ความลับที่แชร์กัน

"คุณประเมินค่าอัลกอริทึมความทรงจำต่ำเกินไป หรือประเมินความสามารถในการควบคุมความจริงของตัวเองสูงเกินไปกันแน่ครับ เอเลียส" เสียงของรินะดังขึ้นแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องนิรภัยใต้ดิน แสงไฟนีออนสีฟ้าอมเขียวสาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของเธอ ทำให้รอยแผลเป็นจางๆ บริเวณขากรรไกรดูเด่นชัดขึ้น มันไม่ใช่ร่องรอยจากอุบัติเหตุรถยนต์ทั่วไปอย่างที่รายงานทางการแพทย์บันทึกไว้ แต่มันคือรอยไหม้จากกระสุนพลังงานควอนตัม—อาวุธระดับยุทโธปกรณ์พิเศษที่มีเพียงหน่วยปฏิบัติการลับขั้นสูงสุดของสหพันธ์เท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครอง เอเลียสชะงักมือที่กำลังถอดรหัสชิปความทรงจำสีดำทึบ สายตาของเขาละออกจากหน้าจอโฮโลแกรมที่มีโค้ดสีแดงวิ่งพล่าน เขาค่อยๆ หันกลับมามองสตรีตรงหน้า ชายหนุ่มพิจารณารายละเอียดบนตัวเธออีกครั้งด้วยสายตาของวิศวกรผู้มองโลกผ่านตรรกะและโครงสร้าง เสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มที่รินะสวมใส่อยู่ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อกันความหนาวเหนèvement แต่ซ่อนเกราะซับแรงกระแทกคารบอนไฟเบอร์รุ่นล่าสุดเอาไว้ และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น รอยสักรูปเฟืองจักรกลและรหัสบาร์โค้ดจางๆ ที่ต้นคอของเธอกำลังกะพริบแสงอินฟราเรดอ่อนๆ เมื่อกระทบกับคลื่นแม่เหล็กจากเครื่องมือของเขา "คุณไม่ได้เป็นแค่สารวัตรสืบสวนแผนกอาชญากรรมทางสมองอย่างที่โปรไฟล์ในระบบเครือข่ายส่วนกลางระบุไว้สินะครับ" เอเลียสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนา ไร้ซึ่งความตกใจ มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นในเชิงโครงสร้างที่ถูกกระตุ้นขึ้นมา "รหัสยืนยันตัวตนระดับเจ็ด... ไม่มีทางที่ตำรวจภูธรหรือแม้แต่หน่วยสืบสวนพิเศษทั่วไปจะมีสิทธิ์เข้าถึงคลื่นความถี่ระดับนี้" รินะไม่ตอบในทันที เธอย่างสามขุมเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวยาว กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามผลักดันเข้าหากัน เธอยื่นปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนพื้นผิวโฮโลแกรม แล้วพิมพ์ชุดคำสั่งหกหลักลงไปด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ ทันใดนั้น โฮโลแกรมตรงหน้าก็เปลี่ยนภาพจากผังโครงสร้างสมองของเอเลียส กลายเป็นแฟ้มคดีลับสุดยอดที่ถูกเข้ารหัสด้วยชั้นความลับสูงสุด—*โครงการ "โอเมก้า โฟลว์"* ภาพวิดีโอสามมิติปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันคือเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเมื่อเจ็ดปีก่อน ห้องทดลองใต้ดินที่พังทลาย ศพของนักวิจัยหลายรายนอนเกลื่อนกลาด และภาพของชายคนหนึ่งที่กำลังถือปืนจ่อไปที่ศีรษะของเหยื่อรายสุดท้าย... ชายคนนั้นมีใบหน้าโครงสร้างเดียวกับเอเลียส แต่ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น "เจ็ดปีที่แล้ว คุณไม่ได้แค่สูญเสียความทรงจำครึ่งหนึ่งไปเพราะอุบัติเหตุจากการทดลองอย่างที่คุณบอกผมในคืนแรกหรอกนะครับ" รินะกล่าวเสียงต่ำ ดวงตาของเธอนิ่งสนิท ทว่าซ่อนประกายความเจ็บปวดและเพลิงแค้นที่ยังคงคุกรุ่นไว้ภายใต้ความเยือกเย็น "แต่คุณเป็นคนลบมันทิ้งด้วยมือของคุณเอง เพื่อปกปิดว่าใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการฆ่าล้างบางทีมวิจัยของศูนย์พัฒนาสมองเทียม... และหนึ่งในเหยื่อในคืนนั้น คือคนรักของฉันเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทดลองชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปั่นไฟควอนตัมที่มุมห้อง เอเลียสไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อน แววตาของวิศวกรหนุ่มไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงกระบวนการประมวลผลที่กำลังทำงานอย่างหนักเพื่อเชื่อมโยงจิ๊กซอว์ที่กระจัดกระจายเข้าด้วยกัน "ถ้าผมเป็นฆาตกรที่ฆ่าคนรักของคุณ..." เอเลียสโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง "ทำไมหน่วยงานระดับสูงของคุณถึงไม่ส่งทีมมือสังหารมากำจัดผมทิ้งเสียตั้งแต่แรก ทำไมต้องปล่อยให้สารวัตรมือหนึ่งอย่างคุณปลอมตัวเข้ามาใกล้ชิดผมขนาดนี้... หรือเพราะว่าความทรงจำที่หายไปของผม มันไม่ได้เก็บความลับแค่เรื่องการฆาตกรรม แต่เป็นรหัสเปิดประตูสู่ระบบควบคุมสมองของประชากรครึ่งค่อนเมืองนี้กันแน่ครับ รินะ" รินะสะเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคหลัง ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ปฏิกิริยาทางกายภาพนี้รวดเร็วเกินกว่าที่ระบบประสาททั่วไปจะควบคุมได้ทัน ซึ่งมันยืนยันสมมติฐานของเอเลียสได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่เฉียบคมไม่แพ้กัน มือขวาของเธอเลื่อนลงไปปลดล็อกซองปืนข้างเอวอย่างแนบเนียน พร้อมกับที่นิ้วมือซ้ายของเอเลียสแตะลงบนสวิตช์ตัดระบบฉุกเฉินของห้องใต้ดินพอดี เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับเสียงระบบอัจฉริยะที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์: *[เตือนภัย: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสควบคุมหลักจากภายนอก... กำลังเริ่มกระบวนการล้างข้อมูลระบบในอีก 60 วินาที]* รินะคว้าปกเสื้อของเอเลียสเข้ามาประชิดตัว ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบถูกกดแนบเข้ากับหน้าอกของเขา ทว่าดวงตาของทั้งคู่กลับจ้องมองกันอย่างลึกซึ้งราวกับอ่านใจอีกฝ่ายทะลุปรุโปร่งในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ "ดูเหมือนว่าเราไม่มีเวลามานั่งรำลึกความหลังกันแล้วล่ะครับ เอเลียส..." รินะกระซิบชิดริมฝีปากของเขา ท่ามกลางเสียงไซเรนที่ดังระรัว "เพราะตอนนี้... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังพังประตูล็อบบี้ด้านบนลงมาหาเราแล้ว และพวกเขาไม่ได้มาเพื่อจับกุมเราในฐานะผู้ต้องหา... แต่มาเพื่อเก็บกวาดเราให้หายไปจากสารบบตลอดกาล" — ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์