ภารกิจตีเนียน

“ถ้าการที่ฉันต้องมานั่งอ่านชีทสรุปซ้ำไปซ้ำมานี่มันไม่ได้ทำให้คะแนนสอบดีขึ้น งั้นแสดงว่าวิธีที่ฉันเลือกใช้อยู่มันก็คงเป็นแค่การหลอกตัวเองให้สบายใจไปวันๆ สินะ” เสียงพึมพำของ ‘พู่กัน’ ดังแผ่วเบาอยู่ท่ามกลางความเงียบงันในหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัย ปลายนิ้วเรียวสวยกรีดลงบนกระดาษโน้ตที่จดไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่ทว่าเนื้อหาในหัวกลับว่างเปล่าเหมือนกระดาษแผ่นนั้น เธอไม่ใช่คนโง่ แต่ในวิชาปราบเซียนอย่าง ‘ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมตะวันตก’ ต่อให้เธอจะพยายามอ่านจนดวงตาพร่ามัวแค่ไหน ข้อมูลพวกนั้นก็ไม่เคยยอมเรียงร้อยเป็นเนื้อเดียวกันสักที สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ตัวอักษร แต่มันเลื่อนลอยไปหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวยาวมุมสุดของโซนเงียบสงบ ตรงนั้น... มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งขีดเขียนบางอย่างลงในสมุดปกหนังสีดำด้วยความเร็วคงที่ บุคลิกนิ่งเฉยราวกับรูปสลักหินอ่อนที่สง่างามนั้น ทำให้ ‘รุ่นพี่ริน’ ดูแตกต่างจากนักศึกษาคนอื่นๆ ในคณะอย่างสิ้นเชิง รุ่นพี่รินไม่ได้แค่เก่ง แต่เธอคือ ‘มาตรฐาน’ ของความสมบูรณ์แบบที่ใครต่อใครก็ต่างเคารพยำเกรง พู่กันสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบ เธอไม่ได้ต้องการแค่เกรด A ในวิชานี้ แต่นี่คือโอกาสทองที่โชคชะตา—หรืออาจจะเป็นความจงใจของเธอเอง—ที่ทำให้รุ่นพี่รินมานั่งอ่านหนังสือในเวลาเดียวกันเสียที “เอาล่ะ พู่กัน... ครั้งแรกมันอาจจะดูน่ากลัวหน่อย แต่ถ้าไม่ลองก้าวข้ามความขี้ขลาดของตัวเองตอนนี้ แล้วเธอจะกล้าไปยืนเคียงข้างเขาได้ยังไง” เธอพึมพำกับตัวเองขณะหยิบสมุดจดเปล่าๆ ขึ้นมาหนึ่งเล่ม ปากกาในมือถูกหมุนไปมาด้วยความประหม่า ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจกำลังตีกันยุ่งเหยิง การทำแบบนี้มันดูเป็นการรบกวนเวลาส่วนตัวของรุ่นพี่หรือเปล่านะ? แล้วถ้าถูกปฏิเสธล่ะ? ถ้าสายตานิ่งๆ คู่นั้นมองมาที่เธอด้วยความรำคาญล่ะ? แต่ภาพพจน์ที่เธอวาดฝันไว้—การได้นั่งใกล้ๆ ได้เห็นลายมือที่สวยงามราวกับงานศิลปะในสมุดเลกเชอร์เล่มนั้น—มันแรงกล้าเกินกว่าจะถอยหลังกลับ ร่างเล็กลุกขึ้นยืนด้วยความมุ่งมั่น แรงฮึดที่สั่งสมมาตั้งแต่เปิดเทอมผลักดันให้สองเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่ละก้าวที่เข้าใกล้โต๊ะตัวนั้นราวกับเป็นการทดสอบความกล้าหาญครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตนักศึกษาปี 1 กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านเฉพาะตัวของรุ่นพี่รินเริ่มแตะจมูก ยิ่งใกล้... ใจยิ่งสั่น พู่กันเห็นสันกรามที่คมชัดและไรผมที่ล้อมกรอบใบหน้าสวยนิ่งนั้นชัดเจนขึ้น เธอหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ อีกฝ่ายยังคงจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์ผังโครงสร้างสถาปัตยกรรม ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือน “เอ่อ... รุ่นพี่รินคะ...” เสียงของพู่กันสั่นพร่าเล็กน้อย เธอรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะพยายามดัดเสียงให้เป็นปกติที่สุด “ขอโทษที่รบกวนนะคะ คือ... พู่กันเรียนวิชาเดียวกับรุ่นพี่ แต่ว่าพู่กันจดไม่ทันตรงช่วงคาบที่แล้ว... ไม่ทราบว่า...” มือที่กำลังถือปากกาสีดำของรุ่นพี่รินหยุดชะงักลงทันที วินาทีนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับทุกอย่างหยุดหมุน พู่กันกลั้นหายใจรอคอยปฏิกิริยาของรุ่นพี่ด้วยความลุ้นระทึก ทว่ารินไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เธอวางปากกาลงอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ หันใบหน้าสวยคมนั้นมาสบตากับรุ่นน้องตัวน้อยที่ยืนตัวเกร็งอยู่ตรงหน้า ดวงตาคู่นั้น... มันช่างลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ทำเอาพู่กันขนลุกไปถึงไขสันหลัง แต่มันก็แฝงไปด้วยความเงียบเหงาที่พู่กันรู้สึกได้เพียงเสี้ยววินาทีเดียวก่อนที่มันจะหายไป “เธอเป็นเด็กปีหนึ่งสินะ?” เสียงของรินนุ่มทุ้ม ทรงพลัง และมีอำนาจในแบบที่ทำเอาคนฟังเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “คะ... ค่ะ พู่กันค่ะ” เธอตอบพลางก้มหัวลงเล็กน้อยด้วยความประหม่า รินมองพู่กันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ ก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบสมุดเลกเชอร์เล่มหนาของตัวเองขึ้นมา พลิกดูหน้ากระดาษผ่านๆ ด้วยท่าทางที่ดูราวกับกำลังชั่งใจอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง “ชีทของฉันน่ะ... มันไม่ได้มีแค่เนื้อหาหรอกนะ มันมีความลับที่ฉันไม่เคยให้ใครอ่านมาก่อน” รินเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่พู่กันไม่เคยเห็นมาก่อนในคาบเรียน มันดูอันตรายและชวนค้นหาในคราวเดียวกัน ก่อนที่รินจะส่งสมุดเล่มนั้นให้ พลันมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋าของรุ่นพี่ รินชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ แววตาสุขุมเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความสับสนและไหววูบอย่างรุนแรง เธอรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้เลื่อนไปกระแทกพื้นดังสนั่น “รออยู่นี่ ห้ามไปไหนเด็ดขาด” รินสั่งเสียงเฉียบก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปรับโทรศัพท์ทิ้งให้พู่กันยืนงงอยู่ตรงนั้น แต่ในจังหวะที่พู่กันกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่รินจดทิ้งไว้ท้ายเล่ม ข้อความบนนั้นไม่ได้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมเลยแม้แต่น้อย มันคือรายชื่อบุคคลที่ถูกวงกลมด้วยหมึกสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความกำกับที่ทำให้หัวใจของพู่กันกระตุกวูบ *‘คนที่ต้องกำจัด... พู่กัน’* นี่คือขอบคุณจากใจของ "กลิ่นลิลลี่สีขาว" ที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนะคะ!