ของฝากจากความตั้งใจ

"ถ้าพู่กันยังไม่เลิกทำหน้ามุ่ยใส่สมุดเลกเชอร์แบบนั้น กฎของเทอร์โมไดนามิกส์ในหน้าถัดไป คงจะกลายเป็นภาษามนุษย์ต่างดาวสำหรับเราทั้งคู่นะคะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเอ็นดูดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องสมุดเงียบเชียบ พู่กันสะดุ้งเล็กน้อยจนปากกาในมือสั่นไหว เธอรีบเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน รุ่นพี่ริน... คนที่ทำให้จังหวะหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะได้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้กันเพียงไม่กี่คืบ "พู่กันไม่ได้มุ่ยค่ะ แค่... กำลังใช้สมาธิค่ะรุ่นพี่" พู่กันแก้ตัวพลางก้มหน้าหลบสายตา ร้อนผ่าวไปถึงใบหู "เอ่อ... คือว่า วันนี้พู่กันมีอะไรจะให้ค่ะ" รินวางปากกาลงบนสมุดจดเล่มหนา ก่อนจะประสานมือไว้ใต้คาง ดวงตาคมสวยนั้นพินิจพิจารณาอาการประหม่าของรุ่นน้องตรงหน้าด้วยความสนใจ "ของขวัญสำหรับคนที่ช่วยสอนวิชายากๆ ให้งั้นหรือคะ? เกรงใจจังเลยค่ะ" "ไม่ใช่ของขวัญหรอกค่ะ แค่... ขอบคุณที่รุ่นพี่ช่วยติวให้ตั้งแต่วันก่อนค่ะ" มือของพู่กันสั่นน้อยๆ ขณะหยิบถุงกระดาษใบเล็กที่ซ่อนไว้ใต้กระเป๋าเป้ออกมาวางบนโต๊ะ ข้างในนั้นคือมาการองร้านดังที่เธอต้องต่อคิวนานกว่าสองชั่วโมง และเป็นรสที่เธอแอบจำได้ขึ้นใจว่ารุ่นพี่คนนี้มักจะสั่งมาทานคู่กับชาเอิร์ลเกรย์เสมอ รินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นกล่องขนมสีพาสเทล เธอไม่ได้เอ่ยอะไรในทันที เพียงแค่ใช้นิ้วเรียวยาวไล้ขอบกล่องอย่างแผ่วเบา บรรยากาศรอบข้างที่เคยเงียบสงัดดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยความหมายที่ซ่อนอยู่ พู่กันกลั้นหายใจ ลุ้นระทึกว่ารุ่นพี่จะรับไว้หรือไม่ หรือเธอจะทำตัวล้ำเส้นจนอีกฝ่ายอึดอัดใจ "รู้ได้ยังไงคะว่าพี่ชอบรสนี้?" รินถามเสียงเบา ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนจะมีประกายความเศร้าจางๆ ไหววูบ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง "พู่กันสังเกตเห็นตอนที่รุ่นพี่นั่งอ่านเปเปอร์คนเดียวในคาเฟ่หลังมอวันนั้นค่ะ" พู่กันตอบสารภาพออกไปตรงๆ "พู่กันเห็นรุ่นพี่ดูเหนื่อยๆ ก็เลยคิดว่า... ถ้าได้ขนมที่ชอบสักนิด น่าจะทำให้ยิ้มออกบ้างนะคะ" รินนิ่งไปนานเสียจนพู่กันเริ่มทำตัวไม่ถูก เธอคิดจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อแก้เก้อ แต่รินกลับหยิบกล่องมาการองขึ้นมาถือไว้ แล้วมองลึกเข้าไปในดวงตาของพู่กัน สายตานั้นไม่เหมือนสายตาที่รุ่นพี่มองรุ่นน้องทั่วไป แต่มันมีความนัยบางอย่างที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของพู่กัน "รู้ไหมคะ... ในฐานะหัวหน้าภาควิชา มีคนพยายามเข้าหาพี่ด้วยเหตุผลมากมาย ทั้งเรื่องงาน ทั้งเรื่องวิชาการ" รินเว้นจังหวะ เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ "แต่ไม่เคยมีใครสังเกต 'ความเหนื่อย' ของพี่ผ่านรายละเอียดเล็กน้อยแบบนี้เลย" มือของรินเอื้อมมาแตะหลังมือของพู่กันเพียงเสี้ยววินาที ความร้อนจากสัมผัสนั้นทำให้พู่กันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่แค่ความตื่นเต้น แต่มันคือความรู้สึกของการถูกมองเห็นตัวตนจริงๆ "ขอบคุณนะคะ พู่กัน" รินเปิดกล่องขนมแล้วหยิบมาการองชิ้นเล็กขึ้นมาทานหนึ่งชิ้น ท่าทางที่สง่างามของเธอในทุกอิริยาบถทำให้พู่กันใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปอย่างงดงามและอบอุ่นนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ "รินครับ ทำไมมาแอบโดดประชุมภาควิชามานั่งเล่นกับเด็กปีหนึ่งอยู่ตรงนี้ล่ะ?" ชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบก้าวเข้ามาหยุดข้างโต๊ะ เขาวางมือลงบนพนักเก้าอี้ของรินอย่างถือวิสาสะ บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนจากความอบอุ่นกลายเป็นความเย็นเยียบในทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของรินจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ดูน่ากลัว รินมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่พู่กันไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นสายตาของความหวาดระแวงปนกับความเบื่อหน่ายที่กดทับเอาไว้จนลึกสุดใจ "คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไงคะ" "ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณ... เรื่องที่ 'พ่อ' ของคุณฝากมาเตือน" ชายคนนั้นก้มลงกระซิบที่ข้างหูของริน แต่จงใจให้พู่กันได้ยินด้วย "เลิกเล่นบทบาทรุ่นพี่ใจดีกับเด็กนักเรียนพวกนี้เสียที ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องทุนการศึกษาที่คุณแอบช่วยคนอื่นไว้ถูกขุดคุ้ยจนเสียชื่อเสียง" รินกำสมุดเลกเชอร์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอหันมามองพู่กันด้วยสายตาที่แตกสลายและวูบไหว ราวกับกำลังขอโทษที่ทำให้พู่กันต้องมารับรู้เรื่องราวด้านมืดที่เธอพยายามปกปิดไว้ "พู่กัน... รีบกลับไปเถอะค่ะ" รินกล่าวเสียงสั่น "เรื่องที่เราคุยกันวันนี้... ลืมมันไปให้หมดนะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างความลับของพู่กันและรุ่นพี่รินมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาวสัญญาว่าจะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังค่ะ