ปืนจ่อที่ขมับ

กลิ่นไอออนประจุลบจากเครื่องรีไซเคิลอากาศในห้องสอบสวนใต้ดิน คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นจางๆ ของกาแฟดำคั่วเข้มที่ตั้งทิ้งไว้จนเย็นชืด แสงไฟนีออนสีขาวโพลนจากเพดานสาดส่องลงมากระทบกับผิวโลหะเย็นเฉียบของเก้าอี้สอบสวนตัวกลาง มันไม่ใช่ห้องที่ออกแบบมาเพื่อให้มนุษย์รู้สึกสบายใจ แต่เป็นพื้นที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบีบอัดสำนึกและกระชากความจริงออกจากซอกหลืบของสมอง "คุณกำลังเล่นกับสิ่งที่คุณไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย, เอเลียส" น้ำเสียงของรินะราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เธอยืนอยู่หลังโต๊ะโลหะฝั่งตรงข้าม แสงไฟด้านหลังขับให้เงาร่างของเธอทอดยาวทับร่างของวิศวกรหนุ่มราวกับผู้พิพากษาที่กำลังรอเวลาเคาะค้อนตัดสินประหารชีวิต ปลายกระบอกปืนพกสั้นแรงดันแม่เหล็กไฟฟ้าสีดำด้านถูกวางนิ่งสนิทไว้บนขอบโต๊ะ ระยะห่างระหว่างมันกับปลายนิ้วของเอเลียสมีค่าไม่ถึงคืบ เอเลียสยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัว ตรงกันข้าม มันคือความเย้ยหยันแบบที่มักจะทำให้คนที่ถือไพ่เหนือกว่ารู้สึกหงุดหงิดได้อย่างประหลาด ดวงตาคู่คมกริบของเขาจ้องมองรินะราวกับเธอกำลังทำการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่น่าขันชิ้นหนึ่ง "ความเข้าใจเป็นเรื่องของมุมมองครับ, ผู้หมวดรินะ" เอเลียสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ไร้ซึ่งความสั่นเครือ "สิ่งที่คุณเรียกว่า 'การเล่นกับไฟ' สำหรับผม มันเป็นเพียงแค่การเปิดสวิตช์ไฟฉายในห้องมืดที่คุณเอาแต่ปิดตาเดินชนผนังมาตลอดสามปี" รินะขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด เธอย่อมรู้ดีว่าชายตรงหน้าไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตทั่วไป เขามีมันสมองระดับอัจฉริยะที่สามารถออกแบบสถาปัตยกรรมระบบประสาทที่แม้แต่รัฐบาลยังต้องเหลียวมอง แต่ปัญหาก็คือ ความทรงจำครึ่งหนึ่งของเขาหายไป—หรือถูกลบออกไปอย่างจงใจ—ในคืนวันที่คนรักของเธอต้องจบชีวิตลงอย่างปริศนา "ความมืดที่คุณพูดถึง มีศพของอดีตคู่หูฉันนอนเน่าอยู่ตรงกลางห้อง" รินะก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันสายตา "หน่วยความจำส่วนที่หายไปของคุณ ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ... แต่มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่ซ่อนรหัสผ่านของ 'ระบบสั่งตาย' เอาไว้ บอกฉันมาว่าคุณซ่อนมันไว้ที่ไหนในสมองของคุณ" เอเลียสเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นสนและฝนของรินะปะปนเข้ามาในโสตประสาท มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตราย เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดของสองคนที่ยืนอยู่บนขั้วตรงข้ามของกฎหมาย "คุณอยากได้รหัสผ่าน หรือคุณแค่อยากหาคนมารับผิดชอบความเจ็บปวดที่คุณแบกไว้กันแน่ครับ, ผู้หมวด" คำพูดของเอเลียสเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลเก่าของเธอ รินะชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที กล้ามเนื้อกรามของเธอกระตุกเกร็ง เธอหยิบปืนบนโต๊ะขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ปลายกระบอกปืนไม่ได้จ่อที่หน้าอกของเขา แต่มันเลื่อนขึ้นมาหยุดนิ่งสนิทตรงกึ่งกลางระหว่างคิ้วของเอเลียสพอดี แรงดันแม่เหล็กไฟฟ้าในลำกล้องส่งเสียงหึ่งต่ำๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยที่พร้อมจะเจาะทะลุสมองของเขาได้ทุกเมื่อหากนิ้วของเธอขยับเพียงมิลลิเมตรเดียว "อย่ามาเล่นจิตวิทยากับฉัน, เอเลียส" รินะกระซิบเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสั่นระริกด้วยไฟโทสะที่ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันไม่มีความอดทนเหลือพอที่จะมานั่งฟังคำคมจากฆาตกรที่จำชื่อเหยื่อของตัวเองไม่ได้หรอกนะ" ไม่มีความหวาดกลัวในแววตาของเอเลียส เขายังคงมองตรงไปยังรูปร่างสีดำของปากกระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงขมับ สมองของเขาประเมินอัตราการเต้นของหัวใจของรินะจากเหงื่อที่ซึมบนขมับและจังหวะการหายใจ เธอโกรธจัด... และคนโกรธมักจะทำผิดพลาดเสมอ แต่นี่คือความเสี่ยงสูงสุดที่เขาจงใจเดินเข้ามาหา "ถ้าคุณเหนี่ยวไกตอนนี้... ความลับทั้งหมดก็จะตายไปพร้อมกับผม" เอเลียสยิ้มบางๆ ท่ามกลางความตายที่อยู่ห่างแค่เอื้อม "และคุณก็จะไม่มีวันรู้เลยว่า ใครคือคนที่สั่งการอยู่เบื้องหลังการตายของคนรักของคุณจริงๆ... รวมถึงเรื่องที่ว่า ทำไมรอยแผลเป็นบนมือขวาของคุณถึงมีรหัสโค้ดเดียวกับโปรแกรมในสมองของผม" คำพูดประโยคสุดท้ายราวกับสายฟ้าฟาดกลางห้องสอบสวน รินะผะθะถอยหลังไปครึ่งก้าว มือที่ถือปืนสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เธอก้มมองมือขวาของตัวเองที่มีรอยแผลเป็นจางๆ จากอุบัติเหตุในอดีต—รอยแผลที่เธอไม่เคยบอกใคร แม้แต่ในแฟ้มประวัติราชการก็ถูกปิดตายไว้ ก่อนที่รินะจะได้เอ่ยปากถามอะไร จู่ๆ ไฟนีออนสีขาวโพลนทั่วทั้งห้องก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้ากลืนกินพื้นที่ภายในเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงที่ดังสนั่นลั่นตึก ระบบระบายอากาศหยุดทำงานทันที *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* ในความมืดที่มีเพียงแสงไฟกะพริบสีแดงสลัว เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่กำลังวิ่งตรงมายังประตูห้องสอบสวน เสียงโลหะกระทบกันบ่งบอกถึงอาวุธครบมือ และที่แย่ที่สุด—เสียงล็อกรหัสผ่านภายนอกกำลังถูกแทนที่ด้วยรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบสูงสุด รินะรีบดึงสติ ยกปืนเล็งไปที่ประตูท่ามกลางความมืด ขณะที่เอเลียสโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญมารับตัวผมเร็วกว่าที่คุณคิดนะครับ, ผู้หมวด และพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจาด้วยเสียJ" ประตูห้องสอบสวนค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนบังแสงไฟฉุกเฉินจากด้านนอก พร้อมกับปลายกระบอกปืนไรఫิลจู่โจมที่หันตรงเข้ามาในห้อง... และสิ่งที่แนบมาด้วยคือเสียงหัวเราะสังเคราะห์ที่ก้องกังวานอยู่ในระบบสื่อสารภายในของรินะเอง "ยินดีต้อนรับสู่โปรแกรมทดสอบรอบสุดท้าย, เอเลียส... และเจ้าหน้าที่รินะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเปลี่ยนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์