การตัดสินใจครั้งแรก

เสียงคลิกเบา ๆ ของฮาร์ดไดรฟ์สำรองขนาดพกพาที่ถูกถอดออกจากพอร์ตเชื่อมต่อหลัก ดังก้องชัดเจนในความเงียบงันของห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงไฟนีออนสีฟ้าอมเขียวสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเอเลียส เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาแน่วแน่ เขายื่นอุปกรณ์ชิ้นเล็ก ๆ นั้นให้กับหญิงสาวตรงหน้า โดยไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง รินะรับมันมาด้วยมือที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะน้ำหนักของความจริงที่บันทึกอยู่ภายในซิลิคอนชิ้นจิ๋วนี้ มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะลากผู้มีอำนาจระดับสูงของสภาความมั่นคงลงมาสู่กระบวนการยุติธรรม หรือไม่ก็เป็นตั๋วเที่ยวเดียวที่ส่งพวกเขาทั้งสองคนไปสู่ห้องดับจิตอย่างไร้พิธีรีตอง "คุณรู้ใช่ไหมว่าเรากำลังทำอะไรอยู่" รินะกระซิบ เสียงของเธอแหบพร่า ดวงตาคู่คมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในการไลล่าเขา บัดนี้สะท้อนเงาของความลังเลใจชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวระคนบ้าบิ่น "เรากำลังเลือกข้างระหว่างการมีชีวิตอยู่แบบสุนัขรับใช้ หรือการตายในฐานะมนุษย์ครับ รินะ" เอเลียสตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นไปอีก "และผมคิดว่า คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อถามคำถามนี้ซ้ำสองหรอกนะ" รินะแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนมุมปาก "คุณนี่มัน... มักจะมองทุกอย่างเป็นสมการตรรกะเสมอเลยสินะ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่เรากำลังเดิมพันอยู่ มันคือความเป็นความตายและลมหายใจจริง ๆ ไม่ใช่แค่ตัวเลขในระบบประสาทเทียม" "ตรรกะคือสิ่งเดียวที่ช่วยให้เราไม่สติแตกไปเสียก่อนในสถานการณ์แบบนี้ครับ" เอเลียสเอื้อมมือไปคว้าเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีเข้มขึ้นมาสวมทับ เสื้อผ้าของเขาบ่งบอกถึงการเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไกล ร่องรอยความเสียหายครึ่งซีกในหน่วยความจำของเขาเริ่มส่งสัญญาณเตือนเป็นภาพแฟลชรบกวนในสมองอีกครั้ง ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วผ่านทาลามัส แต่วิศวกรหนุ่มกลับเลือกที่จะเมินเฉยต่อมัน เขากดปุ่มรีเซ็ตระบบประสาทด้วยตนเองจนเหงื่อกาฬซึมตามไรผม ภายนอกอาคาร เสียงไซเรนเตือนภัยระดับสามดังสนั่นกังวานฝ่าความมืดของค่ำคืน ระบบความปลอดภัยอัตโนมัติของศูนย์วิจัยถูกแทนที่ด้วยโปรโตคอลกวาดล้าง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ของหน่วยรบพิเศษไซเบอร์กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทุกที แรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้าที่กระทบกับพื้นคอนกรีตชั้นบน ส่งสัญญาณเตือนภัยโดยไม่ต้องอาศัยจอภาพมอนิเตอร์ "พวกเขามาเร็วกว่าที่เราคำนวณไว้สิบสองนาที" รินะสบถเบา ๆ พร้อมกับดึงสไลด์ปืนพกพกสั้นพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าขึ้นลำกล้อง เสียงกลไกโลหะกระทบกันดังชัดเจนในความตึงเครียด "ระบบติดตามในฮาร์ดไดรฟ์นี้ต้องมีแบ็คดอร์ (Backdoor) ที่เรามองไม่เห็นแน่ ๆ พวกมันรู้พิกัดเราแล้ว" "ไม่ใช่เพราะแบ็คดอร์หรอกครับ" เอเลียสเดินไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าแผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวยาวรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงเพื่อเปิดใช้งานระบบระบายความร้อนฉุกเฉิน ซึ่งจะปล่อยควันไนโตรเจนเหลวพวยพุ่งออกมาปกคลุมพื้นที่เพื่ออำพรางการมองเห็น "แต่เป็นเพราะเราประเมินความโลภของสภาความมั่นคงต่ำไป... พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่ตัวเรา แต่ต้องการสมองของคุณ และหน่วยความจำที่หายไปของผม เพื่อนำไปรีไซเคิลเป็นโครงการทดลองชิ้นต่อไปต่างหาก" ควันสีขาวโพลนเริ่มพวยพุ่งขึ้นปกคลุมพื้นห้อง บดบังทัศนียภาพจนแทบมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตัวเอง รินะก้าวเข้าไปประชิดตัวเอเลียสโดยสัญชาตญาณ กลิ่นอายเฉพาะตัวของฝุ่นโลหะและโอโซนผสมผสานกับความตึงเครียดในอากาศ ความใกล้ชิดนี้ไม่ได้เกิดจากเสน่ห์หา แต่เกิดจากแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณของสองคนที่ยืนอยู่บนปากเหวแห่งความตาย "ถ้าเราออกไปทางประตูหลักตอนนี้ โอกาสรอดคือศูนย์เปอร์เซ็นต์" รินะกล่าว สายตาสอดส่องผ่านม่านควันไปยังเงาร่างที่เคลื่อนไหวอยู่หลังกระจกนิรภัยชั้นนอก "ท่อระบายอากาศใต้ดิน... มันแคบเกินไปสำหรับเครื่องมือของคุณ และถ้าหน่วยลาดตระเวนดักรออยู่ข้างล่าง เราจะกลายเป็นเป้านิ่งในนั้นทันที" "เราจะไม่ไปทางนั้นครับ" เอเลียสจับข้อมือของเธอไว้แน่นสัมผัสจากฝ่ามือที่เย็นเฉียบแต่หนักแน่นทำให้รินะต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขาผ่านแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบถี่ ๆ "เราจะใช้ลิฟต์ขนส่งสินค้าฉุกเฉิน มุ่งตรงไปยังชั้นใต้ดินระดับลึกที่สุด... ที่ซึ่งระบบคอมพิวเตอร์แม่ข่ายหลักตั้งอยู่" ระเบิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวที่ประตูทางเข้าหลัก แรงระเบิดทำให้เศษกระจกนิรภัยกระจายเกลื่อนกลาด ฝุ่นควันและประกายไฟพุ่งทะลตกลงมา เสียงตะโกนสั่งการเป็นภาษาทหารดังลอดเข้ามา พร้อมกับแสงไฟฉายความเข้มสูงกวาดส่องหาเป้าหมายในความมืด "คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" รินะขึ้นเสียงแข่งกับเสียงอึกทึกครึกโครม "ชั้นใต้ดินลึกสุดไม่มีทางออก! มันเป็นทางตัน!" "ใช่ครับ มันเป็นทางตันสำหรับคนอื่น แต่ไม่ใช่สำหรับรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบที่ยังตกค้างอยู่ในสมองของผม" เอเลียสสบตาเธอนิ่ง แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับอดีตที่เขาตามหามาตลอดชีวิต "คุณจะเลือกวิ่งหนีไปตายดาบหน้ากับผมในฐานะอาชญากร หรือจะอยู่ที่นี่เพื่อรอให้พวกมันลบตัวตนของคุณทิ้งไปจากสารบบความทรงจำ... เลือกเอาครับ รินะ" ความเงียบงันชั่วเสี้ยววินาทีท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกที รินะมองหน้าชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง มุมปากของเธอหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันโชคชะตา ก่อนที่เธอจะกระชับปืนในมือแน่นแล้วพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล "ถ้าเราจะลงนรก... ฉันขอเป็นคนขับเองก็แล้วกัน เอเลียส" พวกเขาทั้งสองคนหมุนตัวพุ่งทะยานผ่านม่านควัน สู่ประตูลิฟต์ฉุกเฉินที่กำลังปิดลงอย่างช้า ๆ ขณะที่กระสุนปืนพลังงานนัดแรกพุ่งเฉี่ยวไหล่ของเอเลียสไปปักเข้ากับแผงควบคุมด้านหลังจนเกิดประกายไฟสبارกระเด็นว่อน เอเลียสทุบมือลงบนปุ่มสั่งการครั้งสุดท้าย ประตูเหล็กหนาปิดสนิทตัดขาดโลกภายนอก ลิฟต์เริ่มดิ่งพสุธาลดระดับลงด้วยความเร็วสูง แรงโน้มถ่วงกดทับร่างของพวกเขาร่วงหล่นสู่ความมืดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว ทว่า ในขณะที่หน้าจอแสดงสถานะชั้นใต้ดินกำลังเลื่อนลดลงจากชั้น -10 สู่ชั้น -15 จู่ ๆ หน้าจอทัชสกรีนภายในลิฟต์ก็กะพริบเป็นสีแดงฉาน ระบบนำทางทั้งหมดถูกตัดขาดจากภายนอกโดยสมบูรณ์ และเสียงสังเคราะห์จากระบบ AI ควบคุมอาคารก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นไร้ชีวิตชีวาที่ทำให้ขนหัวลุก *“ยินดีต้อนรับสู่โปรโตคอลการกวาดล้าง... เอเลียส เจ้าหน้าที่รหัส 00-Null... ประตูทางออกทั้งหมดถูกล็อคถาวรแล้ว และบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาต... กำลังยืนรอคุณอยู่ที่ปลายทาง”* รินะเบิกตากว้าง หันขวับมามองเอเลียสทันที ขณะที่ลิฟต์ยังคงดิ่งลงสู่ความมืดมิดอย่างไร้ทางหนี... และที่หน้าจอแสดงผลกล้องวงจรปิดของชั้นปลายทาง เงาร่างหนึ่งในชุดโค้ทสีดำสนิทกำลังยืนรออยู่หน้าประตูลิฟต์ พร้อมกับรอยยิ้มที่สะท้อนผ่านเลนส์กล้องซึ่งเอเลียสจำได้แม่นยำยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง—รอยยิ้มของชายที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์