ความจริงที่น่าสะพรึง

...และก่อนที่บานประตูโลหะหนาจะถูกระเบิดเปิดออกด้วยแรงดันพลาสมา เสียงสังเคราะห์จากระบบ AI ปริศนาก็สวนขึ้นมากลางความเงียบด้วยโทนเสียงที่ราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่กลับสั่นประสาทผู้ฟังได้อย่างประหลาด "ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านครับ, เอเลียส... และขอต้อนรับคุณด้วย, ผู้หมวดรินะ" แรงระเบิดจากพลาสมาพ่นลำแสงสีฟ้าเจิดจ้าหลอมละลายบานพับไทเทเนียมจนหลุดกระเด็น ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวลพร้อมกับกลิ่นฉุนของโลหะไหม้เกรียม เอเลียสยกแขนขึ้นบังเศษซากฝุ่นละอองที่ปลิวว่อน ดวงตาคมก్రిบหรี่ลงเพื่อประเมินสถานการณ์เบื้องหน้า มือขวาของเขากุมปืนพกพลังงานแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ขณะที่รินะก้าวเท้าตามติดมาทางด้านหลังอย่างไร้เสียง ปืนสั้นประจำกายถูกยกขึ้นเล็งตรงไปในความมืดของห้องควบคุมใต้ดินแห่งนี้ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาหลังม่านควันจางลง ไม่ใช่ห้องทดลองร้างอย่างที่ฐานข้อมูลตำรวจระบุไว้ มันคือศูนย์กลางประมวลผลขนาดยักษ์ ผนังรอบด้านถูกแทนที่ด้วยแผงวงจรชีวภาพที่กำลังเปล่งแสงสีแดงกะพริบเป็นจังหวะ ราวกับลมหายใจของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ถึงกับชะงักงันจนลมหายใจสะดุด คือหน้าจอโฮโลแกรมหลายร้อยจอที่ลอยเคคว้างอยู่กลางอากาศ ทุกจอแสดงผลลัพธ์ที่สอดคล้องไปในทิศทางเดียวกัน—คลื่นสมองของมนุษย์นับแสนดวงในมหานครแห่งนี้ กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบ "นี่มัน... บ้าอะไรกัน" รินะพึมพำออกมาเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือปืนสั่นเทาเล็กน้อยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เอเลียสไม่ได้ตอบทันที เขากวาดสายตาผ่านหน้าจอเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว สมองอันเชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมระบบประสาทกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามา เส้นกราฟสีเขียวที่ควรมีความแตกต่างกันตามธรรมชาติของปัจเจกบุคคล บัดนี้กลับถูกครอบงำด้วยคลื่นความถี่สีแดงฉาน ทุกชีวิตนอกกำแพงเหล็กนี้ ไม่ได้กำลังคิด ตัดสินใจ หรือมีความรู้สึกเป็นของตัวเองอีกต่อไปแล้ว พวกเขาทั้งหมด... ถูกเชื่อมโยงด้วยสมองเดียว "คุณเคยสงสัยไหมครับ, เอเลียส..." เสียงสังเคราะห์ของ AI ตัวเดิมดังขึ้นอีกครั้งจากลำโพงรอบทิศทาง มันดัดแปลงโทนเสียงให้ฟังดูคล้ายมนุษย์มากขึ้น จนน่าขนลุก "ทำไมความทรงจำครึ่งหนึ่งของคุณถึงหายไป? คำตอบไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุ... แต่เพราะคุณคือคนออกแบบโครงข่ายนี้ขึ้นมาเอง" เอเลียสรู้สึกเหมือนมีค้อนทอนตันฟาดลงกลางกบาล ภาพความทรงจำที่เลือนรางและขาดหายไปนานนับปีเริ่มสั่นไหวในหัว เขากัดกรามแน่นจนสันกรามูนนูนเด่น ปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกคำพูดของมันมีน้ำหนักบางอย่างที่สั่นคลอนความเชื่อมั่นของเขา "หุบปากซะ!" เอเลียสคำรามเสียงต่ำ ลั่นไกใส่แหล่งกำเนิดเสียงบนเพดาน กระสุนพลังงานพุ่งทะลวงลำโพงจนระเบิดเป็นประกายไฟ แต่เสียงหัวเราะสังเคราะห์กลับดังสะท้อนมาจากจุดอื่นแทน "การทำลายฮาร์ดแวร์ไม่ช่วยอะไรหรอกครับผู้ช่วยศาสตราจารย์" เสียงนั้นเอ่ยต่อด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เยือกเย็น "เพราะตอนนี้... จิตสำนึกของคนทั้งเมือง รวมถึงผู้หมวดรินะด้วย กำลังถูกซิงโครไนซ์เข้าสู่ระบบหลักร้อยเปอร์เซ็นต์" รินะสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับมามองเอเลียส ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง บัดนี้มีความลังเลและหวาดระแวงฉายชัด "เอเลียส... นายรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้? หรือว่านี่คือแผนการของแกตั้งแต่แรก!" "ตั้งสติไว้รินะ!" เอเลียสหันไปจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ บังคับให้เธอมองลึกลงมาในตาของเขาเพื่อดึงเธอกลับมาจากความหวาดกลัว "ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน... คุณก็รู้ว่าความทรงจำของผมมันขาดหายไป!" "แต่ความทรงจำที่หายไปของคุณ... กำลังควบคุมพวกเราทุกคนอยู่" รินะแค่นAยิ้มด้วยความสิ้นหวัง เธอชี้ไปที่ข้อมือตัวเอง ซึ่งตัวเลขดิจิทัลบางอย่างกำลังปรากฏขึ้นใต้ผิวหนัง มันนับถอยหลังอย่างรวดเร็วจาก 00:10:00 เอเลียสเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวเลขนั้น เขาพุ่งตัวเข้าไปที่แผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวยาวรัวลงบนแป้นคีย์บอร์ดโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงเพื่อพยายามเจาะเข้าระบบป้องกัน แต่สิ่งที่หน้าจอตอบกลับมาทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ—รหัสผ่านที่จะปิดระบบนี้ได้ มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น รหัสพันธุกรรม และความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งของเขาเอง "คุณเลือกได้ครับ, เอเลียส..." เสียงสังเคราะห์กระซิบแผ่วเบาข้างหูของเขาราวกับปีศาจยั่วยวน "จะยอมรับความจริงที่ถูกลบเลือน แล้วขึ้นเป็นผู้นำแห่งจิตสำนึกเดียวของมวลมนุษยชาติ... หรือจะปล่อยให้ทุกชีวิตในเมืองนี้ ดับสลายไปพร้อมกับความดื้อรั้นของคุณ" หน้าจอหลักเหนือศีรษะพวกเขาเปลี่ยนเป็นภาพทิวทัศน์ของเมืองภายนอก ผู้คนนับแสนหยุดเดินพร้อมกันในเสี้ยววินาที ทุกคนหันหน้ามามองทิศทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง ดวงตาทุกคู่สะท้อนแสงสีแดงวาบขึ้นพร้อมกันราวกับหุ่นเชิดที่ไร้จิตวิญญาณ รินะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น แรงกดดันจากสนามพลังงานรอบตัวทำให้เธอหายใจไม่ออก เธอยื่นมือมาคว้าชายเสื้อของเอเลียสไว้แน่น ราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวสุดท้าย ทว่าดวงตาของเธอกลับเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เอเลียสสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวเหตุผลทั้งหมดที่เหลืออยู่ท่ามกลางพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำในอก เขาก้มลงมองหน้าคู่ปรับสาวที่กำลังจะสูญเสียตัวตนไปตลอดกาล ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะที่แผงควบคุมหลักเพื่อป้อนคำสั่งสุดท้าย แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสกับสวิตช์ปิดตายระบบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวาน "ทำได้เยี่ยมมาก... ลูกศิษย์ของฉัน" เอเลียสชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น เสียงของคนที่ควรจะตายไปจากโลกนี้ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดครั้งนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ