กลิ่นคาวสนิมและสารละลายฟอร์มาลดีไฮด์เจือจางในอากาศ คือสิ่งแรกที่ทักทายเอเลียสเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะลงบนคอนโซลควบคุมหลักของห้องดับจิตชั้นใต้ดิน
หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวฉายภาพโครงสร้างสมองมนุษย์ที่ถูกผ่าแยกออกเป็นส่วนๆ เส้นประสาทดิจิทัลนับล้านเส้นกำลังเต้นระรัวราวกับฝูงแมลงปีกแข็งที่ติดอยู่ในหยวกกล้วย ทว่าสิ่งที่มีค่ามากกว่าข้อมูลชีวภาพเหล่านั้น คือ "รอยเท้า" ทางดิจิทัลที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง—รอยเท้าที่ถูกลบอย่างประณีตด้วยอัลกอริทึมระดับทหาร แต่กลับทิ้งความบิดเบี้ยวของความถี่กระแสไฟฟ้าไว้ให้วิศวกรผู้เจนจัดอย่างเขาสามารถแกะรอยได้ไม่ยาก
"คุณมาช้าไปสามวินาทีนะ เอเลียส... หรือว่าหน่วยความจำสำรองของคุณเริ่มเสื่อมสภาพลงตามอายุไขของเครื่องจักรแล้วล่ะ?"
เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราคมมีดโกนดังขึ้นจากความมืดตรงมุมเสาคอนกรีต รินะก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟนีออนกะพริบวับแวมตกกระทบลงบนเสื้อโค้ทกันฝนสีดำสนิทที่เปียกชื้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกริบของเธอมองตรงมาที่เขา เต็มไปด้วยความระแวงสงสัยและประกายความท้าทายที่อ่านไม่ออก
เอเลียสไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เปลือกตาของเขากระตุกน้อยๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่ปลายนิ้วยังคงป้อนคำสั่งบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อดึงข้อมูลแบ็คอัพชิ้นสุดท้ายขึ้นมา
"ถ้าผมความจำเสื่อมจริง คนแรกที่จะเดือดร้อนก็คงไม่ใช่ผมหรอกครับผู้กองรินะ... แต่คงเป็นกองบัญชาการตำรวจนครบาล ที่ต้องมานั่งงมหาฆาตกรที่ใช้รหัสผ่านเดียวกับระบบความปลอดภัยของกรมเอง" เอเลียสตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนก ราวกับพวกเขากำลังถกกันเรื่องดินฟ้าอากาศในร้านกาแฟ ไม่ใช่ยืนอยู่ต่อหน้าศพที่สมองถูกควักออกไปอย่างไร้ร่องรอย
รินะหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหברי้วและเย็นเยียบ เธอก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของฝนตกและบุหรี่เมนถอลจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นเคมีในห้อง
"ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ... วิศวกร" รินะหยุดยืนอยู่เคียงข้างเขา สายตาคมกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพโครงสร้างสมองเหยื่อ "เหยื่อรายนี้คือ ดร.ทาลอน ผู้เชี่ยวชาญด้านปัญญาประดิษฐ์ที่กำลังจะเปิดโปงโครงการลับ 'นีโอ-ลูเมน' เมื่อสัปดาห์ก่อน และบังเอิญเหลือเกิน... ว่าชิปความจำตัวสุดท้ายที่ถูกดึงออกไปจากกะโหลกของเขา ใช้โปรโตคอลการเข้ารหัสแบบเดียวกับที่คุณเคยออกแบบไว้เมื่อห้าปีก่อน"
เอเลียสชะงักมือที่กำลังพิมพ์ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสาดสะท้อนแว่นตาไร้กรอบของเขาจนมองไม่เห็นแววตา "คุณกำลังกล่าวหาว่าผมฆ่าคนเพื่อปิดปากตัวเองอย่างนั้นหรือครับ ผู้กอง? ถ้าผมเป็นคนทำจริง รอยเท้าดิจิทัลพวกนี้คงไม่สะอาดจนคุณตามมาเจอผมถึงที่นี่หรอก"
"บางที... คุณอาจจะไม่ได้ตั้งใจซ่อนมัน" รินะหันมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ระยะประชิดนี้ทำให้เอเลียสได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ และสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลจากผู้หญิงคนนี้ ผู้ซึ่งสูญเสียคนรักไปในคดีที่ผูกพันกับรอยต่อความทรงจำที่หายไปของเขาเอง "บางทีคุณอาจจะกำลังทิ้งขนมปังไว้ให้ฉันตามเก็บ เพื่อบอกเป็นนัยว่า... มีบางอย่างกำลังแย่งชิงความทรงจำของคุณไปทีละนิด และคุณต้องการความช่วยเหลือจากตำรวจคนนี้มากกว่าที่คุณยอมรับ"
บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว บทสนทนาเชิงสัญลักษณ์ระหว่างทั้งสองคนดำเนินไปท่ามกลางเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องทำความเย็นศพ ร่างของ ดร.ทาลอน ที่นอนอยู่บนเตียงสแตนเลสเบื้องหลังพวกเขานิ่งสนิท ราวกับกำลังรอคอยคำพิพากษาจากปากของวิศวกรผู้กุมความลับของจักรวาลนี้
เอเลียสค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับรินะ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ไปถึงดวงตา
"คุณฉลาดเกินไป รินะ... และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมคุณถึงยังยืนอยู่ตรงนี้แทนที่จะนอนอยู่ในโลงเย็นเหมือนด็อกเตอร์คนนั้น" เอเลียสกระซิบเสียงแผ่วเบา รุกคืบเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของเธอเกือบจะชนเข้ากับขอบโต๊ะชันสูตร "แต่ระวังให้ดีเถอะครับ... การตามหารอยเท้าในฐานข้อมูลที่มีคนจงใจสร้าง 'เงา' ซ้อนทับไว้อีกชั้น บางทีสิ่งที่คุณเหยียบลงไป อาจจะไม่ใช่พื้นห้อง... แต่อาจเป็นหลุมศพของตัวคุณเอง"
รินะไม่ถอยหนี เธอยังคงสบตากับเขาอย่างไร้ความกลัว มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบไม่แพ้กัน
"ฉันไม่กลัวหลุมศพหรอก เอเลียส... เพราะทุกครั้งที่ฉันขุดลงไป ฉันมักจะได้เจอเศษซากความทรงจำที่คุณพยายามฝังกลบมันมาตลอดห้าปีเต็ม"
ในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งชั้นใต้ดิน ไฟนีออนสีขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ระรัว หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่มีเพียงแสงสีแดงสาดส่อง และบนหน้าจอหลักที่เคยว่างเปล่า กลับมีข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงปรากฏขึ้นมาใหม่ทีละตัวอย่างช้าๆ
*“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้สร้างเอเลียส ข้อมูลความจำบล็อกที่ 404 ของคุณได้รับการปลดล็อกแล้ว”*
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเปลี่ยนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์
ระบบสั่งตาย: นายวิศวกรกับอดีตที่หายไป•ตอนที่ 2
รอยเท้าในฐานข้อมูล
ผลงานโดย ไฮเปอร์ไดรฟ์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ไฮเปอร์ไดรฟ์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ระบบสั่งตาย: นายวิศวกรกับอดีตที่หายไป นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!