ทางเลือกหรือทางตัน

เสียงคลิกเบาๆ ของกุญแจมือแม่เหล็กที่ถูกปลดล็อก ดังสะท้อนก้องในห้องสอบสวนสเตนเลสสตีลปลอดเสียง สะเก็ดแสงนีออนสีขาวโพลนสะท้อนลงบนผิวโต๊ะโลหะจนเกิดเงาสะท้อนที่บิดเบี้ยว ราวกับจิตใจของมนุษย์สองคนที่กำลังนั่งเผชิญหน้ากันในสมรภูมิแห่งปัญญา เอเลียสเลื่อนข้อมือที่เพิ่งเป็นอิสระกลับมาวางประสานกันบนโต๊ะ ช้าๆ อย่างจงใจ สายตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะมองตรงไปยังรินะ ร่างบางในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่สืบสวนที่ยังคงยืนค้ำหัวเขาอยู่ รัศมีคุกคามจากตัวเธอไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าในมือเธอจะถือแฟลชไดรฟ์สีดำสนิท ซึ่งบรรจุข้อมูลหน่วยความจำที่หายไปครึ่งหนึ่งของเขาก็ตาม "คุณกำลังเล่นกับไฟ, เอเลียส" รินะเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอต่ำเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน "การยื่นข้อเสนอให้เจ้าหน้าที่รัฐ แลกกับการลบประวัติอาชญากรรมทางสมอง... มันไม่ใช่แค่การต่อรอง แต่มันคือการสารภาพอ้อมๆ ว่าคุณคือกุญแจสำคัญของโปรเจกต์ 'โอเมก้า' ที่พรากชีวิตคนรักของฉันไป" เอเลียสไม่สะทกสะท้าน มุมปากของวิศวกรหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันต่อระบบยุติธรรมที่เธอกำลังปกป้อง "คุณรินะครับ..." เอเลียสเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบ แต่มั่นคง ชวนให้ผู้ฟังต้องเงี่ยหูฟัง "คำว่า 'ความยุติธรรม' ในโลกยุคดิจิทัลที่ความทรงจำถูกซื้อขายได้เหมือนสินค้าโภคภัณฑ์ มันเป็นแค่ภาพลวงตาที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกตัวเองว่า โลกนี้ยังมีความหมาย คุณตามล่าผมเพราะคุณคิดว่าผมคือปีศาจที่พรากทุกอย่างไปจากคุณ... แต่ในความเป็นจริง คุณแค่กำลังวิ่งไล่เงาของตัวเองในห้องมืด" รินะขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อบริเวณกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาเขม็ง ความโกรธเกรี้ยวพยายามถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยกรอบของระเบียบวินัย เธอก้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างค้ำโต๊ะโน้มเข้าไปใกล้เขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน "ถ้างั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "เอาข้อมูลในนี้มาแลกกับอิสรภาพของคุณสิ ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมหน่วยความจำของคุณถึงมีรอยโหว่ในช่วงเวลาสามปีก่อนเกิดเหตุระเบิดที่ศูนย์วิจัย? หรือว่า... คุณเป็นคนลบมันเอง เพราะกลัวว่าความจริงจะฆ่าตัวคุณในเวอร์ชันปัจจุบัน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาหยุดชะงักลงด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทั้งสองฝ่ายต่างงัดกลยุทธ์เข้าหักล้าง เอเลียสไม่หลบสายตา ประกายในนัยน์ตาของรินะไม่ได้มีแค่ความแค้น แต่มันมีความเปราะบางซ่อนอยู่—ความเปราะบางของผู้หญิงที่สูญเสียทุกสิ่ง และใช้คดีนี้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวเดียวในการมีชีวิตอยู่ เขาเข้าใจเธอ... เข้าใจดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ นั่นคือเหตุผลที่เขาเลือกยื่นดีลนี้ "ความทรงจำสามปีนั้นไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ..." เอเลียสเอ่ยเบาๆ ราwกับกระซิบ ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "แต่มันถูกเข้ารหัสไว้ในชั้นที่ลึกที่สุดของสมองผม ซึ่งถ้าผมเปิดมันออกตอนนี้ ระบบป้องกันอัตโนมัติจะสั่งทำลายข้อมูลทั้งหมด... รวมถึงสมองส่วนหน้าของผมด้วย พูดง่ายๆ คือ ผมตาย คุณไม่ได้คำตอบ และความลับเรื่องเบื้องหลังโปรเจกต์โอเมก้าก็จะฝังลงหลุมไปพร้อมกับผม" รินะชะงัก เธอยืดตัวตรงขึ้นทันที แววตาฉายแววลังเลชั่วขณะ เธอรู้ดีว่าเอเลียสเป็นอัจฉริยะด้านวิศวกรรมประสาท การจะบลัฟหรือต้อนเขาให้จนมุมด้วยวิธีทางกฎหมายแบบเดิมๆ นั้นเป็นไปไม่ได้เลย "แล้วคุณต้องการอะไรจากดีลนี้?" เธอถามเสียงแข็ง พยายามดึงอำนาจการต่อรองกลับมา "ผมต้องการให้คุณถอนหมายจับทั้งหมด และให้สิทธิ์ผมเข้าถึงฐานข้อมูลกลางของกรมตำรวจในเขตเซกเตอร์ 4" เอเลียสยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความลังเล "แลกกับการที่ผมจะถอดรหัสข้อมูลในแฟลชไดรฟ์นี้ทีละส่วนให้คุณดู เพื่อพิสูจน์ว่า... คนที่บงการฆ่าคนรักของคุณ ไม่ใช่ผม แต่เป็นคนนั่งอยู่บนยอดพีระมิดขององค์กรที่คุณกำลังก้มหัวให้อยู่ในตอนนี้ต่างหาก" รินะนิ่งงิ่งไป สมองของเธอกำลังประมวลผลความเสี่ยงทั้งหมด ชั่งน้ำหนักระหว่างกฎระเบียบขององค์กร กับความจริงที่เธอโหยหามาตลอดหลายปี ดีลนี้อันตรายเกินไป หากเอเลียสโกหก เธอจะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดและสูญเสียทุกอย่าง แต่ถ้าเขาพูดจริง... มันหมายถึงการล้างบางโครงสร้างอำนาจเน่าเฟะที่เธอรับใช้มาตลอด นิ้วเรียวที่ถือแฟลชไดรฟ์สีดำสั่นเทาเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเลื่อนมันกลับมาวางตรงหน้าเขา "ตกลง... คุณมีเวลาถึงเที่ยงคืนนี้เท่านั้น เอเลียส" รินะพูดลอดไรฟัน แววตาเด็ดเดี่ยว "ถ้าคุณตุกติก ฉันจะเป็นคนยิงกระสุนฝังไมโครชิปทำลายสมองคุณด้วยตัวเอง" เอเลียสยิ้มรับบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ยอมรับในความกล้าหาญของเธอ เขายื่นมือไปหยิบแฟลชไดรฟ์ชิ้นนั้นขึ้นมาสัมผัส ความเย็นเฉียบของโลหะส่งผ่านปลายนิ้ว ราวกับสัญญาณเตือนว่าเกมเดิมพันด้วยชีวิตได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ทว่า—ในวินาทีที่เอเลียสกำลังจะเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับพอร์ตเชื่อมต่อบนโต๊ะทำงาน ไฟนีออนสีขาวโพลนทั่วทั้งห้องสอบสวนก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน! ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งในพริบตา เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงก่ำที่กะพริบถี่ๆ สลับกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังลั่นผ่าความเงียบ *"เตือนภัย... ระบบรักษาความปลอดภัยถูกแทนที่ กำลังเข้าสู่กระบวนการล้างข้อมูลฉุกเฉิน"* เสียงสังเคราะห์ไร้ชีวิตชีวาจากระบบAIกลางดังขึ้นจากเพดาน รินะชักปืนพกลงจากซองข้างเอวอัตโนมัติในความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาใกล้ประตูห้องสอบสวนทีละน้อย—ไม่ใช่เสียงของตำรวจในกรม แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่พร้อมปลิดชีพทุกคนที่ล่วงรู้ความลับนี้! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์