ลายมือที่น่าหลงใหล

“ถ้าเธอยังไม่หยุดทำหน้าแบบนั้น สมุดเล่มนี้ก็คงเป็นของชิ้นสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นจากฉัน... พู่กัน” น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดต่ำของรุ่นพี่รินดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันในมุมอับของห้องสมุดมหาวิทยาลัย พู่กันชะงักกึก มือที่เอื้อมไปเกือบจะถึงขอบสมุดปกหนังสีน้ำตาลเข้มบนโต๊ะไม้ตัวยาวสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมาจากอก พู่กันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ แม้ในหัวจะยังคงหมุนวนอยู่กับคำพูดปริศนาที่เธอแอบได้ยินมาเมื่อวาน—‘คนที่ต้องกำจัด... พู่กัน’—ประโยคที่เหมือนคมมีดบาดลึกทิ้งไว้ในใจ แต่วินาทีนี้ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าสำคัญกว่าสิ่งใด “พู่กันแค่... แค่อยากขอดูเป็นแนวทางน่ะค่ะ” พู่กันตอบเสียงแผ่ว สายตาจดจ้องที่สมุดเล่มนั้นอย่างไม่วางตา “เพราะวิชาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมมันยากเกินกว่าที่เด็กปีหนึ่งจะจินตนาการตามทัน ถ้าไม่ได้เห็นลายมือของพี่ริน พู่กันคงสอบตกตั้งแต่มิดเทอมแน่ๆ เลยนะคะ” รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนปกสมุดเบาๆ เป็นจังหวะที่ฟังดูเหมือนเข็มนาฬิกาที่นับถอยหลังสู่ความตาย เธอไม่ได้ตอบรับ แต่ค่อยๆ เลื่อนสมุดเล่มนั้นมาตรงหน้าพู่กันอย่างเชื่องช้า เมื่อฝ่ามือของรินละออก พู่กันจึงถือโอกาสเปิดมันออกดู ทันทีที่หน้ากระดาษสีครีมถูกเปิดกางออก กลิ่นจางๆ ของน้ำหมึกผสมกับกลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของรุ่นพี่ก็ลอยแตะจมูก ลายมือของรินไม่ใช่ตัวอักษรบรรจงสวยงามแบบที่ใครๆ คาดคิด แต่มันคือการเขียนที่หนักแน่น เฉียบคม และเปี่ยมไปด้วยพลังในทุกตวัดเส้น ทุกคำนิยามถูกเขียนอย่างกระชับแต่ครอบคลุม ราวกับว่าเจ้าของลายมือนั้นมองเห็นโครงสร้างของอาคารทุกแห่งในโลกผ่านความว่างเปล่า “สวยจัง...” พู่กันพึมพำ ดวงตาเป็นประกายวาววับขณะไล่นิ้วไปตามตัวอักษร “ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ ค่ะ เหมือนพี่รินกำลังถ่ายทอดจิตวิญญาณลงไปในนี้เลย” รินที่นั่งเท้าคางมองอยู่เงียบๆ ก้มลงมาใกล้ขึ้นจนพู่กันรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของอีกฝ่าย “เธอชอบลายมือของฉันขนาดนั้นเชียวเหรอ? หรือว่าชอบ ‘เนื้อหา’ ในสมุดเล่มนี้กันแน่?” พู่กันใจเต้นรัวจนแทบจะหยุดหายใจ เธอหันไปสบตารุ่นพี่ที่มองมาด้วยแววตาอ่านยาก—นิ่งสนิท ทว่าซ่อนความโดดเดี่ยวเอาไว้ลึกสุดหยั่ง พู่กันสัมผัสได้ทันทีว่า ภายใต้ท่าทีที่ดูเย็นชาและสมบูรณ์แบบของรุ่นพี่คนนี้ มีบางอย่างที่เปราะบางเกินกว่าที่ใครจะกล้าแตะต้อง “ชอบทุกอย่างที่เป็นของพี่รินค่ะ” พู่กันตอบด้วยความสัตย์จริง ความกล้าที่พุ่งพล่านทำให้เธอกล้าสบตารุ่นพี่อย่างท้าทาย “รวมถึง... เรื่องที่พี่รินกำลังปิดบังไว้ในใจด้วย” บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยียบลง รินไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับขยับตัวเข้ามาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตาคมกริบคู่นั้นวูบไหวอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายที่น่าสะพรึงกลัว เธอโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของพู่กันเพียงไม่กี่เซนติเมตร แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนอ่อนลุกชัน “ถ้างั้น เธอก็ควรจะระวังตัวให้ดีนะพู่กัน...” รินเว้นจังหวะให้ลมหายใจของเธอกระทบแก้มใสของรุ่นน้อง “เพราะสมุดเล่มนี้ไม่ได้มีแค่เลกเชอร์ แต่มันมี ‘รายชื่อ’ ของคนที่ฉันต้องจัดการรวมอยู่ด้วย... และหน้าที่ของเธอมันอาจจะจบลงเร็วกว่าที่คิด” พู่กันตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลคำพูดนั้นไม่ทัน แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องสมุดก็ทำลายความเงียบลง รินดึงตัวกลับไปนั่งท่าเดิมทันทีราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น “ดูเสร็จแล้วก็คืนมา” รินสั่งเสียงเรียบ “แล้วอย่าได้พูดอะไรที่ทำให้ตัวเองต้องเสียใจภายหลังอีก” พู่กันปิดสมุดลงด้วยมือที่สั่นเทา เธอเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่เสียบไว้ท้ายเล่ม เป็นภาพวาดสเก็ตซ์มือของอาคารเก่าหลังหนึ่งที่ถูกกากบาทด้วยหมึกสีแดงเข้มสนิท และชื่อด้านล่างที่เขียนกำกับไว้ด้วยลายมือที่สวยงามทว่าน่าสยดสยอง—ชื่อของเธอกำลังปรากฏอยู่ตรงนั้นจริง ๆ หัวใจของพู่กันร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอเพิ่งตระหนักได้ว่า การพยายามเข้าหารุ่นพี่ที่เธอหลงใหลในครั้งนี้ อาจไม่ใช่การเริ่มต้นของความรัก แต่มันคือการก้าวเท้าเข้าสู่กับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่วันแรกที่เธอกล้าเอ่ยปากขอเลกเชอร์เล่มนี้ ทันใดนั้น แสงไฟในห้องสมุดก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงล็อคประตูด้านนอกที่ดัง ‘คลิก’ อย่างหนักแน่น ท่ามกลางความมืดมิด เสียงหัวเราะแผ่วเบาของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอในระยะประชิดก็ดังขึ้น “ต้อนรับสู่บทเรียนบทแรก... ที่เธอไม่มีวันได้สอบซ่อมนะ พู่กัน” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความลึกลับและเปี่ยมไปด้วยความหอมหวานของกลิ่นลิลลี่ไปกับกิ่งลิลลี่สีขาวนะคะ