กับดักดิจิทัล

กลิ่นโอโซนที่เกิดจากการประจุไฟฟ้าแรงดันสูงผสมผสานกับกลิ่นไหม้จางๆ ของแผงวงจรไมโครโปรเซสเซอร์ ลอยอบอวลอยู่ในห้องนิรภัยใต้ดินของตึกร้างเขตเซกเตอร์ 7 "อย่าขยับนะครับรินะ สติของคุณกำลังร่วงหล่นลงต่ำกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเอเลียสดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงสีฟ้ากะพริบจากหน้าโฮโลแกรมสามมิติ สะท้อนลงบนใบหน้าตึงเครียดของตำรวจหญิง เธอกำลังนั่งอยู่หน้าคอนโซลถอดรหัสความทรงจำขั้นสูง นิ้วเรียวยาวพรมลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วที่แทบมองไม่เห็น เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมและขมับ สะท้อนถึงแรงกดดันระดับมหาศาลที่กำลังกัดกินระบบประสาทของเธอทีละน้อย รินะกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาสีเข้มจ้องมองหน้าต่างระบบที่กำลังขึ้นคำเตือนสีแดงฉาน *‘WARNING: NEURAL OVERLOAD DETECTED’* "ฉัน... ฉันยังไหว เอเลียส..." น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ผิดวิสัยของร้อยตำรวจเอกสาวผู้เยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว "ข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์ชั้นที่สี่... มันกำลังจะถูกเข้ารหัสลับซ้อนทับ ถ้าเราพลาดตอนนี้ ประวัติศาสตร์ฆาตกรรมของหน่วยเหนือทั้งหมดจะถูกลบหายไปตลอดกาล..." "คุณกำลังใช้ความกล้าหาญเข้าแลกกับความตายเชิงตรรกะ ซึ่งเป็นวิธีคิดที่โง่เขลาที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา" เอเลียสสาวเท้าเข้ามาใกล้ เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของวิศวกรหนุ่มผู้นี้ แต่ทว่าในแววตาคู่นั้นกลับมีความกังวลซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งเหตุผล "ระบบป้องกันความปลอดภัยของโปรแกรมนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้มนุษย์เจาะด้วยวิธีดิบเ đù (Brute Force) มันถูกออกแบบมาเพื่อเผาผลาญสมองของใครก็ตามที่บังaçขืนรุกล้ำ" รินะแค่นหัวเราะในลำคอ ทั้งที่ลมหายใจเริ่มติดขัด "คุณกลัวเหรอ... เอเลียส หรือว่าคุณกลัวความจริงที่ว่า ความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งของคุณ อาจจะถูกเปิดเผยในโฟลเดอร์นี้ด้วยเช่นกัน?" คำพูดนั้นทำให้เอเลียสชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน ชั่วขณะหนึ่ง สองร่างอันแตกต่างในอุดมการณ์ยืนประจันหน้ากันท่ามกลางสงครามข้อมูลข่าวสาร คนหนึ่งขับเคลื่อนด้วยกฎเกณฑ์และเหตุผล อีกคนขับเคลื่อนด้วยความแค้นและอุดมคติ แต่ทั้งคู่ต่างถูกดึงดูดเข้าหากันด้วยแรงดึงดูดอันดำมืดของอดีตที่ยังไม่สะสาง "ความจริงเหรอครับ?" เอเลียสโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเหล็กไหลของเขาลอยปะทะนาสิก "สำหรับผมแล้ว ความจริงไม่ใช่สิ่งที่เราต้องวิ่งไล่คว้า แต่มันคือสิ่งที่เราต้องควบคุม... และตอนนี้ สิ่งที่คุณกำลังควบคุมอยู่ กำลังจะระเบิดใส่หน้าเราทั้งคู่" จังหวะนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงดังขึ้นจนแก้วหูแทบแตก รินะสะดุ้งเฮือก ร่างกายของเธอเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าที่ไขสันหลัง ดวงตาเบิกโพลงค้างอย่างไร้โฟกัส เลือดกำเดาไหลซึมออกมาจากจมูกข้างหนึ่งอย่างช้าๆ "รินะ!" เอเลียสพุ่งเข้าคว้าตัวเธอไว้ทันท่วงทีก่อนที่ร่างบางจะทรุดฮวบลงกระแทกพื้นคอนكريต์ ความร้อนที่แผ่ออกมาจากขมับของรินะบ่งบอกว่าชิปประสาทเชื่อมต่อกำลังหลอมละลาย ระบบป้องกันอัตโนมัติของเซิร์ฟเวอร์กำลังทำการ "ย้อนกลับ" กระแสประสาทเพื่อทำลายหลักฐาน ซึ่งหมายความว่าจิตสำนึกของรินะกำลังถูกดึงเข้าไปติดอยู่ในวังวนดิจิทัลที่ไม่มีวันหวนกลับ "มือ... มือฉัน... มันขยับไม่ได้..." รินะพยายามคว้าแขนเสื้อของเอเลียสไว้แน่น เล็บมือจิกเกร็งลงบนเนื้อผ้าจนแน่น ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่เหนือจินตนาการ "เอเลียส... ช่วย... ช่วยด้วย..." นี่ไม่ใช่คำสั่งของตำรวจที่กำลังขอความช่วยเหลือจากพลเรือน แต่เป็นเสียงสะท้อนจากวิญญาณที่กำลังแตกสลายของหญิงสาวผู้โดดเดี่ยว เอเลียสขบกรามแน่น สันจมูกคมสันนูนขึ้นด้วยความเครียด เขาไม่มีเวลามานั่งคำนวณความเสี่ยงอีกต่อไปแล้ว อัลกอริทึมในหัวของเขาประมวลผลอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาทางออกที่ดีที่สุดในการตัดการเชื่อมต่อโดยไม่ทำให้สมองของรินะเสียหายถาวร "ตั้งสติไว้ รินะ! มองหน้าผม!" เอเลียสตะคอกเสียงกร้าว มือข้างหนึ่งดึงสายเคเบิลเชื่อมต่อหลักออกจากพอร์ตที่ท้ายทอยของเธออย่างเด็ดเดี่ยว แต่ทว่า... ระบบกลับปฏิเสธคำสั่ง! หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏข้อความสีทองแปลกประหลาดขึ้นแทนที่ *‘ACCESS DENIED. BIOMETRIC LOCK ENGAGED BY EXTERNAL USER’* เอเลียสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจขั้นสุด มีคนอื่นกำลังควบคุมระบบนี้จากภายนอก... และกำลังล็อกพวกเขาทั้งสองคนให้อยู่ในห้องนี้ไปพร้อมกับความลับที่ถูกฝังกลบ ก่อนที่เอเลียสจะทันได้คิดหาทางแก้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดทึบเบื้องหน้า เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตทีละก้าวอย่างใจเย็น ราวกับผู้ล่าที่กำลังเดินมาเก็บกวาดเหยื่อในกรงขัง เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทก้าวพ้นความมืดออกมา ใบหน้าครึ่งหนึ่งซีกซ่อนอยู่ใต้เงาหมวกปีกกว้าง แต่รอยยิ้มที่มุมปากนั้น... เอเลียสจำได้แม่นยำแม้ในความฝัน "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่นายเป็นคนสร้างขึ้นเองเมื่อสามปีก่อนนะ, เอเลียส" เสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่ปลายนิ้วของผู้มาใหม่กดรีโมทคอนโทรลในมือ ประตูเหล็กนิรภัยหนาเตอะด้านหลังห้องปิดตายลงด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ขังพวกเขาไว้ในหุบเหวแห่งดิจิทัลอย่างไร้ทางหนี ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์