ไฟล์ที่ถูกลบ

กลิ่นของสารละลายไอโซโพรพิลแอลกอฮอล์ผสมกับสนิมเหล็กเก่าๆ ลอยอวลอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินของเขตอุตสาหกรรมเก่า นีโอ-โตเกียว แสงไฟนีออนสีฟ้าอมเขียวจากจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเอเลียส ชายหนุ่มในชุดกาวน์วิศวกรสีเทาเข้มผู้กำลังจ้องมองคลื่นสัญญาณสมองที่เต้นระรัวบนกราฟ 3 มิติอย่างไม่กะพริบตา สมองของมนุษย์ไม่ใช่ฮาร์ดไดรฟ์ แต่มันคือมหาสมุทรที่ลึกเกินกว่าจะหยั่งถึง—นั่นคือสิ่งที่เขาเคยเชื่อมั่นมาตลอด จนกระทั่งคืนนี้ "คุณกำลังเล่นกับไฟ, เอเลียส" เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นโลหะดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังแสงเรืองรองของจอภาพ ร่างเพรียวในชุดแจ็คเก็ตกันกระแทกสีดำสนิทของหน่วยสืบสวนพิเศษยืนกอดอก สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองไปทั่วห้องทดลองรกๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าอันนิ่งสงบจนน่าขนลุกของชายหนุ่ม เอเลียสไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เธอคือเงาตามตัวที่รัฐบาลส่งมาจับตาดูเขา รินะไม่เคยเชื่อใจวิศวกรระบบประสาทคนนี้ และในทางกลับกัน เอเลียสก็มองเธอเป็นเพียงตัวแปรน่ารำคาญที่เข้ามาขัดจังหวะสมการในหัวของเขา "ไฟเป็นพลังงานที่มีประโยชน์ครับ รินะ ถ้าเราควบคุมมันได้ดีพอ" เอเลียสตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เรียบเฉย และเยือกเย็นราวกับอุณหภูมิในห้องทดลอง "แต่ถ้ามันลุกลาม คุณต่างหากที่จะเป็นคนแรกที่ถูกเผาจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า" รินะสาวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นฝนของเธอลอยปะปนกับอากาศเย็นยะเยือก "คดีเจาะระบบสมองเมื่อสัปดาห์ก่อน เหยื่อสูญเสียความทรงจำถาวร และรูปแบบการเข้ารหัสของไวรัส... มันมีลายมือของคุณชัดเจนยิ่งกว่าลายนิ้วมือเสียอีก" เอเลียสค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นสะท้อนแสงไฟจากจอภาพ ปราศจากความหวาดกลัวหรือความรู้สึกผิดใดๆ มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้ง "คุณกำลังใช้ตรรกะแบบตำรวจมาตัดสินงานศิลปะทางวิทยาศาสตร์นะครับ... น่าเสียดายที่กฎหมายไม่ได้ออกแบบมาเพื่อเข้าใจโครงสร้างของจิตสำนึก" มุมปากของเอเลียสยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ถ้าผมอยากจะลบความทรงจำใครสักคนจริงๆ คุณคิดว่าหลักฐานมันจะมาโผล่อยู่ตรงหน้าคุณอย่างจงใจแบบนี้หรือครับ?" รินะขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก ความแค้นฝังใจจากอดีต—วันที่คนรักของเธอต้องจบชีวิตลงด้วยความผิดปกติของชิปประสาทในสมองที่ออกแบบโดยบริษัทเดียวกับที่เอเลียสเคยสังกัด—ยังคงร้อนระอุอยู่ในอกทุกครั้งที่เธอได้ยินเสียงทุ้มๆ นิ่งๆ ของผู้ชายคนนี้ "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน, เอเลียส" รินะเอื้อมมือไปควอดย์ดึงแท็บเล็ตข้อมูลบนโต๊ะขึ้นมา "ระบบตรวจพบความผิดปกติในกระแสประสาทส่วนหน้าของคุณเอง... ทำไมอัตราการเผาผลาญพลังงานในสมองของคุณถึงมีช่องว่างแปลกๆ เหมือนข้อมูลครึ่งหนึ่งถูกควักทิ้งไป?" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปั่นไฟขนาดเล็กที่มุมห้อง เอเลียสชะงักไปชั่ววินาทีเดียว—วินาทีสั้นๆ ที่รินะจับสังเกตได้ "บางที... บางพื้นที่ก็ไม่จำเป็นต้องมีแสงสว่างหรอกครับ" เอเลียสเอ่ยเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปที่จอภาพหลัก "เชิญตรวจค้นตามสบายครับ ถ้าคุณคิดว่าความทรงจำที่หายไปของผม จะมีคำตอบที่คุณตามหาอยู่" รินะจ้องมองแผ่นหลังของเขาด้วยความสงสัยระคนระแวง เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน คว้าสายเคเบิลเชื่อมต่อข้อมูลสำรองเสียบเข้ากับพอร์ตที่ท้ายทอยของเอเลียสทันทีโดยไม่รออนุญาต แสงไฟสีแดงกะพริบถี่ขึ้นบนหน้าผากของเอเลียส ร่างกายของเขากระตุกวูบเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพความทรงจำ ภาพเหตุการณ์ และเศษเสี้ยวของรหัสลับนับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านหน้าจอโฮโลแกรม รินะยืนดูตัวเลขและกราฟที่วิ่งพล่านด้วยความตื่นตะลึง ทว่า ท่ามกลางกระแสข้อมูลมหาศาลนั้น กลับมีพื้นที่สีดำสนิทเป็นรูปทรงเรขาคณิตขนาดมหึมาซ่อนอยู่ใจกลางสมองส่วนความทรงจำระยะยาว—เขตแดนหวงห้ามที่ระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดถูกล็อกเอาไว้ด้วยรหัสผ่านที่ไม่เคยมีใครรู้จัก รินะขมวดคิ้ว "นี่มันอะไรกัน... สมองของคุณถูกบล็อกไว้ครึ่งหนึ่ง? ใครเป็นคนทำแบบนี้?" เอเลียสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความเจ็บแปล๊บที่แล่นแปลบเข้ามาในก้านสมอง เขาหลับตาลงชั่วครู่ ปล่อยให้ความทรงจำที่ขาดหายไปประมวลผลตัวเองผ่านกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำ "ไม่ใช่ใครอื่นหรอกครับ..." เอเลียสลืมตาขึ้น ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นฉายแววประหลาดใจเป็นครั้งแรกในชีวิต การค้นพบในเสี้ยววินาทีนี้ทำให้แม้แต่ตัวเขาเองยังต้องนิ่งอึ้ง รินะมองตามสายตาของเขาไปยังหน้าจอ บรรทัดโค้ดลับตัวสุดท้ายที่ถูกปลดล็อกโดยบังเอิญจากการเชื่อมต่อเมื่อครู่ กำลังแสดงชื่อไฟล์แปลกปลอมที่ฝังรากลึกอยู่ในรอยหยักสมองส่วนลึกที่สุดของเขาเอง ชื่อไฟล์นั้นสั้นห้วน และปราศจากความหมายเชิงวิศวกรรมใดๆ— **[ PROJECT_EOD_2099.bak ]** และทันทีที่ไฟล์นั้นถูกเปิดออก เสียงสังเคราะห์ระบบอัตโนมัติก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเอเลียสและผ่านออกทางลำโพงในห้องทดลอง เป็นน้ำเสียงที่เขาจำได้ดี น้ำเสียงที่เป็นเจ้าของคำสั่งฆ่าที่เขาพยายามลืมมาตลอดชีวิต... เสียงของตัวเขาเองในอดีต *[ ตรวจพบคำสั่งตั้งเวลา: ระบบทำลายตัวเองจะเริ่มต้นในอีก 60 นาที... เป้าหมาย: กำจัดพยานทั้งหมด ]* รินะชักมือออกจากสายเชื่อมต่อทันที ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงถนัดตา เธอหันขวับกลับมามองหน้าวิศวกรหนุ่มที่ตอนนี้ริมฝีปากหยักลึกกำลังคลี่ยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวที่สุด "ดูเหมือนว่า..." เอเลียสเงยหน้าขึ้นสบตากับรินะ ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับกำลังทักทายเรื่องดินฟ้าอากาศ "เราไม่ได้มานั่งคุยกันเรื่องคดีเก่าแล้วล่ะครับ... รินะ" *คลิก*—เสียงล็อกประตูนิรภัยของห้องทดลองใต้ดินดังขึ้นสะท้อนก้อง พร้อมกับไฟสีแดงฉานที่สווกระพริบไปทั่วอาณาIขต ปิดตายเส้นทางหนีทุกทางในพริบตาเดียว *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความมืดมิดในจิตใต้สำนึกนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์