รหัสลับใต้กระแสจิต

แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบดวงตาสงบนิ่งของเอเลียส สะท้อนเงาของเส้นกราฟคลื่นสมองที่กำลังเต้นเร่าราวกับสัตว์ป่าติดจั่น เสียงฮัมต่ำของเครื่องมือแพทย์รุ่นเก๋าในห้องใต้ดินแฝงกลิ่นอับชื้นของสนิมและสารเคมี สร้างบรรยากาศที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงการไหลเวียนของโลหิตผ่านผนังเส้นเลือด นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มจรดลงบนแผงควบคุมระบบประสาท การเชื่อมต่อครั้งนี้ไม่ใช่การซ่อมแซม แต่เป็นการขุดคุ้ยซากปรักหักพังในจิตใจที่เขาจงใจฝังกลบมันไว้ ปลายเข็มนาโนไบต์ฝังลึกเข้าที่ท้ายทอย ความเจ็บแปล๊บแล่นพล่านจากก้านสมองไปยังเปลือกสมองส่วนหน้าราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง เอเลียสหลับตาลง ขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นความโอนเอียงทางอารมณ์ที่พยายามตีตื้นขึ้นมา ความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งกำลังถูกกระชากกลับมาด้วยรหัสผ่านสิบสองหลักที่เขาเป็นคนออกแบบมันด้วยมือตนเอง "คุณกำลังเล่นกับไฟ, เอเลียส" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง รินะก้าวออกมาจากเงาสลัว มือเรียวกระชับปืนพกประจำกายโดยไม่ได้เล็งมาที่เขา แต่วิถีกระสุนพร้อมตอบสนองได้ทุกเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มคมกริบของเธอกวาดมองหน้าจอที่แสดงสถานะการทำงานของสมองด้วยความระแวง เอเลียสลืมตาขึ้น ช้าๆ ความเย็นชาในแววตาของเขายังคงอยู่ครบถ้วน แม้เม็ดเหงื่อจะผุดพรายตามกรอบหน้าคมสัน "ไฟในเตาผิงให้ความอบอุ่น แต่ถ้าคุณเอาหน้าจ่อเข้าไปใกล้เกินไป รินะ... คุณก็จะแค่แผดเผาตัวเอง" รินะเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของกาแฟดำและฝนตกจากตัวเธอ เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาระดับเดียวกับเขา "ความทรงจำที่หายไปของคุณ อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ระบบลบเลือน แต่มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่เชื่อมโยงคุณเข้ากับเหตุการณ์ฆาตกรรมหมู่ที่ศูนย์วิจัยเซนทอรีเมื่อสามปีก่อน คนรักของฉันตายในห้องนั้น... และคุณคือคนเดียวที่เดินออกมาอย่างไร้รอยขีดข่วน" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเอเลียส มันเป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความขบขัน "คุณยังคงยึดติดกับศพและอดีตที่ถูกเซ็ตอัพขึ้นมาเหมือนเดิม ตำรวจมักจะมองหาฆาตกรในจุดที่แสงไฟส่องถึงเสมอ แต่พวกคุณไม่เคยเฉลียวใจเลยว่า... แสงไฟนั่นแหละที่จงใจบดบังความจริง" บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อเสียงเตือนจากแผงควบคุมดังขึ้น *ปี๊บ... ปี๊บ...* หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลทะลักเข้าสู่สมองของเอเลียสราวกับเขื่อนแตก ภาพแฟลชแบ็กวูบวาบเข้ามาในหัว เสียงระเบิด เสียงกรีดร้อง และกลิ่นควันไฟ สติของเขาเริ่มสั่นคลอน การคำนวณทางตรรกะกำลังถูกกัดกร่อนด้วยภาพหลอนทางจิตวิทยาที่ถูกล็อกไว้ด้วยระบบป้องกันความปลอดภัยระดับสูงสุด รินะสังเกตเห็นความผิดปกติ ลมหายใจของเอเลียสเริ่มติดขัด เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามขมับ มือที่วางบนแผงควบคุมสั่นเทาเล็กน้อย แม้เขาจะพยายามฝืนควบคุมมันไว้ก็ตาม เธอพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากสายเชื่อมต่อออก "พอได้แล้ว! ระบบกำลังจะเผาเซลล์สมองของคุณทิ้ง!" "อย่าแตะต้อง!" เอเลียสคำรามลอดไรฟัน เสียงของเขาเฉียบขาดจนรินะต้องชะงักมือค้างกลางอากาศ สายตาของเขาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้ "ถ้าคุณดึงสายนี้ออก... ความจริงทั้งหมดจะตายไปพร้อมกับผม และคุณจะไม่มีวันรู้เลยว่าใครเป็นคนฆ่าคนรักของคุณจริงๆ" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องมือแพทย์และเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเอเลียส รินะกัดริมฝีปากแน่น ความลังเลฉายชัดในแววตาคู่นั้น เธอกำมือถือปืนแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ความขัดแย้งระหว่างหน้าที่ของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์กับความกระหายใคร่รู้ในความจริง ปะทะกันอย่างรุนแรงในห้วงความคิด เอเลียสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กระจัดกระจายกลับมา นิ้วมือที่สั่นเทากดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้าย "รหัสผ่านได้รับการยอมรับ... เริ่มต้นกระบวนการถอดรหัสความทรงจำชั้นที่สอง" หน้าจอตรงหน้าไม่ได้แสดงภาพเหตุการณ์ระเบิดอย่างที่รินะคาดคิด แต่มันกลับฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติของ "แผนผังโครงสร้างสมองเทียม" ที่มีหน้าตาคุ้นเคยอย่างประหลาด มันคือระบบปฏิบัติการเดียวกันกับที่เריนกำลังใช้สืบสวนคดีอยู่ในปัจจุบัน และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ลายเซ็นดิจิทัลที่ฝังอยู่ท้ายโค้ดนั้น... ไม่ใช่ของเอเลียส แต่เป็นของหัวหน้ากรมตำรวจผู้ล่วงลับ ผู้ซึ่งเป็นคนเซ็นอนุมัติปิดคดีของคนรักเธอนั่นเอง รินะผงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลมหายใจสะดุดกึก ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว ขณะที่เอเลียสค่อยๆ หันมามองเธอ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยแววตาที่ล้ำลึกเกินกว่าจะคาดเดา "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงครับ... ผู้กอง" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์