สัมผัสในความว่างเปล่า

กลิ่นไอน้ำยาฆ่าเชื้อผสมผสานกับกลิ่นอับของแผงวงจรความร้อนสูง ลอยอวลอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินของศูนย์วิจัยเนปจูน เสียงฮัมต่ำของเครื่องซิงโครตรอนที่ทำงานอยู่เบื้องหลัง ทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนระลอกเล็กๆ ที่ส่งตรงถึงแก้วหูและปลายประสาท เอเลียสยังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียว นิ้วเรียวยาวขยับลากเส้นกราฟฟิกของคลื่นสมองที่บิดเบี้ยวบนอากาศอย่างไร้ทิศทาง เขาไม่ได้หันไปมองร่างของรินะที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงคืบ ความเงียบงันระหว่างพวกเขามีน้ำหนักมากกว่าคำพูดนับพันคำ "คุณกำลังเล่นกับไฟ, เอเลียส" เสียงของรินะดังขึ้น ทุบทำลายความเงียบแสนอึดอัด เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนไหล่เกือบจะสัมผัสกับแขนเสื้อกาวน์สีขาวของเขา "การฝังซับไตเติลความทรงจำระดับสิบเข้าสู่คอร์เทกซ์โดยไม่มีตัวกรอง... มันไม่ใช่การสืบสวน แต่มันคือการฆ่าตัวตายทีละน้อย" เอเลียสหยุดมือที่กำลังพิมพ์ เขายังคงมองตรงไปที่หน้าจอ ปล่อยให้แสงสะท้อนสีฟ้าทาบทับลงบนใบหน้าด้านข้างที่เรียบนิ่งและเยือกเย็นราวกับรูปสลักหินอ่อน "ถ้าผมไม่ทำ แล้วใครจะเป็นคนรื้อฟื้นความจริงเรื่องชิป 'อีนิกมา' ตัวนั้นล่ะครับ, ผู้กองรินะ" เอเลียสเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดหวั่น "คุณเองก็รู้ดีว่า ตำรวจอย่างพวกคุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องฐานข้อมูลระดับสามของบริษัท" รินะขยับเข้าไปประชิดยิ่งขึ้น ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นฝนที่ติดตัวเธอมา ปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของเอเลียสอย่างกะทันหัน จนวิศวกรหนุ่มต้องชะงักลมหายใจไปชั่วเสี้ยววินาที เธอยื่นมือเรียวเพรียวไปทาบทับลงบนแผงควบคุมหลัก ปิดกั้นการทำงานของหน้าจอโฮโลแกรมโดยไม่ลังเล แสงสีฟ้าดับวูบลง เหลือเพียงแสงไฟสลัวสีอำพันจากหลอดนีออนสำรองที่สาดส่องลงมา ทำให้ใบหน้าของทั้งคู่ดูพร่าเลือนแต่กลับคมชัดขึ้นในมิติของความรู้สึก ดวงตาสีนิลของรินะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับต้องการค้นหาเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเย็นชา "ความจริงที่คุณตามหา... มันอาจจะไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรกก็ได้" รินะกระซิบ เสียงของเธอนุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ทว่ากลับสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "หรือต่อให้มี... มันอาจจะทำลายทุกอย่างที่คุณพยายามสร้างขึ้นมาตลอดส่ายปีนี้ รวมถึงตัวคุณเองด้วย" เอเลียสเงยหน้าขึ้นสบตาเธอกลับ ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้เขารับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของหญิงสาว หัวใจในอกของเขาที่เคยเต้นเป็นจังหวะตามระบบจักรกล กลับสะดุดลงอย่างไม่มีเหตุผล นี่ไม่ใช่พื้นที่สำหรับความรู้สึก นี่คือสมรภูมิปัญญาที่พวกเขาต้องห้ำหั่นกันด้วยเหตุผลและหลักฐาน... แต่ทำไมในวินาทีนี้ ปลายประสาทสัมผัสของเขากลับรับรู้เพียงความใกล้ชิดที่เกินเลยขอบเขตของคำว่า "เพื่อนร่วมงาน" หรือ "คู่ปรับ" ไปไกลลิบ "บางครั้ง... ความเจ็บปวดจากการรู้ความจริง มันก็ยังดีกว่าการใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าที่ถูกลบเลือนนะครับ" เอเลียสเอ่ยเสียงแผ่ว ลลมหายใจของเขารดรินอยู่1บนพวงแก้มของเธอ รินะไม่ได้ถอยหนี เธอกลับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือข้างหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะเลื่อนมาแตะที่ข้อมือซ้ายของเขา สัมผัสจากปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านใต้ผิวหนังของเอเลียส ในเสี้ยววินาทีนั้น กำแพงตรรกะและเหตุผลที่เอเลียสสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากอดีต พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า แรงดึงดูดทางจิตวิญญาณระหว่างคนสองคนที่ยืนอยู่คนละฝั่งของกฎหมายและอุดมการณ์ กำลังหลอมรวมพวกเขาเข้าด้วยกันในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่เปี่ยมด้วยแรงปรารถนาอันเงียบงัน เสียงเตือนภัยความถี่ต่ำก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องปฏิบัติการ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอสำรองที่ถูกทิ้งไว้สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งโดยปราศจากการควบคุม พร้อมกับข้อความเข้ารหัสที่ปรากฏขึ้นบนจอภาพทีละตัวอักษรอย่างช้าๆ รินะสะดุ้งเล็กน้อย ผละมือออกจากข้อมือของเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกวาดมองไปที่หน้าจอด้วยความตกใจ ขณะที่เอเลียสขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกวابหวามเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของสัญชาตญาณนักวิศวกร ข้อความบนหน้าจอนั้นไม่ใช่ข้อมูลของบริษัทเนปจูน และไม่ใช่บันทึกความทรงจำของเขา แต่มันคือภาพถ่ายแบบเรียลไทม์จากกล้องวงจรปิด... ของห้องนอนส่วนตัวในอพาร์ตเมนต์ของรินะเอง และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ มีเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าเตียงนอนของเธอ พร้อมกับถือวัตถุต้องสงสัยที่กำลังส่งสัญญาณนับถอยหลัง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์