เสียงเรียกจากอดีต

เสียงกริ่งเตือนภัยคลื่นสมองระดับสามสيرรัวติดต่อกันเป็นจังหวะที่ทำให้เส้นเลือดขมับของเอเลียสเต้นตุบตาม แรงดันอากาศภายในห้องปฏิบัติการใต้ดินลดลงสามเปอร์เซ็นต์โดยอัตโนมัติเมื่อระบบความปลอดภัยส่วนกลางตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ข้อมูลระดับฮาร์ดโค้ด—เขตหวงห้ามที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครเหยียบย่างเข้ามา แม้แต่เงาของตัวเองในยามส่องกระจก รินะยืนนิ่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าคราม แสงเรืองรองสะท้อนบนม่านตาคู่คมที่กำลังหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือปุ่มคำสั่งหลัก ลมหายใจของเธอผ่อนออกมาช้าและสม่ำเสมอผิดกับอัตราการเต้นของหัวใจที่เธอกลั้นมันไว้ เบื้องหน้าของเธอคือภาพถ่ายความละเอียดสูงนับร้อยภาพที่ถูกจัดเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรองชั้นในสุด—เซิร์ฟเวอร์ที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมควอนตัมซึ่งเธอเคยเห็นเฉพาะในเอกสารลับของกรมสอบสวนกลาง "คุณกำลังมองหาอะไรในพื้นที่ที่กฎหมายเข้าไม่ถึงล่ะครับ ผู้หมวด" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เอเลียสไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ เขายยังคงยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองผู้หญิงที่กำลังรื้อฟื้นซากศพทางความทรงจำของเขาด้วยสีหน้าไร้ระลอกคลื่น ทว่าดวงตาสสีเข้มคู่นั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซักซ้อมมาอย่างดี รินะไม่สะดุ้งสะเทือน เธอยืดตัวตรง หันกลับมาเผชิญหน้ากับวิศวกรหนุ่ม ช้า ๆ สายตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัว แต่เป็นความตื่นตะลึงระคนสงสัยที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น "ภาพพวกนี้..." รินะเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อยแต่หนักแน่นพอที่จะสะท้อนก้องในห้องแคบ ๆ "ไม่ใช่ข้อมูลคดีอาชญากรรม ไม่ใช่สถิติการทำงานของระบบประสาทเทียม... และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ข้อมูลสาธารณะ" หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเธอฉายภาพใบหน้าของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง—เด็กผู้หญิงที่มีรอยยิ้มสดใส ทว่าดวงตากลับมีประกายความเศร้าสร้อยลึกล้ำ และเด็กคนนั้น... มีโครงหน้าและรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่หางคิ้วขวาเหมือนกับเธอ ไม่มีผิดเพี้ยน เอเลียสถอนหายใจเบา ๆ เสียงนั้นเจือด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานนับปี เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่ปรกหน้าผากเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาในแสงไฟสีฟ้า "ความทรงจำบางอย่าง... มักจะพยายามหาทางกลับบ้านเสมอ แม้ว่าเจ้าของบ้านจะพยายามพังประตูทิ้งไปแล้วก็ตามครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดหรือความพยายามที่จะแก้ตัว รินะก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน แววตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นทันที "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน เอเลียส! เด็กในภาพนี้... นี่คือฉันเมื่อสิบปีก่อน ก่อนที่เหตุการณ์ระเบิดที่ศูนย์วิจัยเซนทอรีจะกวาดล้างความทรงจำครึ่งชีวิตของฉันไป... และก่อนที่พี่ชายฉันจะตาย!" เธอหยุดหายใจไปชั่วขณะเมื่อสมองประมวลผลความเชื่อมโยงที่น่าสะพรึงกลัว "ทำไมคุณถึงมีไฟล์ข้อมูลเหล่านี้? ทำไมคุณถึงเก็บภาพของฉัน—ภาพที่แม้แต่ฉันเองก็เพิ่งจะจำมันได้จากเศษเสี้ยวความฝัน?" เอเลียสหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของกาแฟดำและโอโซนจากเครื่องจักรจาง ๆ ลอยวนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความจริงที่จะทำลายล้างความสัมพันธ์อันเปราะบางนี้ กับความลวงที่จะปล่อยให้มันค้างคา "เพราะว่า..." เอเลียสเว้นจังหวะ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลังขึ้นจนรินะต้องนิ่งฟัง "ผู้หมวด... ในวันที่ศูนย์วิจัยเซนทอรีลุกเป็นไฟ ไม่ใช่แค่คุณที่สูญเสียความทรงจำไปครึ่งหนึ่ง..." เขาดึงแผงควบคุมข้อมูลส่วนตัวออกมาจากข้อมือ แล้วเชื่อมต่อมันเข้ากับเซิร์ฟเวอร์หลัก หน้าจอโฮโลแกรมพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลไฟล์ลับระดับสูงสุดปรากฏขึ้นพร้อมกับกราฟคลื่นสมองที่คุ้นเคย "...แต่ผมต่างหากที่เป็นคนผ่าตัดสมองคู่สุดท้ายนั้นด้วยมือของตัวเอง และตัวคุณในอดีต... คือคนเดียวที่ถือรหัสผ่านสำหรับเปิดความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งของผม" รินะเบิกตากว้าง ความหนาแน่นของบรรยากาศในห้องราวกับลดลงจนหายใจไม่ออก เธอมองหน้าวิศวกรหนุ่มสลับกับภาพถ่ายบนจอ ขณะที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายนอกเริ่มดังขึ้น—เสียงฝีเท้าของกองกำลังรักษาความปลอดภัยที่กำลังพังประตูล็อคชั้นนอกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์