ทฤษฎีสมคบคิด

กลิ่นอายของโอโซนผสมกับสนิมเหล็กอบอวลอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินระดับสาม แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนลงบนพื้นกระจกนิรภัยที่ด้านล่างมองเห็นสายเคเบิลนับพันเส้นขดตัวราวกับระบบประสาทของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ เสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องเร่งอนุภาคควอนตัมดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท สร้างบรรยากาศที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงการไหลเวียนของเลือดในขมับของตัวเอง เอเลียสยืนนิ่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติ ดวงตาสีเทาเข้มสะท้อนตัวเลขและรหัสโค้ดที่วิ่งผ่านอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับพิมพ์คำสั่งลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วที่แม่นยำ ทุกย่างก้าวและลมหายใจของเขาถูกควบคุมไว้ด้วยเหตุผลอันเยือกเย็น ไม่มีพื้นที่หลงเหลือให้อารมณ์ความรู้สึก "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ใหญ่เกินกว่าเตาปฏิกรณ์ฟิวชันจะรับไหว, เอเลียส" เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นกระจกดังขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงเย็นชาที่คุ้นเคย รินะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว มือเรียวของเธอวางอยู่ใกล้ซองปืนพกพัลส์ที่สะพัดแสงสีฟ้าอ่อน สายตาคมกริบของเธอกวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวดระวัง ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังประเมินอาณาเขตของเหยื่อ เอเลียสไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขายังคงจดจ่ออยู่กับการถอดรหัสข้อมูลชีวมิติที่ถูกเข้ารหัสไว้ถึงเจ็ดชั้น "ไฟมีไว้เพื่อให้ความอบอุ่นหรือแผดเผา ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนถือคบเพลิงครับ, ผู้กองรินะ... ผมคิดว่าตำรวจมืออาชีพอย่างคุณน่าจะเข้าใจความแตกต่างนี้ดีกว่าใคร" "ความแตกต่างงั้นเหรอ?" รินะแค่นسเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ไม่ใช่การควบคุมไฟ แต่เป็นการปล่อยให้มันกลืนกินทุกอย่าง... รวมถึงความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งของคุณเองด้วย หลักฐานจากคดีฆาตกรรมทางสมองเมื่อสามวันก่อนชี้ตรงมาที่คุณ ข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์สำรองระบุชัดเจนว่า คลื่นสมองที่ใช้ควบคุมเหยื่อเป็นลายเซ็นเดียวกับระบบประสาทของคุณ" เอเลียสหยุดนิ้วที่กำลังพิมพ์ เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงอากาศที่เจือด้วยความตึงเครียด แววตาของวิศวกรหนุ่มนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ แต่ภายในกลับหมุนวนไปด้วยคำถามมากมายที่เขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ "คุณคิดว่าผมฆ่าคนเหรอครับ?" เอเลียสถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวเยือกเย็นลง "ถ้าผมต้องการจะลบใครสักคนออกจากระบบ ผมคงไม่ทิ้งร่องรอยให้ตำรวจระดับหัวกะทิอย่างคุณตามแกะรอยมาถึงที่นี่หรอกครับ... คุณก็รู้ดีว่าตรรกะมันย้อนแย้งกันเอง" "บางครั้งคนเราก็มักจะทิ้งหลักฐานไว้โดยไม่ตั้งใจ เมื่อจิตใต้สำนึกส่วนที่ถูกซ่อนไว้ต้องการความช่วยเหลือ" รินะก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอีกก้าว ดวงตาสืออารมณ์ที่ซับซ้อน ทั้งความโกรธแค้นจากอดีตและความลังเลใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน "คุณจำอะไรไม่ได้เลยใช่ไหม เอเลียส? หรือจริงๆ แล้วคุณแค่แกล้งทำเป็นลืม เพื่อปกปิดอีกตัวตนหนึ่งที่คุณสร้างขึ้นมาในเงามืด" คำพูดของเธอเหมือนลูกศรที่พุ่งตรงเข้าเป้า เอเลียสรู้สึกได้ถึงความเจ็บแปล๊บที่แล่นริ้วขึ้นมาในสมองส่วนฮิปโปแคมปัส ภาพแฟลชแบ็กวูบวาบขึ้นมาในหัว—เสียงสัญญาณชีพจรที่ดังถี่ รอยแผลเป็นที่หลังคอ และเงาสะท้อนในกระจกที่ไม่ใช่ตัวเขา ก่อนที่ใครจะได้เอ่ย ะคำใดออกมา เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วห้องปฏิบัติการ พร้อมกับเสียงระบบสังเคราะห์คำพูดที่ดังขึ้นด้วยโทนเสียงเรียบเย็น *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าใช้งานโปรโตคอลฉุกเฉิน ยืนยันตัวตนสำเร็จ: ดร.เอเลียส]* ทั้งคู่ชะงัก รินะชักปืนพกออกจากซองทันทีและหันไปเล็งไปยังประตูทางเข้าหลักที่กำลังเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ หมอกควันไนโตรเจนที่พวยพุ่งจางลงเผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด รูปหน้า ส่วนสูง และแม้กระทั่งเสื้อกาวน์สีขาวที่สวมใส่... ทุกอย่างถอดแบบมาจากเอเลียสอย่างไร้ที่ติ ราวกับกำลังมองเงาสะท้อนในกระจกเงาที่เคลื่อนไหวได้เอง ร่างจำลองนั้นก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก รอยยิ้มเดียวกับที่เอเลียสไม่เคยแสดงออกมาให้ใครเห็น "ยินดีต้อนรับสู่ความจริง, ตัวฉันอีกคน" ร่างจำลองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเอเลียสทุกกระเบียดนิ้ว "นายสงสัยมาตลอดว่าความทรงจำที่หายไปไหน... ตอนนี้ก็น่าจะเห็นคำตอบชัดเจนแล้วนะ ว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้สร้าง และใครที่เป็นเพียงแค่... เครื่องมือทดลอง" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์