แรงดึงดูดทางวิญญาณ

กลิ่นอายของโอโซนผสมกับสนิมเหล็กและคราบน้ำมันเครื่องในห้องนิรภัยใต้ดิน แฝงความอัดอั้นราวกับออกซิเจนกำลังจะหมดลงจากโลกใบนี้ ปลายนิ้วเรียวยาวของเอเลียสกดลงบนแผงวงจรควอนتمที่กำลังกระพริบแสงสีฟ้าอ่อน สะท้อนม่านตาของเขาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งในขั้วโลกใต้ แต่กระนั้น จังหวะการหายใจของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวไม่ปรารถนาจะยอมรับ รินะยืนอยู่ห่างออกไปเพียงช่วงแขน แสงไฟนีออนสลัวจากเพดานสาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นรอยเปื้อนคราบเขม่าควันจางๆ บนโหนกแก้ม ดวงตาคู่คมกริบของเธอยังคงจดจ้องมาที่เขา ไม่ใช่ด้วยสายตาของนายตำรวจผู้ล่าเหยื่อเช่นในวันวาน แต่เป็นความสงสัยระคนลึกซึ้งที่ยากจะหาคำอธิบาย "คุณกำลังเล่นกับไฟ เอเลียส..." น้ำเสียงของเزอแหบพร่าเล็กน้อย ทว่าหนักแน่นพอที่จะก้องกังวานในความเงียบงัน "และไฟกองนี้ไม่ได้เผาแค่ตัวคุณ มันกำลังจะแผดเผาทุกอย่างที่เราพยายามไขว่คว้ามาตลอดชีวิต" เอเลียสชะงักมือที่กำลังถอดรหัสชิปความจำ เขานิ่งเงียบไปหลายวินาที เสียงฮămเบาๆ ของระบบระบายความร้อนดังก้องอยู่ในโสตประสาท ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของหญิงสาว ความตึงเครียดรอบตัวพวกเขามิได้ลดน้อยลงเลย กลับทวีความเข้มข้นขึ้นราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามผลักไส แต่ถูกแรงดึงดูดประหลาดดึงรั้งไว้ด้วยกัน "บางครั้ง คุณรินะครับ..." เอเลียสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงนัยยะลึกล้ำ "การที่เราจะมองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ซากปรักหักพัง เราจำเป็นต้องยอมให้ไฟกองนั้นเผาผลาญจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากของตัวตนเดิมเสียก่อน... คุณเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือครับ ว่าความทรงจำที่สะอาดบริสุทธิ์ มันไม่มีอยู่จริงในโลกที่เน่าเฟะใบนี้" รินะเม้มริมฝีปากแน่น เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกาย ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย และศัตรูอาจกำลังซุ่มมองจากมุมมืดใดมุมมืดหนึ่ง สัญชาตญาณดิบของมนุษย์ควรจะกรีดร้องให้ถอยห่าง ทว่าแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณกลับทำหน้าที่อย่างเงียบงันและดื้อรั้น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาไหววูบชั่วขณะราวกับกำลังต่อสู้กับปีศาจในจิตใจของตนเอง "ฉันไม่ได้กลัวไฟ... เอเลียส แต่ฉันกลัวความจริงที่คุณกำลังค้นหาต่างหาก เพราะถ้าความทรงจำครึ่งหนึ่งที่หายไปของคุณมันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ... แต่มันคือสิ่งที่คุณเลือกที่จะลบมันทิ้งด้วยมือของคุณเองล่ะ?" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงไปในรอยต่อของความทรงจำที่ขาดหาย เอเลียสชะงักไป ความนิ่งงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งสองชั่วขณะ ในหัวของเขา ภาพแฟลชแบ็กวูบไหวราวกับฟิล์มภาพยนตร์เก่าๆ ที่ถูกไฟไหม้ เสียงกระซิบที่ไม่คุ้นเคยแต่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นในหัวสมอง กลไกการป้องกันตัวเองทางจิตวิทยาทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อปิดกั้นมันไว้ ทว่าสายตาที่มุ่งมั่นและเปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจของรินะ กลับทะลวงผ่านกำแพงเหล่านั้นเข้าไปได้อย่างง่ายดาย นี่คือความอันตรายที่แท้จริง ไม่ใช่กระสุนปืนหรือไวรัสทำลายสมอง แต่เป็นความเปราะบางของมนุษย์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางสมรภูมิแห่งเหตุผล "ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง..." เอเลียสโน้มตัวเข้าไปใกล้เธออีกนิด ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นฝุ่นละอองกระทบเข้ากับผิวแก้มของเธอ เสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยด้วยความจริงจังที่สั่นสะท้อนถึงก้นบึ้งของหัวใจ "คุณจะยังยืนอยู่ตรงนี้ เพื่อรับฟังเรื่องราวของฆาตกรที่สูญเสียแม้กระทั่งเงาของตัวเอง... หรือจะหันหลังแล้วเดินจากไปเหมือนคนอื่นๆ ล่ะครับ?" รินะไม่ถอยหนี เธอกลับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากเกือบจะชนกัน สัมผัสแห่งความตึงเครียดเปลี่ยนผ่านเป็นความผูกพันอันประหลาดล้ำที่ไร้ชื่อเรียก นิ้วมือเรียวของเธอเอื้อมไปสัมผัสที่ขอบแผงควบคุมบนข้อมือของเขาแผ่วเบา สัมผัสที่เยียบเย็นของโลหะผสมผสานกับไออุ่นจากปลายนิ้ว "ฉันไม่เคยเดินหนีปัญหาที่ตัวเองสร้างขึ้น... และแน่นอนว่าฉันจะไม่หันหลังให้คุณในตอนนี้หรอก เอเลียส" เธอกระซิบตอบ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงจนน่าใจหาย แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ทั้งสองต่างพยายามหลบ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศรอบตัวกำลังหลอมรวมความแตกต่างของทั้งสองเข้าเป็นหนึ่งเดียว เสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่ต่ำก็ดังขึ้นกะทันหันจากแผงควบคุมหลัก แสงไฟสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องนิรภัย หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าพวกเขาไม่ได้แสดงแผนผังระบบอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับปรากฏภาพวิดีโอฟุตเทจจากกล้องวงจรปิดด้านนอกห้อง ซึ่งแสดงให้เห็นร่างของใครบางคนกำลังก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกความมืดกลืนกิน ทว่าสิ่งที่ทำให้เอเลียสและรินะต้องเบิกตาโพรงด้วยความตกตะลึง คืออุปกรณ์ระบุตัวตนที่ปรากฏขึ้นมุมจอ... มันคือรหัสประจำตัวของวิศวกรอาวุโสผู้ล่วงลับไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน คนที่เป็นเจ้าของโปรเจกต์ "ระบบสั่งตาย" ตัวจริงเสียงจริง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความทรงจำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์