ศัตรูในเงาตัวเอง

กลิ่นอายของสารละลายไอโซโทปและคราบโลหะอัดแน่นในห้องปฏิบัติการใต้ดินชั้นสิบสาม แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าของเอเลียสจนดูคล้ายรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้ซึ่งลมหายใจ เขากำลังใช้ปลายประแจนาโนขันสกรูตัวสุดท้ายเข้ากับแผงวงจรประสาทเทียมอย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวของข้อมือนิ่งสนิท ราวกับว่าความผิดพลาดไม่เคยมีอยู่จริงในพจนานุกรมของวิศวกรหนุ่มผู้นี้ "นายกำลังซ่อมแซมเครื่องจักร... หรือกำลังพยายามประกอบเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลายของตัวเองกันแน่, เอเลียส" เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นฝนจางๆ จากข้างนอกหยุดลงตรงหน้าประตูนิรภัย รินะยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาคมกริบของเธอสודส่องสำรวจทุกอณูในห้องราวกับเครื่องสแกนความจริง มือขวาของเธอวางนิ่งอยู่ใกล้ซองปืนพกพัลส์เพื่อความระแวดระวัง เอเลียสไม่เงยหน้าขึ้นมอง เขายังคงง่วนอยู่กับการเชื่อมต่อสายไฟเบอร์ออปติกสีเงินยวงเข้ากับฮับประมวลผลกลาง น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนา ปราศจากความประหลาดใจ "ความทรงจำไม่ใช่เครื่องจักรที่พังแล้วจะหาอะไหล่มาเปลี่ยนได้ตามใจชอบหรอกนะครับ, ผู้หมวดรินะ... บางครั้ง การไม่รู้ความจริงบางอย่าง อาจเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เรายังคงหายใจอยู่ได้ในโลกที่บิดเบี้ยวใบนี้" "แต่ความจริงที่นายพยายามซ่อน... กำลังฆ่าคนอื่น" รินะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังสะท้อนก้อง "คดีฆาตกรรมวิศวกรระบบประสาทสามรายล่าสุดในเขตเซกเตอร์เจ็ด มีลายเซ็นดิจิทัลเดียวกับระบบที่นายเป็นคนออกแบบ และที่แย่ไปกว่านั้น... พยานในที่เกิดเหตุยืนยันตรงกันว่า พวกเขาเห็น 'นาย' เดินออกมาจากห้องทดลองก่อนที่เหยื่อจะเสียชีวิตเพียงหนาทีกvเดียว" เอเลียสวางเครื่องมือลงอย่างช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาคู่สีเทาเข้มสะท้อนความเยือกเย็นที่ชวนให้รู้สึกหนับเหน็บในกระดูก "คุณก็รู้ดีว่าระบบของผมถูกออกแบบมาให้คัดลอกได้ยากยิ่งกว่ารหัสพันธุกรรม ถ้ามีใครสักคนเดินออกไปในรูปลักษณ์ของผม นั่นไม่ได้หมายความว่าเป็นผมเสมอไปหรอกนะครับ... ในโลกยุคดิจิทัล ตัวตนมันเป็นเพียงแค่ชุดข้อมูลที่ถูกดาวน์โหลดซ้ำได้ไม่รู้จบ" "นายหมายความว่า..." รินะหรี่ตาลง สัญชาตญาณตำรวจเตือนภัยลั่นในหัว ก่อนที่บทสนทนาจะลึกซึ้งไปกว่านั้น สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องปฏิบัติการ พร้อมกับเสียงระบบป้องกันภัยอัตโนมัติที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงไร้ชีวิตชีวา *[Warning: Unauthorized Bio-Signature Detected in Sector B]* *[CRITICAL: Multiple Identical Neural Patterns Found]* เอเลียสชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากถูกยกขึ้นอย่างเย้ยหยัน ขณะที่รินะชักปืนพกลงมาถือมั่นในมือทันที ประตูกระจกนิรภัยฝั่งตรงข้ามที่กั้นระหว่างห้องทดลองกับทางเดินมืดสนิทค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางละอองไอน้ำเย็นจัดที่พثยพพุ่งออกมาจากท่อระบายความร้อน ร่างของใครบางคนก้าวผ่านม่านหมอกนั้นออกมาอย่างสง่างาม รินะถึงกับลมหายใจสะดุด มือที่ถือปืนสั่นเทาเล็กน้อยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขามีเรือนร่าง ส่วนสูง โครงหน้า และแม้แต่รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หางคิ้วข้างขวา... เหมือนกับเอเลียสทุกระเบียดนิ้ว ไม่มีผิดเพี้ยน! แม้กระทั่งชุดกาวน์สีขาวที่สวมใส่ และแววตาที่เยือกเย็นชาไร้ความปรานีคู่นั้น ก็ราวกับส่องกระจกเงาออกมา ร่างโคลนของเอเลียสยกมือขึ้นแตะแผงควบคุมข้างประตูอย่างคุ้นเคย ก่อนจะแย้มยิ้มออกมา—รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เอเลียสชอบทำเวลาเหนือกว่าคู่สนทนา "ยินดีที่ได้พบกันนะ... ตัวฉันเอง" ร่างโคลนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มและเหมือนกันทุกประการ "หวังว่านายคงไม่รังเกียจ ถ้ารyจนี้ ฉันจะเป็นคนเก็บกวาด 'ความทรงจำส่วนเกิน' ที่เหลืออยู่ในหัวของนายให้สะอาดหมดจดเสียที" เอเลียสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับเงาสะท้อนของตนเองที่กลายมาเป็นฆาตกรตัวจริง ขณะที่รินะหันปากกระบอกปืนสลับไปมาระหว่างเอเลียสตัวจริงและร่างโคลนด้วยความสับสนขีดสุด ปลายนิ้วของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ พร้อมลั่นไกใส่ใครก็ตามที่ขยับตัวก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาและจิตวิญญาณแห่งไซไฟไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย ไฮเปอร์ไดรฟ์