมพ์คำสั่งสุดท้ายก็ต้องหยุดชะงัก หน้าจอโฮโลแกรมหลักไม่ได้ดับลงอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม—สีประจำระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดขององค์กรที่เขาเคยทำงานด้วย และข้อความปริศนาชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก *ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบหลัก, เอเลียส... เอกสารโครงการ 'โครโนส' ถูกเปิดอ่านแล้ว* รินะเบิกตากว้างเมื่อเธอมองเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอเคียงคู่กับชื่อของเอเลียส ไม่ใช่ชื่อของเขาในฐานะวิศวกร... แต่เป็นชื่อของ "บุคคลสูญหาย" ที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน และก่อนที่ใครสักคนจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ประตูเหล็กนิรภัยหนาเตอะด้านหลังห้องควบคุมก็ส่งเสียงปลดล็อก "คลิก" หนักแน่น พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวพ้นความมืดออกมา... พร้อมรอยยิ้มที่เอเลียสไม่มีวันลืมตลอดกาล ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาและจิตวิญญาณแห่งไซไฟไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย ไฮเปอร์ไดรฟ์