ความเจ็บปวดที่จำลองขึ้น

"คุณกำลังหลอกตัวเองว่าความเกลียดชังนี้มันบริสุทธิ์... รินะ" เสียงของเอเลียสไม่ได้ดัง แต่มันก้องกังวานอยู่ในห้องปฏิบัติการมืดทึบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นโอโซนและไอความร้อนจากเซิร์ฟเวอร์สำรอง แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่สะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ตรงข้ามกับปลายกระบอกปืนพกแรงดันสูงในมือของรินะที่กำลังสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว—แต่เป็นเพราะแรงระเบิดจากคลื่นอารมณ์ภายในที่เธอควบคุมมันไม่ได้อีกต่อไป รินะกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ปลายกระบอกปืนยังคงเล็งตรงไปยังกึ่งกลางหน้าอกของชายผู้เป็นทั้งเป้าหมายและเงาปริศนาในคดีฆาตกรรมทางสมองที่เธอตามล่ามาแรมปี ลมหายใจของเธอกระชั้นชิด หน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะอะดรีนาลีนที่หลั่งทะลัก "หุบปากซะ เอเลียส..." น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตที่ถูกสะสมมาเนิ่นนาน "แกฆ่าคนรักของฉัน แกทำลายทุกอย่างในชีวิตฉัน แล้วตอนนี้แกยังจะมากล้าพูดเรื่องความรู้สึกของฉันอีกงั้นเหรอ?" เอเลียสไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขายกมือขึ้นประสานกันไว้เบื้องหน้า สวมบทบาทวิศวกรผู้เยือกเย็นที่กำลังมองดูผลงานทางวิทยาศาสตร์ชิ้นหนึ่ง มากกว่าจะมองผู้หญิงที่พร้อมจะเหนี่ยวไกปลิดชีพเขาได้ทุกเมื่อ นิ้วมือเรียวยาวกดลงบนแป้นพิมพ์ลอยตัวช้าๆ หน้าจอตรงหน้าแตกFกิ่งก้านสาขาออกเป็นกราฟแสดงผลคลื่นสมองสามมิติที่ซับซ้อน มันคือแผนผังระบบประสาทของมนุษย์... สมองของรินะเอง "ลองมองดูเส้นกราฟสีแดงนั่นสิครับ รินะ" เอเลียสผายมือไปยังภาพโฮโลแกรม "ฮิปโปแคมปัสและต่อมอะมิกดาลากำลังทำงานเกินพิกัด สารเคมีในสมองของคุณหลั่งโดปามีนและคอร์ติซolในสัดส่วนที่แม่นยำรา3กับสูตรเคมีในห้องทดลอง คุณคิดว่าความโกรธที่คุณมีต่อผมมันเกิดขึ้นจากความทรงจำที่คุณสูญเสียไปเมื่อสามปีก่อนสินะครับ... แต่คุณเคยสงสัยไหม ว่าทำไมทุกครั้งที่คุณนึกถึงเหตุการณ์คืนนั้น อัตราการเต้นของหัวใจถึงต้องถูกล็อกไว้ที่ตัวเลขหนึ่งร้อยยี่สิบครั้งต่อนาทีพอดิบพอดี?" รินะชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แม้เธอจะพยายามรักษาความแข็งกร้าวไว้แค่ไหน แต่คำพูดของชายตรงหน้ากลับเจาะทะลวงเข้าไปในสัญชาตญาณการเป็นตำรวจของเธออย่างจัง "แก... หมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า ความโกรธแค้นที่คุณทะนุถนอมมันมาตลอดสามปี ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจคุณทุกค่ำคืน และความอยากฆ่าผมให้ตายคามือในวินาทีนี้..." เอเลียสเว้นจังหวะ สายตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "มันไม่ใช่เจตจำนงเสรีของคุณเลยแม้แต่น้อย รินะ" เขากดคำสั่งสุดท้ายบนแป้นพิมพ์ หน้าจอโฮโลแกรมขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นรหัสโปรแกรมแปลกปลอมที่ฝังรากลึกอยู่ใต้ชั้นเยื่อหุ้มสมองส่วนหน้า ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่เธอเคยเข้ารับการ "ลบความทรงจำบางส่วน" หลังรอดชีวิตจากเหตุระเบิดในศูนย์วิจัยเมื่ออดีต "นี่คือ 'ซิลิโค-คอร์เทกซ์ ไดรฟ์' รุ่นทดลอง... มันถูกฝังไว้ในกะโหลกศีรษะของคุณตั้งแต่วันที่คุณตื่นขึ้นมาจากโรงพยาบาล" เอเลียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่งไร้ความปรานี แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ทุกครั้งที่คุณเข้าใกล้ความจริงเกี่ยวกับคดีนั้น โปรแกรมนี้จะทำหน้าที่ 'ฉีด' ความโกรธและภาพหลอนความทรงจำปลอมๆ เข้าสู่กระแสประสาท เพื่อผลักดันให้คุณกลายเป็นเครื่องมือล่าสังหารที่สมบูรณ์แบบ... ตำรวจหญิงผู้ผดุงความยุติธรรม ที่ถูกโปรแกรมให้จงเกลียดจงชังผมโดยเฉพาะ" ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ รินะรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ขาทั้งสองข้างแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ปลายกระบอกปืนในมือสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ความทรงจำทั้งหมดที่เธอเชื่อมั่น ภาพเหตุการณ์วันที่คนรักของเธอสิ้นใจ ภาพรอยยิ้มของเอเลียสในกองเพลิง ทุกอย่าง... ทุกอย่างพังทลายลงในชั่วพริบตา กลายเป็นภาพลวงตาที่ถูกเขียนขึ้นด้วยโค้ดชุดหนึ่ง "ไม่... โกหก! แกโกหก!" รินะคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดที่เสียดแทงลึกลงไปถึงจิตวิญญาณ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาอาบแก้มสวนทางกับความโกรธที่ยังคงพลุ่งพล่านในอก "ฉันจำได้... ฉันจำหน้าแกได้วันที่แกเหนี่ยวไก!" "ความทรงจำนั้นถูกเขียนทับเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่เองครับ รินะ" เอเลียส้าวเท้าเข้ามาใกล้เธออย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงเตือนภัยของระบบที่ดังขึ้นเบาๆ ในห้อง "คุณถูกล้างสมองซ้ำซ้อน เพื่อไม่ให้คุณรู้ว่า... แท้จริงแล้ว ในคืนนั้น ผมคือคนเดียวที่พยายามช่วยชีวิตคุณ และคนที่ฆ่าคนรักของคุณ ก็คือองค์กรเดียวกับที่ฝังไมโครชิปชิ้นนี้ไว้ในหัวของคุณ" ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของเอเลียสปะปนกับกลิ่นฝนและกระแสไฟฟ้า รินะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย สับสน และเคียดแค้นจนแทบคลั่ง หัวใจของเธอกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่ถูกจำลองขึ้นอย่างเลือดเย็น เธอยกปืนขึ้นแนบขมับของตัวเองในทันที ดวงตาสสีนิลจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของวิศวกรหนุ่มด้วยความเด็ดเดี่ยวขั้นสุด "ถ้าทุกอย่างมันเป็นแค่โค้ด... ถ้าชีวิตของฉันมันเป็นแค่เรื่องโกหกที่พวกแกเขียนขึ้นมา..." เสียงของเธอกลั้นสะื้นแต่เด็ดขาด "งั้นฉันขอรีเซ็ตมันด้วยมือของฉันเองก็แล้วกัน!" นิ้วเรียวของรินะกำลังจะออกแรงเหนี่ยวไกเพื่อจบทุกอย่างในสมรภูมิแห่งความลวงนี้ ทว่า... ก่อนที่เสียงคำรามของดินปืนจะก้องกังวาน เสียงฝีเท้าฝีหนาจำนวนมากก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดนอกห้องปฏิบัติการ พร้อมกับเสียงกระชากลูกเลื่อนปืนไรเฟิลจู่โจมที่สะท้อนก้อง ประตูนิรภัยที่ควรจะถูกล็อกไว้ ถูกระเบิดออกด้วยแรงดันสูงจนเศษเหล็กกระจายว่อน! ในควันหลงสีขาวโพลน ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้สวมหน้ากากอนามัยไฮเทคก้าวเท้าเข้ามา พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยผ่านเครื่องแปลงเสียงจนน่าขนลุก "ช่างน่าประทับใจเสียจริง... ดร.เอเลียส และคุณตำรวจผู้หลงทาง" เงาลึกลับนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "แต่ดูเหมือนว่า การทดลอง 'รีเซ็ตความทรงจำ' บทนี้ จะต้องจบลงเร็ The กำหนดการเสียแล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์