เขตหวงห้าม

รอยเชื่อมต่อระหว่างโลหะไทเทเนียมกับผิวหนังเนื้อเยื่อชีวภาพส่งเสียง "คลิก" เบาๆ ทุกครั้งที่เอเลียสขยับข้อมือซ้าย ในเขตหวงห้ามชั้นในของมหานครเซียนทารัส อากาศไม่ได้ถูกกรองให้บริสุทธิ์เหมือนเขตที่พักอาศัยของชนชั้นนำ แต่มันอบอวลไปด้วยกลิ่นของน้ำมันไฮดรอลิกที่เดือดพล่านและสนิมเหล็กเก่าแก่ที่สะสมมานานนับศตวรรษ เสียงฝีเท้าของรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นกริดเหล็กโปร่งแสงดังสะท้อนก้องกังวานในความมืด ด้านล่างลงไปคือเหวลึกของระบบท่อส่งพลังงานนิวเคลียร์ฟิวชันที่ยังคงทำงานด้วยเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับอสุรกายที่กำลังหลับใหล "คุณกำลังเดินเข้าสู่เขตพื้นที่หวงห้ามระดับสาม ความเสี่ยงต่อการถูกลบหน่วยความจำโดยอัตโนมัติภายในสิบสองนาที..." เสียงสังเคราะห์ของระบบรักษาความปลอดภัยดังก้องขึ้นในโสตประสาทเทียมของเอเลียส มันเป็นเสียงเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งความปรานี เช่นเดียวกับโครงสร้างสังคมของเมืองนี้ที่ถูกขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึม เอเลียสไม่ใส่ใจคำเตือนนั้น นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือคาร์บอนไฟเบอร์ยังคงเคาะลงบนแผงควบคุมหลักอย่างแม่นยำ สายตาคู่คมกวาดมองจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนอยู่ในม่านตา ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลไหลทะลักผ่านระบบประสาทของเขา ความเจ็บปวดแปลบปลาแล่นริ้วขึ้นมาจากต้นคอ—ผลลัพธ์จากการฝืนดึงข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสระดับสูงในความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่ง "ถ้าคุณยังเดินต่อไปอีกสามก้าว ร่างกายของคุณจะกลายเป็นแค่ขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกรีไซเคิลเป็นพลังงานสำรอง" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงาความมืดเบื้องหน้า เอเลียสหยุดฝีเท้าทันที ไม่มีความตกใจปรากฏบนใบหน้าคมสันของเขา มีเพียงรอยยิ้มหยันที่มุมปากที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้แสงสลัวของหลอดไฟนีออนที่กะพริบใกล้พัง รินะก้าวออกมาจากเสาโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก เธออยู่ในชุดสูทสืบสวนสีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับความมืด มือขวาของเธอไม่ได้ถือปืนพลาสม่า แต่กำลังหมุนแผ่นชิปหน่วยความจำสีดำสนิทเล่นอย่างใจเย็น แววตาของเธอนิ่งสนิท ทว่าคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลึกลงไปในความลับดำมืดที่สุดของเขา "คุณตามผมมาตั้งแต่ชั้นตรวจคนเข้าเมือง หรือตั้งแต่ตอนที่ผมถอดรหัสผ่านประตูนิรภัยชั้นแรกครับ ผู้หมวดรินะ" เอเลียสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ไร้ความตื่นกลัว มีเพียงความระแวดระวังที่ถูกคำนวณไว้แล้วอย่างดี รินะหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่ระยะเอื้อมมือ กลิ่นอายเฉพาะตัวของเธอกลืนไปกับกลิ่นโอโซนและสนิมเหล็ก "ฉันไม่ได้ตามคุณ เอเลียส... ฉันแค่รอให้คุณเดินมาเปิดประตูห้องลับที่ฉันไม่มีสิทธิ์เข้าถึงต่างหากล่ะ" เธอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเจือปนเลยแม้แต่น้อย "วิศวกรอัจฉริยะอย่างคุณ ยอมเสี่ยงสมองพังเพื่อเข้ามาในเขตหวงห้ามนี้... คงไม่ใช่แค่เพราะอยากมาตรวจเช็กสภาพท่อส่งความร้อนหรอกกระมัง" เอเลียสขยับตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ จากร่างกาย แม้ว่าอุดมการณ์ของพวกเขาจะยืนอยู่คนละฟากฝั่งของกฎหมาย แต่แรงดึงดูดทางปัญญาและการค้นหาความจริงที่ถูกปิดบังกลับทรงพลังยิ่งกว่าสนามแม่เหล็กใดๆ ในห้องนี้ "คุณก็รู้ดีว่าทำไมผมถึงต้องมาที่นี่" เอเลียสจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของเธอ "หรือว่าไฟล์ข้อมูลที่อยู่ในมือคุณตอนนี้... คือเหตุผลเดียวกับที่คุณมายืนรอผมตรงนี้กันแน่" รินะหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอยกแผ่นชิปในมือขึ้นระดับสายตา "ข้อมูลในนี้บอกว่า คดีฆาตกรรมเมื่อเจ็ดปีก่อนที่ทำให้คนรักของฉันต้องตาย... ลายมือในการเขียนอัลกอริทึมสั่งการสมองนั้น เป็นฝีมือของคุณเอง เอเลียส" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันที มีเพียงเสียงคำรามต่ำของเครื่องจักรกลในชั้นใต้ดินที่ยังคงทำหน้าที่ของมัน เสียงนั้นคล้ายกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกในอกของเอเลียส ขณะที่สมองส่วนเหตุผลของเขากำลังประมวลผลความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว เอเลียสไม่ได้ปฏิเสธ เขายกมือขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นที่ต้นคอเบาๆ "ถ้าผมเป็นคนเขียนมันจริง... แล้วทำไมความทรงจำในช่วงเวลานั้นถึงหายไปจากหัวของผมครึ่งหนึ่งล่ะครับ ผู้หมวด" รินะก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนแผ่นอกเกือบจะแนบชิด เธอโน้มใบเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขา เสียงของเธอนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "นั่นแหละคือสิ่งที่เรากำลังจะหาคำตอบร่วมกัน... แต่ก่อนอื่น คุณต้องดูนี่ก่อน" เธอยื่นแผ่นชิปสีดำสนิทเข้ามาใกล้ปลายนิ้วของเขา ทันทีที่ผิวสัมผัสของทั้งคู่แตะโดนกัน หน้าจอโฮโลแกรมหลักของเขตหวงห้ามก็เกิดอาการกระพริบอย่างรุนแรง สีของแสงเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังลั่นไปทั่วทั้งโครงสร้าง ไม่ใช่เพราะการบุกรุกของพวกเขา... แต่เป็นเพราะระบบกำลังดาวน์โหลดข้อมูลชุดใหม่ รินะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อข้อความบนจอภาพไม่ได้แสดงประวัติอาชญากรรมของเอเลียสอย่างที่เธอคาดคิด แต่มันกลับแสดงรายชื่อ "ผู้ทดลอง" ลำดับที่ศูนย์ ซึ่งระบุสถานะไว้อย่างชัดเจนว่ายังมีชีวิตอยู่ และบุคคลนั้นกำลังยืนอยู่ห่างจากพวกเขาไปไม่ถึงสิบเมตรในความมืดเบื้องหลังประตูนิรภัยบานที่สามที่กำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์