ความรู้สึกที่เริ่มชัดเจน

“รินคะ... คุณพูดแบบนี้ได้ยังไงในวันที่เราเพิ่งจะเริ่มเข้าใจกัน” พู่กันทวนคำพูดนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า มือที่กำสมุดเลกเชอร์ปกหนังของรุ่นพี่เอาไว้แน่นจนสันปกกดลึกลงบนฝ่ามือ รินยังคงหันหลังให้เธอ แผ่นหลังที่ดูบอบบางและสง่างามเสมอในสายตาของพู่กัน บัดนี้กลับดูอ้างว้างและสั่นไหวอย่างน่าประหลาด ไม่มีเสียงตอบรับจากคนตรงหน้า มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่แทรกผ่านความเงียบงันในห้องสมุดเก่าท้ายมหาวิทยาลัย กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ จากน้ำหอมกลิ่นดอกไม้สีขาวที่ติดอยู่บนตัวริน—กลิ่นประจำตัวที่ทำให้พู่กันเผลอใจสั่นได้ทุกครั้ง—ดูเหมือนจะกลายเป็นเชือกที่รัดรึงความรู้สึกของเธอให้ตึงเปรี๊ยะ “พู่กัน...” รินเรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา แววตาของรุ่นพี่ปี 3 ที่มักจะราบเรียบเหมือนผิวน้ำในยามปกติ วันนี้กลับไหวระริกราวกับมีพายุพัดผ่าน “อย่าให้ความใกล้ชิดของเราทำลายอนาคตของพู่กันเลยนะคะ หนูเพิ่งเริ่มชีวิตมหาลัย อย่าเอาเวลาที่มีค่ามาทิ้งไว้กับคนอย่างพี่ที่... ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับคำว่าความสัมพันธ์” “คนอย่างพี่? คำนี้หมายความว่ายังไงคะ?” พู่กันก้าวเข้าไปหาหนึ่งก้าว ความร่าเริงสดใสที่เคยเป็นเกราะกำบังถูกถอดออก เหลือเพียงเด็กสาวที่กำลังพยายามรักษาหัวใจตัวเอง “พี่รินคิดว่าหนูเป็นเด็กที่แค่อยากรู้อยากเห็น หรือพี่คิดว่าหนูมองพี่เป็นแค่ไอดอลที่หนูอยากจะเดินตามรอย? พี่ดูไม่ออกจริงๆ เหรอคะว่าสายตาที่หนูมองพี่... มันไม่ใช่แค่ความชื่นชม” รินนิ่งงัน แววตาของเธอสับสนเกินกว่าจะหลบสายตาที่จริงจังของเด็กสาวรุ่นน้อง “พู่กัน... หยุดเถอะค่ะ” “ไม่ค่ะ” พู่กันส่ายหน้า หอบหายใจถี่ด้วยความตื่นเต้นที่ปะปนกับความเสียใจ “ตลอดเวลาที่หนูพยายามตีเนียนขอยืมเลกเชอร์ ขอให้พี่สอนเรื่องที่หนูเข้าใจดีอยู่แล้ว พี่รู้ไหมว่าหนูไม่ได้ต้องการความรู้ในหน้ากระดาษพวกนั้นเลย... หนูแค่ต้องการพื้นที่ในชีวิตของพี่” บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหมุนคว้าง พู่กันรู้สึกราวกับก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอเต้นเร่าจนเจ็บหน่วง ความรู้สึกที่เคยคิดว่าเป็นเพียงความประทับใจแรกรุ่น บัดนี้มันชัดเจนจนแทบทะลุออกมา มันไม่ใช่แค่ความอยากสนิทสนม แต่มันคือความปรารถนาที่อยากจะเห็นรอยยิ้มของอีกฝ่ายเป็นคนแรกในยามเช้า และเป็นคนสุดท้ายในยามค่ำคืน ความรัก... ใช่ เธอตกหลุมรักรุ่นพี่คนนี้เข้าให้แล้ว อย่างถอนตัวไม่ขึ้น “พี่รินคะ... ที่พี่บอกให้ลืมเรื่องที่คุยกันวันนี้ เพราะพี่กลัว... หรือเพราะพี่รังเกียจหนูคะ?” คำถามนั้นคมคายและบาดลึก พู่กันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น พยายามค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของความเย็นชา รินขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวสวยเผลอคว้าขอบโต๊ะไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “พี่ไม่ได้รังเกียจ... แต่พี่กลัวค่ะ” รินกระซิบเสียงเครือ “กลัวว่าถ้าวันหนึ่งพู่กันได้รับรู้ว่าภายใต้ความสมบูรณ์แบบที่ใครต่อใครเห็น พี่กลับเป็นแค่คนที่ล้มเหลวในการทำความเข้าใจความรัก... พู่กันจะเสียใจที่เอาใจมาฝากไว้กับพี่” “งั้นก็ไม่ต้องเข้าใจทั้งหมดสิคะ” พู่กันก้าวประชิดตัวริน ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้รินชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ ของพู่กันเป่ารดผิวแก้มของรุ่นพี่ “แค่เข้าใจว่าหนูรักพี่... แค่นี้พอไหมคะ?” รินหลับตาลงแน่น ราวกับกำลังพยายามกักเก็บความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมาจากการรุกรานที่คาดไม่ถึงของเด็กสาว ความเงียบงันปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นประสานกันเป็นจังหวะที่สับสน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุดไม้เก่าๆ บานนั้น ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนทำให้สะดุ้งกันทั้งคู่ “ริน! อยู่ข้างในใช่ไหม? อาจารย์ภาควิชาฝากงานด่วนมาให้... แล้วก็... พู่กัน? เธอมาทำอะไรที่นี่ในเวลาแบบนี้!” เสียงของ 'พี่จิน' ประธานนักศึกษาผู้เข้มงวดและเป็นไม้เบื่อไม้เมากับความไม่เป็นระเบียบดังขึ้น รินรีบผลักพู่กันออกห่างเบาๆ พร้อมกับปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วราวกับนักแสดงมืออาชีพ แต่ประกายตาที่ยังคงหลงเหลือความสั่นไหวอยู่ไม่สามารถหลอกใครได้ พู่กันมองไปที่ประตูก่อนจะเบนสายตากลับมาหารินที่กำลังพยายามจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองด้วยมือที่ยังไม่หายสั่น “พี่ริน...” พู่กันกระซิบก่อนที่จินจะผลักประตูเข้ามา “คำถามของหนู... ยังไม่ได้คำตอบนะคะ” รินไม่ตอบ แต่ในวินาทีที่จินก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา เธอได้ขยับมือไปคว้าชายเสื้อของพู่กันไว้แน่น... ก่อนจะปล่อยมือออกทันทีที่สบตากับคนมาใหม่ ความลับที่ยังไม่ได้เปิดเผยถูกกดทับไว้ภายใต้สถานการณ์ที่ตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความรู้สึกของพู่กันและพี่รินนะคะ ด้วยรัก กลิ่นลิลลี่สีขาว